Tag Archives: werk

Een complete bril uit de 3D-printer

Lenzen zitten in allerlei gadgets: van smartphones tot led-lampen en drones. 3D-printen kan de lenzenindustrie flink opschudden, denkt een Zeeuwse start-up. / Amsterdam. Als er één technologie is die de laatste jaren onterecht weinig aandacht heeft gehad, is het wel de lens. De eeuwenoude techniek om glas (of kunststof) zó te buigen dat het lichtstralen kan richten is misschien wel een van de belangrijkste technologieën in het dagelijkse leven. Denk alleen maar aan wat microscopen, camera’s…

Source: Een complete bril uit de 3D-printer

Novartis ViaOpta navigatie-app voor blinden nu op Apple Watch

ViaOpta Nav van Novartis is een van de meest populaire apps voor blinden en slechtzienden. Met deze app kunnen blinden en slechtzienden zelfstandig hun weg vinden. Vanaf nu kan dat ook op de Apple Watch, want de fabrikant heeft een update uitgebracht, waar nog meer vernieuwingen in zitten.

Source: Novartis ViaOpta navigatie-app voor blinden nu op Apple Watch

Pomodoro : de evaluatie

Een tijd geleden heb ik de Pomodoro-techniek uitgeprobeerd, naar aanleiding van een stukje bij Smetty. En ik had (ook al veel te lang geleden) u de resultaten van mijn test beloofd.

Ter herinnering :
Een pomodoro is een keukentimer. Die timer wordt ingesteld voor een periode van een half uur. De 30 minuten worden onderverdeeld in 25 minuten om te werken en een pauze van 5 minuten. Een zeer belangrijke regel bij het gebruik van deze techniek is dat een pomodoro nooit onderbroken kan worden. Zodra je afgeleid wordt (de bel, telefoon, collega) houdt de pomodoro op met bestaan en moet je een nieuwe instellen. Na het uitvoeren van 4 pomodoros wordt er aangeraden om een break te nemen van 15 tot 30 minuten. De pomodoro is dus een tijdseenheid waarbinnen je gaat werken.

Om kort te zijn, de Pomodoro-techniek heeft gewerkt, maar is voor mij geen blijver.

Op het moment dat ik de techniek besloot uit te proberen, lag ik in de knoop met werkplanning, taken gefocusseerd uitvoeren en meer motivatie opbrengen om ze ook daadwerkelijk af te werken. En daarvoor is de techniek ideaal. Het heeft me verplicht na te denken over hoe ik mijn werk structureerde. En de techniek verplichtte me ook maar met één ding tegelijk bezig te zijn. En daar lag net mijn pijnpunt. Teveel multitasken en teveel afleiding.
Een tweede interessante bevinding vond ik het opsplitsen van taken. Hoewel ik dat intuïtief al wel wist, deed ik het niet genoeg. Duidelijke doelen voorop stellen en die ook haalbaar stellen binnen een bepaalde tijdsduur.

Naar inzicht heeft de techniek me dus een stuk vooruit geholpen. Maar op de lange duur vond ik het meer administratie (telkens dat blaadje invullen, de timer resetten) dan dat het me nut opbracht. Dus heb ik na een paar maanden besloten ‘m niet meer toe te passen. Maar de inzichten, die heb ik meegenomen en pas ik nu dagelijks toe. En dat zijn :

  • monotasking (om het een naam te geven)
  • taken duidelijk omlijnen, in haalbare stukjes breken om ze binnen een bepaalde tijdsduur uit te kunnen voeren
  • zo weinig mogelijk afleiding, en dat tot de taak is volbracht.

Ik las dat ook Lamazone een gelijkaardige bevinding gemaakt heeft.

Carpooldag Radio 1

Ik heb me ingeschreven voor de Carpooldag van Radio 1 op donderdag 5 maart. Niet zonder slag of stoot, het inschrijvingsformulier gaf hardnekkig onterechte foutmeldingen. Maar na wat heen-en-weer-gemail en hulpvaardigheid van de mensen van Taxistop is mijn registratie toch gelukt.

Tot nu toe heb ik nog geen “match”. Nja, de kans dat iemand van Grimbergen naar Puurs moet die ook nog naar Radio 1 luistert zal niet bijster groot zijn. Maar ik hoop nog op een carpooldate tegen donderdag. Rij, rij, rij, rij met mij …

carpool

De kracht van tomaten

1 september vandaag. Naast de klassieker “terug naar school” ook het moment om wat orde op zaken te stellen. En dat probeer ik nu professioneelgewijs te doen. Geen betere dag dus als vandaag om u de kracht van tomaten uit te leggen.

Smetty is ook al een tijdje bezig haar professionele activiteiten te reorganiseren. Ik vind dat uitermate boeiend en volg haar wedervaren dan ook op de voet. Dikwijls heb ik ook het probleem van een té lang to do lijstje, te weinig tijd en tegelijk teveel willen doen. En daar dan een ongemakkelijk gevoel bij krijgen.

Intuïtief had ik al een paar truukjes verzonnen om mijn werk beter georganiseerd te krijgen. Hier en daar werkt dat, even vaak blijft het mank lopen. Toen ze over de veelbelovende Pomodoro technique begon, moest ik dat ook onmiddellijk uitproberen. “De wat ?” hoor ik u zeggen. Ik citeer Smetty :

Een pomodoro is een keukentimer. Die timer wordt ingesteld voor een periode van een half uur. De 30 minuten worden onderverdeeld in 25 minuten om te werken en een pauze van 5 minuten. Een zeer belangrijke regel bij het gebruik van deze techniek is dat een pomodoro nooit onderbroken kan worden. Zodra je afgeleid wordt (de bel, telefoon, collega) houdt de pomodoro op met bestaan en moet je een nieuwe instellen. Na het uitvoeren van 4 pomodoros wordt er aangeraden om een break te nemen van 15 tot 30 minuten. De pomodoro is dus een tijdseenheid waarbinnen je gaat werken.

Maar wat is nu het voordeel ? Nog even Smetty aan het woord:

De methode stelt zelf 5 grote doelen: uitvinden hoeveel tijd een activiteit kost, zicht krijgen op het aantal onderbrekingen die je ondervindt tijdens het werken, het aantal pomodoros leren vaststellen die je nodig hebt voor een bepaalde activiteit, pomodoros effectiever maken en een werkschema maken op basis van pomodoros.

Vooral bewust bezig zijn met het minimaliseren van het aantal onderbrekingen en daardoor efficiënter gaan werken klonk veelbelovend. Na een kleine 2 weken proefdraaien is de balans overwegend positief. Mijn persoonlijk voor- en nadelen op een rijtje.

Voordelen :

  • Eens je aan een pomodoro begonnen bent, ben je zo gefocust op de taak dat je ook niets anders meer doet. Niet gauw even email checken of iets opzoeken op het internet. De focus komt vanzelf door de magie van de (virtuele) pomodoro !
  • Het lijkt wel een truukje om iets van kleuters gedaan te krijgen, maar het zetten van een kruisje na elke pomodoro stimuleert enorm om verder te doen. Kijk mama, ik heb al 5 pomodori !
  • De pauzes op het einde van de pomodoro werken als kleine beloninkjes. Je mag 5 minuten iets anders gaan doen, even rondlopen, niet aan het voorbije werk denken zonder je schuldig te voelen. Een positieve draai !
  • Na een dagje pomodori “vreten” zie je ook effectief hoeveel je bereikt hebt. Je krijgt dingen gedaan waarvan je niet kon dromen dat je ‘t in die tijd zou afkrijgen. Je krijgt het gevoel dat je terug greep hebt op de tijd, eerder dan dat de tijd als nooit meer in te halen wordt gezien. Het draait opnieuw om positieve focus : “wat heb ik al bereikt” eerder dan “wat heb ik maar bereikt”.

Nadelen :

  • Telkens een pomodoro onderbroken wordt, moet je een nieuwe starten. Enkel de pomodoros die voltooid zijn mogen genoteerd worden. Hierdoor registreer je niet alle tijd die je effectief hebt gewerkt. Met andere woorden : er valt nog teveel ongemerkte tijd tussen de mazen van het systeem.
  • De verleiding is groot om in de pauzes op het einde van elke pomodoro gauw even wat kleinere werkjes te doen. Of gewoon de pauze langer te laten uitlopen. Eigenlijk moet je hiervoor een aparte pomodoro inplannen. Er is dan ook strenge discipline nodig om pomodoro na pomodoro op te starten.
  • De pomodoro techniek conflicteert voor mij nog met een regel die stelt dat zaken die op je weg komen onmiddellijk moeten afgehandeld worden of geklasseerd worden voor later. Meestal is het zo dat veel van mijn taken voor mij maar een korte inspanning vragen. Als ik dan een vraag via email krijg om iets te doen heb ik er me bij het lezen al in verdiept. En dan voer ik de taak in één moeite ook uit, anders moet ik me er een 2e keer in verdiepen. De oplossing ken ik uiteraard : die kleinere taken groeperen en er een aparte pomodoro voor maken. Nu die alleen nog in de praktijk brengen.
  • De externe stoorfactor krijg ik moeilijk afgeschaft. Vaak belt iemand met een dringende vraag die beantwoord moét worden omdat support nu eenmaal deel van mijn job is. Ik denk dat ik vreemde reacties zou krijgen als ik zou antwoorden “I can’t be disturbed, I’m in the middle of a pomodoro” (zoals al grappend voorgesteld wordt in de paper van The Pomodoro Technique). Ik vrees dat ik hiermee moet blijven leven.

Momenteel ben ik nog maar in het “registratie” stadium, ik noteer alleen nog maar wat ik gedaan heb. Een volgende stap is ook het plannen van pomodori en daar de werkelijk gepresteerde tomaten tegen afwegen. Ik blijf pomodori eten tot het systeem mijn tweede natuur geworden is. Naar men zegt duurt een gedragsveranderingsproces 6 tot 8 weken. Lijkt me ook een ideale periode om erna deze werkwijze nog eens te evalueren. U hoort het nog.

Corporate Photography

“En wat doen jullie nu precies ?” vroeg ik.
Corporate photography,” klonk het. In het Engels, mijn gesprekspartners waren namelijk Amerikaans. “We mikken letterlijk op alles wat fotogeniek is in een bedrijf.”

Ik had de opdracht gekregen 2 fotografen te begeleiden in het bedrijf waar ik werk. Vanuit het Amerikaanse hoofdkwartier hadden ze de opdracht gekregen naar België af te zakken om het leven op en rond de werkvloer fotografisch in kaart te brengen. Er waren foto’s vandoen voor jaarverslagen, beursberichten, personeelsboekjes en corporate communication op te fleuren.

Corporate photography, ik wist niet eens dat het een beroep was. De Salvo’s hadden zelfs al awards gewonnen met hun foto’s. Ja, er bestaan competities voor het mooiste jaarverslag. Productfotografie kende ik al, maar met deze tak van de fotografie was ik nog niet vertrouwd.

Ze vertelden me verder dat ze gewoonlijk één helft van het jaar op wereldreis zijn. Die dag kwamen ze net uit India en vanuit België gingen ze verder naar Afrika. De hele werelf afreizen moet leuk zijn, maar een tiental kilo topklasse fotomateriaal meesleuren in vliegtuigen is dat ongetwijfeld niet. Ze vertrouwden me toe dat hun materiaal gelukkig goed verzekerd is, maar dat ze af en toe wat smeergeld in de handen van douaniers uit smoezelige landen en met fonkelende ogen moesten stoppen. Maar leest u hun verhalen vooral zelf, want de Salvo’s hebben ook een blog.

Barcelona revisited

Het reizen lijkt maar niet op te houden. Voor het werk al 2x naar Texas, Zürich en Barcelona. Voor het persoonlijk plezier nog 2x Barcelona en Rome. En dat op één jaar tijd.
En morgen start er alweer een werkmeeting in Barcelona, maar ik ben zaterdag al naar hier afgezakt. ‘t Is handig als je er vrienden hebt wonen. Hoewel ik al vaker in Barcelona ben geweest voelde ik me er deze keer géén toerist meer. De schatten zijn me komen afhalen aan de luchthaven en hebben me het hele weekend op sleeptouw genomen. ‘k Was zelfs mee uitgenodigd op een verjaardagsfeestje, zo onder Barcelonezen. Het enige obstakel is nog de taal, al kan ik hier en daar wel een woordje verstaan. En iedereen was zo lief om me af en toe een vertaling toe te gooien of een babbeltje in het Engels te komen slaan.
Maar nu mijn bedje in, want mijn voeten zijn moegelopen. En morgen volop concentreren op de meeting. Tot de avond toch, want dan ga ik terug genieten van de stad der steden.

Alles is vol !

Zo, terug thuis. Ik zie dat er nog altijd geen nieuwe regering is. En verder heb ik, behalve een betoging in Brussel, zo te zien niet veel gemist. Al zeker niet de gebakken lucht rond SvhJ die dezer dagen door de blogether vliegt.

Het had geen haar gescheeld of ik was pas een dag later thuis. Het begon al goed bij de bagage dropoff. Mijn Barcelonese collega zat op dezelfde vlucht en had al haar zitje gereserveerd. Ik vroeg de man aan de balie of ik naast haar kon zitten. Hij repliceerde dat hij mij geen zetelnummer kon geven omdat de vlucht overboekt was. En vroeg me in één adem door of ik niet geïnteresseerd was om de dag erna terug te vertrekken. Een vergoeding van 600 euro zou mijn deel zijn. Wat eerst op een aanlokkelijk voorstel leek, was het bij nader inzien niet. Trek er taxikosten, hotel en nog wat culinair vertier af en je houdt al een pak minder over. En ik wou echt wel naar huis, het was mooi geweest.

Ik had dus wel al een checkin ticket in handen, maar nog geen zitje. En het vliegtuig was overboekt. Hmm. Eens aan de checkin balie aan de gate kon ik mijn ticket gelukkig al snel ruilen voor een ticket met zetelnummer. Niet naast mijn collega, maar ik kon toch vertrekken.

Hoewel, dat was te vroeg victorie gekraaid. Toen ik mijn plek in het vliegtuig opzocht bleek daar al iemand te zitten. Zelfde zetelnummer op ons ticket. Even doorkruiste de zowel aanlokkelijke als bedenkelijke gedachte aan de centen en een nachtje extra op Texaanse bodem mijn gedachten. We riepen er een stewardess bij, ze ging het regelen. De man bleek een Waal te zijn, wat bij een Française in de buurt de spottende reactie “Une situation belge” uitlokte. Even later kwam een wel-heel-foute steward de man halen. Hij kreeg een zitje in business class, te danken aan zijn zilveren frequent flyer card. Toch voelde ik me 2 keer opgelucht ; ik kon naar huis én mijn nu vrije zitje bleek extra beenruimte te hebben.

Maar toch, ik begrijp dat systeem niet zo goed. In geïnformatiseerde tijden begrijpt toch geen mens dat ze bij het boeken van vluchten niet kunnen zien dat een vlucht vol zit. Ik heb me laten vertellen dat overboekingen bij sommige luchtvaartmaatschappijen (onder andere in Spanje) gangbare praktijk zijn. Niet-volle vluchten zouden hen meer kosten dan de vergoedingen die ze vrijwilligers voor een latere vlucht uitkeren.
Economisch gezien kan dat misschien kloppen. Maar naar klantvriendelijkheid rammelt deze praktijk toch aan alle kanten ? Want wat is het gevolg : lastige klanten die hun frustratie uitwerken op het luchtvaartpersoneel. En de naam en faam van de maatschappij wordt beklad, want wie wil nu vliegen met een luchtvaartmaatschappij als je niet zeker weet of je meekan ?
Ik vraag me ook af wat er gebeurt als ze niet voldoende vrijwilligers vinden. Een potje Russische roulette aan de checkin balie ?

Onderstaand filmpje heeft, behalve de legendarische zinsnede van het onfortuinlijke hoofpersonage, gelukkig niets van doen met mijn verhaal.


Meanwhile in Texas …

Jep, ‘k ben terug in Texas voor een global meeting. In een beter hotel deze keer.En met een grotere en leukere groep : een twintigtal mensen van all over the world, een minderheid uit Europa (Ierland, Spanje, Frankrijk), de rest uit de States (Pennsylvania, California, Virginia, Florida en Texas). It’s a small world after all.

De week is al voorbijgevlogen, veel tijd om me te vervelen is er niet. Zowel het werk- als het avondprogramma waren goed gevuld. De cultuurshock is niet meer zo groot als vorige keer, je went snel aan hun gewoontes en levensstijl. OK, ‘t is de cowboy state, maar de couleur locale is in andere opzichten ook wel leuk.

Zo waren we gisteren in Billy Bob’s, de grootste honky-tonk ter wereld. Een zaak met 13 bars, waarvan de grootste meteen ook concertzaal is. Grote countrynamen zoals Willie Nelson en Dwight Yoakam stonden hier al op de planken. Maar ook Ringo Starr, The Beach Boys en B.B. King zijn hier al de revue gepasseerd. Verder kan je je er vergapen aan een reuze dansvloer vol met mensen die zich uitleven met de line dance. In vol ornaat, jawel. Voor een Texaan zijn maar drie vestimentaire dingen belangrijk : een hoed, een buckle belt en boots. O, en bij het binnenkomen moest ik mijn ID laten zien. Zie ik er dan nog te jong uit om te mogen drinken ? De minimumleeftijd voor alcohol ligt hier op 21 jaar.

Op culinair vlak waren er nieuwe ontdekkingen, zowel in positieve als negatieve zin. Kaas op alles, dat was ik al gewoon. Maar ik heb ook een mean of a steak gegeten in de H3 Ranch. Flaming tenderloin, het beste stukje van de koe, overgoten met rum en daarna kort op de grill. En daarbij een grote aardappel in aluminiumfolie. Puur en eerlijk voedsel, ik mis het hier nog te vaak.
BBQ is hier ook not as we know it. Het vlees wordt uren aan een stuk gerookt, gebruikmakend van speciaal hout om het vlees extra flavor te geven. Het vlees wordt hierdoor vrij rafelig, maar ook enorm zacht. De saus en de bonen die ze hierbij serveren zijn precies wel al eens gegeten.

Deze dingen deden mijn oogbollen af en toe nog rollen:

  • Ik geraak maar niet gewoon aan het feit dat ze je hier continu aanspreken. Als je gaat shoppen duurt het geen 10 seconden voor de vraag komt of ze iets voor je kunnen doen. Tijdens het eten komen ze drie keer vragen of alles in orde is. Bij momenten is het vervelend, meestal is het sympathiek.
  • Gigantische drinkbekers dat ze hier hebben. Wanneer je ze aan je mond zet verdwijnt je hele gezicht.
  • Ze zijn dol op gadgets of extraatjes. Elke avond lag er wel een chocolaatje samen met een samenvatting van verse krantenkoppen op mijn hotelbed. Ook op de meeting vond ik dagelijks iets terug op mijn plaats: was het geen knuffelbeertje, dan wel een magic 8-ball of een grappige balpen.
  • Als ze maar iets gratis krijgen of met korting, dan zijn ze content. Overal hangt het dan ook vol met “50% off”, ‘buy 1, get 1 free”. Zelfs kerstbomen zijn nu al afgeprijsd.
  • Airco is hun beste vriend. 68 graden Fahrenheit is hen nog te warm. We moeten af en toe naar buiten om het terug een beetje warm te krijgen.

Volgende week is het Thanksgiving, een lokaal gebruik dat ik graag eens zou meemaken. Maar straks wacht alweer de terugvlucht richting Belgenland (al lijkt het dat uit de berichten die ik hier ontvang helaas steeds minder te zijn). En daar ben ik niet rouwig om. Al zal ik de aangenaam aanvoelende 25 graden en het zonnetje op mijn kop wel missen, there’s no place like home. Maar wie weet kom ik nog terug. Want zoals de Texanen zeggen : Come back, y’all !

What a difference a week makes

Ik zuchtte van blijdschap toen ik vanavond thuiskwam. De eerste week werken na een heerlijk lang verlof is achter de rug.

Die blijdschap omdat het weekend is natuurlijk, maar ook een zucht van voldoening. Een weekje geleden zag ik er niet geweldig naar uit om terug te beginnen. De weken vóór het verlof kon ik niet steeds het enthousiasme opbrengen om me voluit in nieuwe projecten te gooien. De sleet zat er wat op, de goesting was er niet altijd, het vat was af.

Vorige zondag besloot ik met een goed gemoed er terug tegenaan te gaan. En kijkt, het heeft geholpen ! De koe meteen bij de horens gevat : projecten in gang gestoken, obstakels geruimd en nog losse eindjes krachtdadig aan elkaar geknoopt. Ik mag misschien zelfs een project gaan leiden dat onze landsgrenzen overstijgt. En dat alles laat de jus van arbeidsvitaminen terug stromen. De toon is weer gezet, een goed elan om voort te boeren.

En toch, ‘k ben blij dat het weekend is :-)

Update : Michel schrijft ook over zijn werkweek.