Zo, dié cultuurshock hebben we ook weer gehad.
Na mijn tweede bezoek aan dit enorme land blijf ik mijn reserves hebben. Best mogelijk dat er fantastische wereldwonderen te zien zijn in de VS, maar van wat ik tot nu toe gezien en beleefd heb ben ik niet onder de indruk. Hoe hard ik ook mijn best deed, ik bleef het onechte, het fake in alles zien. Ze kunnen het ook niet helpen dat ze nog maar een prille geschiedenis hebben. Maar dat ze wat nog rest aan oude gebouwen platgooien om er nieuwe en praktische eenheidsworst op te zetten, dat kan er bij mij niet in. Uit ruimtegebrek moeten ze het niet doen, er is plaats zat.
Alles moet er big, comfortabel en onmiddellijk voorhanden zijn. Wegen die anderhalve keer breder zijn als de onze. Restaurants waar de gezelligheid in de veel te grote ruimte verdampt. Hapklaar, gemakkelijk voedsel dat zo snel mogelijk het hongergevoel stilt.

Maar het was niet al ergernis hoor, gelukkig niet. Overal waar ik kwam waren ze supervriendelijk. Tot de douane in de luchthaven toe. De obers in de restaurants komen ook steevast een spontaan praatje met je maken, en niet alleen voor de fooi. Daar kunnen ze hier nog iets van leren.
En het zijn harde werkers, het moet gezegd. De lonen liggen een pak lager als bij ons en de sociale opvang is soms schrijnend. Dus moeten ze harder knokken om er iets van te maken. Een jaartje unief kost hen al makkelijk 20 keer meer als hier. Een autoverzekering voor een 18-jarige gaat vanaf 300 dollar per maand. Ik zeg je, dan krijgen wij het hier maar mooi in onze schoot geworpen.

Mijn liefste keek wat vreemd op van het beeld waar ik mee thuis kwam. Maar zij weet dan ook beter, ze is al op idyllischer plekjes geweest aan de overkant van de plas. Dringend tijd dat we er eens samen naartoe gaan.

Dag 3 in de VS van A.

Mijn bioritme is naar de kl$ten. De dag van aankomst was het even doortrekken tot de avond om direct in het goeie ritme te zitten, wat wel meeviel. Gisteren kwam de man met de hamer kort na de middag. Maar vandaag is het helemaal om zeep. Al kort na het ontbijt voelde het aan alsof ik direct terug mijn bed kon inkruipen. En ‘s avonds klaarwakker. Niet logisch eigenlijk. Benieuwd wat dit gaat geven als ik terug in .be ben.

Texas is van uit de lucht een doorslagje van Simcity. Allemaal kaarsrechte straten met identieke huizenblokken, identieke blokken van supermarkten, identieke eetketens. En dat gaat maar eindeloos door, straat na straat. Geen centrum te bespeuren. Ze zijn hier behoorlijk kwistig met ruimte. Aan de andere kant is hier geen enkel voetpad te bespeuren. Koning auto is er heer en meester. Publiek transport is hier onbestaande, buiten één miezerig treintje van Fort Worth naar Dallas. Eén van mijn collega’s verklaarde dit fenomeen als volgt. De ontwikkeling van dit gebeid is gebeurd na de uitvinding van de auto. En na de uitvinding van de airco. Ervoor waren er enkel koeien en cowboys.

Eten moet er hier zo cheesy, creamy en fudgy uitzien als mogelijk. Geen natuurlijke smaken, alles is processed food. Gelukkig vind ik bij het ontbijt nog wat vers fruit dat ik meepik voor overdag. En op restaurant vind je hier en daar een salade met niet al te veel dressing. Maar kip, mannekes, in alles zit kip. Steevast belegd met gesmolten kaas.
En wat antwoord je op een vraag van een Amerikaanse collega die vraagt of het eten in Europa zo anders is. Waarop ze aanvult : “Well, traveling is all about experiencing the cultural differences”. Pijnlijk, maar de nagel op de kop.

Men wil Fort Worth het imago van “cowboys & culture” meegeven, een mix tussen het oude en het nieuwe. Zegt de burgemeester in de infogids van het hotel :
“The downtown area is a nationally noted model of succesful urban renaissance. Filled with restaurants, museums, art galleries, theaters, and an abundance of retail shopping facilities, the downtown is a must-see for anyone visiting the city.”
Gisteren downtown geweest. ‘t Is er al even fake als de rest. De urban renaissance is gewoon een compacte versie van het rechte-straten-model waar je haast niemand ziet lopen, er zijn 3 musea, 1 operagebouw en een handvol restaurants. Maar wel kraaknet en superverzorgd, het moet gezegd. Ach, als Europeanen zijn we gewoon rotverwend.

De VTech massacre is hier hoofdnieuws, breed uitgesmeerd met getuigenissen van iedereen die er van ver ook maar iets mee te maken kan hebben. Dezelfde beelden worden eindeloos herhaald, tot je ze met je ogen dicht zelf kan bedenken. Nu de dader bekend is, wordt zijn profiel tot zijn vuile onderbroeken toe uitgespit. Ondertussen zijn er al 37 schietpartijen op scholen geweest in de USA. 37. En maar wapens blijven verkopen. Walgelijk.

Rare jongens, die Amerikaanders. Rare jongens.