Ter herinnering :
Een pomodoro is een keukentimer. Die timer wordt ingesteld voor een periode van een half uur. De 30 minuten worden onderverdeeld in 25 minuten om te werken en een pauze van 5 minuten. Een zeer belangrijke regel bij het gebruik van deze techniek is dat een pomodoro nooit onderbroken kan worden. Zodra je afgeleid wordt (de bel, telefoon, collega) houdt de pomodoro op met bestaan en moet je een nieuwe instellen. Na het uitvoeren van 4 pomodoros wordt er aangeraden om een break te nemen van 15 tot 30 minuten. De pomodoro is dus een tijdseenheid waarbinnen je gaat werken.

Om kort te zijn, de Pomodoro-techniek heeft gewerkt, maar is voor mij geen blijver.

Op het moment dat ik de techniek besloot uit te proberen, lag ik in de knoop met werkplanning, taken gefocusseerd uitvoeren en meer motivatie opbrengen om ze ook daadwerkelijk af te werken. En daarvoor is de techniek ideaal. Het heeft me verplicht na te denken over hoe ik mijn werk structureerde. En de techniek verplichtte me ook maar met één ding tegelijk bezig te zijn. En daar lag net mijn pijnpunt. Teveel multitasken en teveel afleiding.
Een tweede interessante bevinding vond ik het opsplitsen van taken. Hoewel ik dat intuïtief al wel wist, deed ik het niet genoeg. Duidelijke doelen voorop stellen en die ook haalbaar stellen binnen een bepaalde tijdsduur.

Naar inzicht heeft de techniek me dus een stuk vooruit geholpen. Maar op de lange duur vond ik het meer administratie (telkens dat blaadje invullen, de timer resetten) dan dat het me nut opbracht. Dus heb ik na een paar maanden besloten ‘m niet meer toe te passen. Maar de inzichten, die heb ik meegenomen en pas ik nu dagelijks toe. En dat zijn :

• monotasking (om het een naam te geven)
• taken duidelijk omlijnen, in haalbare stukjes breken om ze binnen een bepaalde tijdsduur uit te kunnen voeren
• zo weinig mogelijk afleiding, en dat tot de taak is volbracht.

Ik las dat ook Lamazone een gelijkaardige bevinding gemaakt heeft.

Tot nu toe heb ik nog geen “match”. Nja, de kans dat iemand van Grimbergen naar Puurs moet die ook nog naar Radio 1 luistert zal niet bijster groot zijn. Maar ik hoop nog op een carpooldate tegen donderdag. Rij, rij, rij, rij met mij …

Smetty is ook al een tijdje bezig haar professionele activiteiten te reorganiseren. Ik vind dat uitermate boeiend en volg haar wedervaren dan ook op de voet. Dikwijls heb ik ook het probleem van een té lang to do lijstje, te weinig tijd en tegelijk teveel willen doen. En daar dan een ongemakkelijk gevoel bij krijgen.

Intuïtief had ik al een paar truukjes verzonnen om mijn werk beter georganiseerd te krijgen. Hier en daar werkt dat, even vaak blijft het mank lopen. Toen ze over de veelbelovende Pomodoro technique begon, moest ik dat ook onmiddellijk uitproberen. “De wat ?” hoor ik u zeggen. Ik citeer Smetty :

Een pomodoro is een keukentimer. Die timer wordt ingesteld voor een periode van een half uur. De 30 minuten worden onderverdeeld in 25 minuten om te werken en een pauze van 5 minuten. Een zeer belangrijke regel bij het gebruik van deze techniek is dat een pomodoro nooit onderbroken kan worden. Zodra je afgeleid wordt (de bel, telefoon, collega) houdt de pomodoro op met bestaan en moet je een nieuwe instellen. Na het uitvoeren van 4 pomodoros wordt er aangeraden om een break te nemen van 15 tot 30 minuten. De pomodoro is dus een tijdseenheid waarbinnen je gaat werken.

Maar wat is nu het voordeel ? Nog even Smetty aan het woord:

De methode stelt zelf 5 grote doelen: uitvinden hoeveel tijd een activiteit kost, zicht krijgen op het aantal onderbrekingen die je ondervindt tijdens het werken, het aantal pomodoros leren vaststellen die je nodig hebt voor een bepaalde activiteit, pomodoros effectiever maken en een werkschema maken op basis van pomodoros.

Vooral bewust bezig zijn met het minimaliseren van het aantal onderbrekingen en daardoor efficiënter gaan werken klonk veelbelovend. Na een kleine 2 weken proefdraaien is de balans overwegend positief. Mijn persoonlijk voor- en nadelen op een rijtje.

Voordelen :

• Eens je aan een pomodoro begonnen bent, ben je zo gefocust op de taak dat je ook niets anders meer doet. Niet gauw even email checken of iets opzoeken op het internet. De focus komt vanzelf door de magie van de (virtuele) pomodoro !
• Het lijkt wel een truukje om iets van kleuters gedaan te krijgen, maar het zetten van een kruisje na elke pomodoro stimuleert enorm om verder te doen. Kijk mama, ik heb al 5 pomodori !
• De pauzes op het einde van de pomodoro werken als kleine beloninkjes. Je mag 5 minuten iets anders gaan doen, even rondlopen, niet aan het voorbije werk denken zonder je schuldig te voelen. Een positieve draai !
• Na een dagje pomodori “vreten” zie je ook effectief hoeveel je bereikt hebt. Je krijgt dingen gedaan waarvan je niet kon dromen dat je ‘t in die tijd zou afkrijgen. Je krijgt het gevoel dat je terug greep hebt op de tijd, eerder dan dat de tijd als nooit meer in te halen wordt gezien. Het draait opnieuw om positieve focus : “wat heb ik al bereikt” eerder dan “wat heb ik maar bereikt”.

Nadelen :

• Telkens een pomodoro onderbroken wordt, moet je een nieuwe starten. Enkel de pomodoros die voltooid zijn mogen genoteerd worden. Hierdoor registreer je niet alle tijd die je effectief hebt gewerkt. Met andere woorden : er valt nog teveel ongemerkte tijd tussen de mazen van het systeem.
• De verleiding is groot om in de pauzes op het einde van elke pomodoro gauw even wat kleinere werkjes te doen. Of gewoon de pauze langer te laten uitlopen. Eigenlijk moet je hiervoor een aparte pomodoro inplannen. Er is dan ook strenge discipline nodig om pomodoro na pomodoro op te starten.
• De pomodoro techniek conflicteert voor mij nog met een regel die stelt dat zaken die op je weg komen onmiddellijk moeten afgehandeld worden of geklasseerd worden voor later. Meestal is het zo dat veel van mijn taken voor mij maar een korte inspanning vragen. Als ik dan een vraag via email krijg om iets te doen heb ik er me bij het lezen al in verdiept. En dan voer ik de taak in één moeite ook uit, anders moet ik me er een 2e keer in verdiepen. De oplossing ken ik uiteraard : die kleinere taken groeperen en er een aparte pomodoro voor maken. Nu die alleen nog in de praktijk brengen.
• De externe stoorfactor krijg ik moeilijk afgeschaft. Vaak belt iemand met een dringende vraag die beantwoord moét worden omdat support nu eenmaal deel van mijn job is. Ik denk dat ik vreemde reacties zou krijgen als ik zou antwoorden “I can’t be disturbed, I’m in the middle of a pomodoro” (zoals al grappend voorgesteld wordt in de paper van The Pomodoro Technique). Ik vrees dat ik hiermee moet blijven leven.

Momenteel ben ik nog maar in het “registratie” stadium, ik noteer alleen nog maar wat ik gedaan heb. Een volgende stap is ook het plannen van pomodori en daar de werkelijk gepresteerde tomaten tegen afwegen. Ik blijf pomodori eten tot het systeem mijn tweede natuur geworden is. Naar men zegt duurt een gedragsveranderingsproces 6 tot 8 weken. Lijkt me ook een ideale periode om erna deze werkwijze nog eens te evalueren. U hoort het nog.

Ik had de opdracht gekregen 2 fotografen te begeleiden in het bedrijf waar ik werk. Vanuit het Amerikaanse hoofdkwartier hadden ze de opdracht gekregen naar België af te zakken om het leven op en rond de werkvloer fotografisch in kaart te brengen. Er waren foto’s vandoen voor jaarverslagen, beursberichten, personeelsboekjes en corporate communication op te fleuren.

Corporate photography, ik wist niet eens dat het een beroep was. De Salvo’s hadden zelfs al awards gewonnen met hun foto’s. Ja, er bestaan competities voor het mooiste jaarverslag. Productfotografie kende ik al, maar met deze tak van de fotografie was ik nog niet vertrouwd.

Ze vertelden me verder dat ze gewoonlijk één helft van het jaar op wereldreis zijn. Die dag kwamen ze net uit India en vanuit België gingen ze verder naar Afrika. De hele werelf afreizen moet leuk zijn, maar een tiental kilo topklasse fotomateriaal meesleuren in vliegtuigen is dat ongetwijfeld niet. Ze vertrouwden me toe dat hun materiaal gelukkig goed verzekerd is, maar dat ze af en toe wat smeergeld in de handen van douaniers uit smoezelige landen en met fonkelende ogen moesten stoppen. Maar leest u hun verhalen vooral zelf, want de Salvo’s hebben ook een blog.

Het had geen haar gescheeld of ik was pas een dag later thuis. Het begon al goed bij de bagage dropoff. Mijn Barcelonese collega zat op dezelfde vlucht en had al haar zitje gereserveerd. Ik vroeg de man aan de balie of ik naast haar kon zitten. Hij repliceerde dat hij mij geen zetelnummer kon geven omdat de vlucht overboekt was. En vroeg me in één adem door of ik niet geïnteresseerd was om de dag erna terug te vertrekken. Een vergoeding van 600 euro zou mijn deel zijn. Wat eerst op een aanlokkelijk voorstel leek, was het bij nader inzien niet. Trek er taxikosten, hotel en nog wat culinair vertier af en je houdt al een pak minder over. En ik wou echt wel naar huis, het was mooi geweest.

Ik had dus wel al een checkin ticket in handen, maar nog geen zitje. En het vliegtuig was overboekt. Hmm. Eens aan de checkin balie aan de gate kon ik mijn ticket gelukkig al snel ruilen voor een ticket met zetelnummer. Niet naast mijn collega, maar ik kon toch vertrekken.

Hoewel, dat was te vroeg victorie gekraaid. Toen ik mijn plek in het vliegtuig opzocht bleek daar al iemand te zitten. Zelfde zetelnummer op ons ticket. Even doorkruiste de zowel aanlokkelijke als bedenkelijke gedachte aan de centen en een nachtje extra op Texaanse bodem mijn gedachten. We riepen er een stewardess bij, ze ging het regelen. De man bleek een Waal te zijn, wat bij een Française in de buurt de spottende reactie “Une situation belge” uitlokte. Even later kwam een wel-heel-foute steward de man halen. Hij kreeg een zitje in business class, te danken aan zijn zilveren frequent flyer card. Toch voelde ik me 2 keer opgelucht ; ik kon naar huis én mijn nu vrije zitje bleek extra beenruimte te hebben.

Maar toch, ik begrijp dat systeem niet zo goed. In geïnformatiseerde tijden begrijpt toch geen mens dat ze bij het boeken van vluchten niet kunnen zien dat een vlucht vol zit. Ik heb me laten vertellen dat overboekingen bij sommige luchtvaartmaatschappijen (onder andere in Spanje) gangbare praktijk zijn. Niet-volle vluchten zouden hen meer kosten dan de vergoedingen die ze vrijwilligers voor een latere vlucht uitkeren.
Economisch gezien kan dat misschien kloppen. Maar naar klantvriendelijkheid rammelt deze praktijk toch aan alle kanten ? Want wat is het gevolg : lastige klanten die hun frustratie uitwerken op het luchtvaartpersoneel. En de naam en faam van de maatschappij wordt beklad, want wie wil nu vliegen met een luchtvaartmaatschappij als je niet zeker weet of je meekan ?
Ik vraag me ook af wat er gebeurt als ze niet voldoende vrijwilligers vinden. Een potje Russische roulette aan de checkin balie ?

Onderstaand filmpje heeft, behalve de legendarische zinsnede van het onfortuinlijke hoofpersonage, gelukkig niets van doen met mijn verhaal.

De week is al voorbijgevlogen, veel tijd om me te vervelen is er niet. Zowel het werk- als het avondprogramma waren goed gevuld. De cultuurshock is niet meer zo groot als vorige keer, je went snel aan hun gewoontes en levensstijl. OK, ‘t is de cowboy state, maar de couleur locale is in andere opzichten ook wel leuk.

Zo waren we gisteren in Billy Bob’s, de grootste honky-tonk ter wereld. Een zaak met 13 bars, waarvan de grootste meteen ook concertzaal is. Grote countrynamen zoals Willie Nelson en Dwight Yoakam stonden hier al op de planken. Maar ook Ringo Starr, The Beach Boys en B.B. King zijn hier al de revue gepasseerd. Verder kan je je er vergapen aan een reuze dansvloer vol met mensen die zich uitleven met de line dance. In vol ornaat, jawel. Voor een Texaan zijn maar drie vestimentaire dingen belangrijk : een hoed, een buckle belt en boots. O, en bij het binnenkomen moest ik mijn ID laten zien. Zie ik er dan nog te jong uit om te mogen drinken ? De minimumleeftijd voor alcohol ligt hier op 21 jaar.

Op culinair vlak waren er nieuwe ontdekkingen, zowel in positieve als negatieve zin. Kaas op alles, dat was ik al gewoon. Maar ik heb ook een mean of a steak gegeten in de H3 Ranch. Flaming tenderloin, het beste stukje van de koe, overgoten met rum en daarna kort op de grill. En daarbij een grote aardappel in aluminiumfolie. Puur en eerlijk voedsel, ik mis het hier nog te vaak.
BBQ is hier ook not as we know it. Het vlees wordt uren aan een stuk gerookt, gebruikmakend van speciaal hout om het vlees extra flavor te geven. Het vlees wordt hierdoor vrij rafelig, maar ook enorm zacht. De saus en de bonen die ze hierbij serveren zijn precies wel al eens gegeten.

Deze dingen deden mijn oogbollen af en toe nog rollen:

• Ik geraak maar niet gewoon aan het feit dat ze je hier continu aanspreken. Als je gaat shoppen duurt het geen 10 seconden voor de vraag komt of ze iets voor je kunnen doen. Tijdens het eten komen ze drie keer vragen of alles in orde is. Bij momenten is het vervelend, meestal is het sympathiek.
• Gigantische drinkbekers dat ze hier hebben. Wanneer je ze aan je mond zet verdwijnt je hele gezicht.
• Ze zijn dol op gadgets of extraatjes. Elke avond lag er wel een chocolaatje samen met een samenvatting van verse krantenkoppen op mijn hotelbed. Ook op de meeting vond ik dagelijks iets terug op mijn plaats: was het geen knuffelbeertje, dan wel een magic 8-ball of een grappige balpen.
• Als ze maar iets gratis krijgen of met korting, dan zijn ze content. Overal hangt het dan ook vol met “50% off”, ‘buy 1, get 1 free”. Zelfs kerstbomen zijn nu al afgeprijsd.
• Airco is hun beste vriend. 68 graden Fahrenheit is hen nog te warm. We moeten af en toe naar buiten om het terug een beetje warm te krijgen.

Volgende week is het Thanksgiving, een lokaal gebruik dat ik graag eens zou meemaken. Maar straks wacht alweer de terugvlucht richting Belgenland (al lijkt het dat uit de berichten die ik hier ontvang helaas steeds minder te zijn). En daar ben ik niet rouwig om. Al zal ik de aangenaam aanvoelende 25 graden en het zonnetje op mijn kop wel missen, there’s no place like home. Maar wie weet kom ik nog terug. Want zoals de Texanen zeggen : Come back, y’all !

Die blijdschap omdat het weekend is natuurlijk, maar ook een zucht van voldoening. Een weekje geleden zag ik er niet geweldig naar uit om terug te beginnen. De weken vóór het verlof kon ik niet steeds het enthousiasme opbrengen om me voluit in nieuwe projecten te gooien. De sleet zat er wat op, de goesting was er niet altijd, het vat was af.

Vorige zondag besloot ik met een goed gemoed er terug tegenaan te gaan. En kijkt, het heeft geholpen ! De koe meteen bij de horens gevat : projecten in gang gestoken, obstakels geruimd en nog losse eindjes krachtdadig aan elkaar geknoopt. Ik mag misschien zelfs een project gaan leiden dat onze landsgrenzen overstijgt. En dat alles laat de jus van arbeidsvitaminen terug stromen. De toon is weer gezet, een goed elan om voort te boeren.

En toch, ‘k ben blij dat het weekend is :-)

Update : Michel schrijft ook over zijn werkweek.

Vanaf morgen worden we terug overspoeld door de rommel van het nieuwe tv-seizoen. Terug naar de orde van de dag, ook in de geschreven pers en met het vernieuwde Radio 1. Alleen in de politiek wil het nog niet zo goed lukken, vakantie af of niet.

Na de heerlijkheid van 3 weken verlof moet ik de knop radicaal omdraaien om morgen terug aan de slag te gaan. De vrijheid om zelf je dag te bepalen, om even geen ochtendmens te moeten zijn. Van 9 naar 7 uur slaap. Waar het moeilijkste moment van de dag nadenken over het eten is. Ook al zijn we niet op reis geweest, mijn hoofd was op vakantie naar Thuis.

Als het nog even kan probeer ik de illusie van zomer (niet ironisch bedoeld) te koesteren. Nog één avondje Zomergasten op tv.
En morgen toch met goed gemoed aan de slag, met het vakantiegevoel dat nog in mijn glimlach nazindert.

Maar alla, voor de goeie gang van zaken en ter documentatie voor het nageslacht in vogelvlucht de hoogtepunten.

U kon mij, zowel voor business als voor pleasure, af en toe terugvinden in het buitenland. In juni werd ik verwacht in Kloten voor een congres. Logement in een vijfsterrenhotel, dat was dik OK. De locatie veel minder, het hotel lag vlak aan de luchthaven. Voor een bezoek aan Zürich was ik op bus en trein aangewezen, toch al gauw 40 minuten onderweg. Afin, ik heb toch nog het Kunsthaus kunnen bezoeken (Segantini !) en een stukje van de binnenstad. Het was Zwitserland all right, but not as I know it.

En dan iets waar ik, driedubbel op mijn hoede als ik ervoor ben, van gruw. Ik werd ziek van eten. In een vijfsterrenhotel. Nu, een dag en een nacht beurtelings voor- en achterover op de pot en ik was ervan af.

Nee, dan liever Rome. Een uitnodiging voor een Belgisch-Italiaans bruiloft maakte dat we al een tijdje vlucht- en hotelreservatie op zak hadden voor een 5-daagse citytrip naar een veelbelovende stad. En mensen-met-tips hadden er niet om gelogen, het wás de moeite. De Sixtijnse kapel als hoogtepunt, als ik er echt één moet noemen. Want Rome is geplaveid met roemrijke en bezoekenswaardige geschiedenis. Het bos door de bomen, zoiets. Wat mij tegenviel was de aanhoudende drukte in de stad en het niet-zo-propere uitzicht. Rome, ça vaut le détour, maar Barcelona blijft op één in mijn steden-top-10.

U kon mij ook doe-het-zelf-gewijs in huis vinden. Als een volleerde Roger kluste ik mijn weg door de honey-do-list. Het klinkerpad aan de zijkant van ons huis is terug onkruidvrij. De tuin ligt er netjes bij. En we hebben nieuwe oude stoelen. Gekocht op Ebay (10 euro/stoel) en met veel zorg opgeschuurd en ingewreven met bijenwas. Een nieuw kleedje voor de zitting zorgde voor de finishing touch.

De stoelen luiden ook het begin in van ons “viving”-project. De aangebouwde groene veranda vonden we bij de aankoop van ons huis nog wel OK voor even, maar nu moet het toch meer een échte woonruimte worden in plaats van een aanbouw. Hopelijk komt de elektricien snel. Stielmannen, weet u wel. Oja, en we zoeken nog iemand die een beetje handig is in leemstucwerk. Kandidaten ?

U kon mij verder vinden op een handvol concertjes. The Scene in de AB : degelijk maar niet verrassend. Elvis Costello en Allen Toussaint op Blue Note : concert van het jaar ! Geen zin in uitgebreide recensies, die kan u hier en hier vinden.

Helaas geen Rock Werchter dit jaar. Herman Sherman knutselde een affiche in elkaar die niet aan mijn criteria (minstens 3 groepen op één dag die ik wil zien) voldeed, dus dit jaar ging de kelk aan mij voorbij. Maar het knagend gebrek aan het ultieme zomer-ergo-festivalgevoel wil ik op het vernieuwde Marktrock een beetje goedmaken. Vive La Fête, weet u wel. Naar verluidt zijn de combitickets al uitverkocht. Het wordt weer druk in Leuven.

U kon mij dan weer bijzonder weinig in loopoutfit op Vlaams-Brabantse wegen vinden. Motivatie is bij mij onverbiddelijk verbonden aan een doel en dat ontbreekt momenteel. En een doel stellen, daar is motivatie voor nodig. Ondertussen ben ik op zoek naar motivatie om deze gordiaanse cirkel te doorbreken. Tips ?

Zo. U bent weer helemaal mee. En ik verlost van de niet-aflatende hints die ik bij elke irl ontmoeting met vrienden mocht aanhoren. En van het venijnige stemmetje in mijn hoofd dat mij onaflatend bestookte met schuldgevoelens. De woorden “staan”, “lezers” en “kou” waren op hun plaats.

En verder, u al een beetje een goed verlof gehad ? Dat van mij begint op 11 augustus. Ha !

Tagliatelli met mascarpone en gerookte zalm
Kippenfilet met gorgonzola en gebakken aardappelen
Konincklijke (sic) stoverij met frietjes
Kalkoenfilet gevuld met tapenade van zongedroogde tomaatjes met couscous
Zalm in papillot met aardappel in de schil

Ik heb wat aan exit-polling gedaan bij mijn collega’s en tot nu toe staan de stoverij en de kalkoenfilet met couscous aan kop. Maar morgen is er natuurlijk nog zalm in papillot.

En wat is uw favoriete gerecht op het werk ?

Maar het was niet al ergernis hoor, gelukkig niet. Overal waar ik kwam waren ze supervriendelijk. Tot de douane in de luchthaven toe. De obers in de restaurants komen ook steevast een spontaan praatje met je maken, en niet alleen voor de fooi. Daar kunnen ze hier nog iets van leren.
En het zijn harde werkers, het moet gezegd. De lonen liggen een pak lager als bij ons en de sociale opvang is soms schrijnend. Dus moeten ze harder knokken om er iets van te maken. Een jaartje unief kost hen al makkelijk 20 keer meer als hier. Een autoverzekering voor een 18-jarige gaat vanaf 300 dollar per maand. Ik zeg je, dan krijgen wij het hier maar mooi in onze schoot geworpen.

Mijn liefste keek wat vreemd op van het beeld waar ik mee thuis kwam. Maar zij weet dan ook beter, ze is al op idyllischer plekjes geweest aan de overkant van de plas. Dringend tijd dat we er eens samen naartoe gaan.

Speciaal was het in elk geval, de mens vroeg 104 dollar retour. Voor 2 ritjes van 15 minuten. Ik heb even een hartig woordje gepraat met de chauffeur en een prijs van 60 dollar uit zijn gat geduwd. Ook al betaalt het werk, zo’n prijs vind ik zwaar bij het haar gegrepen. Kwam hij nog af met het excuus dat dit normaal de afgesproken prijs met mijn bedrijf is. Kan wel zijn, maar het blijft afzetterij.

Aan de ene kant ben ik blij dat ik een betere prijs heb bedongen, zodat mijn werk geen zotte kosten krijgt. En aan de andere kant voel ik er me nu schuldig om. Dat ik aan die mens zijn broodwinning heb zitten knabbelen.

Ik zal wel nooit een volbloed commerçant worden.

Dag 3 in de VS van A.

Mijn bioritme is naar de kl$ten. De dag van aankomst was het even doortrekken tot de avond om direct in het goeie ritme te zitten, wat wel meeviel. Gisteren kwam de man met de hamer kort na de middag. Maar vandaag is het helemaal om zeep. Al kort na het ontbijt voelde het aan alsof ik direct terug mijn bed kon inkruipen. En ‘s avonds klaarwakker. Niet logisch eigenlijk. Benieuwd wat dit gaat geven als ik terug in .be ben.

Texas is van uit de lucht een doorslagje van Simcity. Allemaal kaarsrechte straten met identieke huizenblokken, identieke blokken van supermarkten, identieke eetketens. En dat gaat maar eindeloos door, straat na straat. Geen centrum te bespeuren. Ze zijn hier behoorlijk kwistig met ruimte. Aan de andere kant is hier geen enkel voetpad te bespeuren. Koning auto is er heer en meester. Publiek transport is hier onbestaande, buiten één miezerig treintje van Fort Worth naar Dallas. Eén van mijn collega’s verklaarde dit fenomeen als volgt. De ontwikkeling van dit gebeid is gebeurd na de uitvinding van de auto. En na de uitvinding van de airco. Ervoor waren er enkel koeien en cowboys.

Eten moet er hier zo cheesy, creamy en fudgy uitzien als mogelijk. Geen natuurlijke smaken, alles is processed food. Gelukkig vind ik bij het ontbijt nog wat vers fruit dat ik meepik voor overdag. En op restaurant vind je hier en daar een salade met niet al te veel dressing. Maar kip, mannekes, in alles zit kip. Steevast belegd met gesmolten kaas.
En wat antwoord je op een vraag van een Amerikaanse collega die vraagt of het eten in Europa zo anders is. Waarop ze aanvult : “Well, traveling is all about experiencing the cultural differences”. Pijnlijk, maar de nagel op de kop.

Men wil Fort Worth het imago van “cowboys & culture” meegeven, een mix tussen het oude en het nieuwe. Zegt de burgemeester in de infogids van het hotel :
“The downtown area is a nationally noted model of succesful urban renaissance. Filled with restaurants, museums, art galleries, theaters, and an abundance of retail shopping facilities, the downtown is a must-see for anyone visiting the city.”
Gisteren downtown geweest. ‘t Is er al even fake als de rest. De urban renaissance is gewoon een compacte versie van het rechte-straten-model waar je haast niemand ziet lopen, er zijn 3 musea, 1 operagebouw en een handvol restaurants. Maar wel kraaknet en superverzorgd, het moet gezegd. Ach, als Europeanen zijn we gewoon rotverwend.

De VTech massacre is hier hoofdnieuws, breed uitgesmeerd met getuigenissen van iedereen die er van ver ook maar iets mee te maken kan hebben. Dezelfde beelden worden eindeloos herhaald, tot je ze met je ogen dicht zelf kan bedenken. Nu de dader bekend is, wordt zijn profiel tot zijn vuile onderbroeken toe uitgespit. Ondertussen zijn er al 37 schietpartijen op scholen geweest in de USA. 37. En maar wapens blijven verkopen. Walgelijk.

Rare jongens, die Amerikaanders. Rare jongens.

En u ?

Sommige collegae vonden het zelfs nodig hun stropdas nog eens van onder het stof te halen. Met enkele windsor, want zo bedreven zijn ze nu ook weer niet in het stroppen van dassen. Alsof ze in het aanschijns der auditoren er op hun paasbest moeten opstaan. Nu moet u weten, al jaren worden geen plastrons meer gedragen op de werkvloer. Toen ik er pas werkte, zo’n 8 jaar geleden, droeg evenwel iedereen er een. Het was een stilzwijgende verplichting. Ik heb, om me aan te passen aan de werksfeer, me er ook aan bezondigd. Maar al gauw vond ik het zijn doel voorbijschieten en ging ik terug ongestropt werken. Pas op, ik draag het af en toe graag. Het is een stijlvol accessoire met bijhorend kostuum, en ten gepasten tijde. Maar zonder doe ik mijn werk even goed als mét.

En vandaag waren ze er ineens terug, die stroppen rond de nek. Om volgende week weer even geruisloos te verdwijnen. Een beetje huichelachtig, vind ik dat.

Al een dag of 4, maar nu pas de rust gevonden. Eerst nog 2 dagen stevig gewerkt, om dan vrijdagavond het weekend in te zetten met een verjaardagsfeestje. En dan een heerlijk blanco weekend waarin ik mijn hoofd kon laten leeglopen. En rust vinden bij mijn liefste. Want, daar moet ik eerlijk in zijn, nooit gedacht dat ik ze zó hard ging missen. Als ik geen bezigheden had op het congres, dan liep ik doelloos rond of zat ik elk oninteressant tv-kanaal op de spaanse kabel af te zappen. Eerst besefte ik het niet, maar stilaan drong het tot me door waar die knagende onrust vandaan kwam. Het grote gemis, jawel.

Een onverwachte jeuk, waarvan ik maar wàt blij was dat ik na vier dagen terug kon krabben. Maar ook the luckiest man alive, ik, dat ik dat Grote Verlangen mag voelen.

Sja, waarom makkelijk als het ook moeilijk kan ? Zeg nu nog eens dat mensen niet met een pc kunnen werken !