Vandaag was weer zo’n dag. Het voelde de hele tijd aan alsof ik in het midden van de nacht uit mijn warme nest was gesleurd. Als een robotje reed ik naar het werk en richtte mijn slaapkop richting computerscherm. Een paar Nespresso’s verder veranderde er niets in mijn hoofd. Noch in mijn lijf. De dag bleef donker en koud. Ik deed vriendelijk tegen mensen zoals gewoonlijk, maar het voelde als een routineuze plichtpleging. Terug thuis ontdooide ik door, vergeef me de kleffe clichés, een klein meisje te zien lachen en spelen en een groot meisje naast me in de zetel te hebben.

De periode tussen nieuwjaar en begin maart vind ik de lastigste periode van de winter. Gedaan met de gezellige warmte van de kerst- en nieuwjaarsdagen, donker en koud als je opstaat, donker en koud als je van het werk naar huis rijdt. Er is aan mij geen kandidaat verloren gegaan om in het Hoge Noorden te gaan wonen.
En eens januari is het lijdzaam afwachten en zien hoe de dagen tergend langzaam minuut per minuut lengen. “Dat het gauw winter wordt” neurie ik alleen mee tijdens het eerste stukje van dit seizoen. In 2010 begint de astronomische lente op 20 maart om 18u32.