Tag Archives: vakantie

Plan B

Ik weet het, de titel is een teaser. Laat me dan maar eerst plan A uitleggen. Of eigenlijk was plan A al plan B en plan B plan C. U volgt nog ?

Plan A. Een 2 weken durende zomervakantie in 2010 met de vriendjes, net zoals in 2008. Na veel overlegetentjes en vruchteloos gepuzzel met agenda’s geraakten we er niet uit. Jammer.

Plan B dus : een weekje samen naar de Ardennen om Nieuwjaar te vieren. Afin, Ardennen. Huisje geboekt vlakbij Chimay en verlangen tot we konden vertrekken om nog eens onder mekaar wat tijd door te brengen.
Vorige maandag stonden we vertrekkensklaar, maar besloten we toch maar eerst even langs de kinderarts te passeren. Sophia had een paar muggenbeetachtige plekjes op haar lijf en was een beetje zeurderig. Ons gevreesde vermoeden werd bevestigd : windpokken. Het kind had er niet echt last van. Maar de combinatie windpokken en het meereizende gezelschap was een moeilijker combinatie. Lien bevalt binnen afzienbare tijd en een zieke Janne zo nét voor de bevalling wilden we Peter en Lien niet aandoen. Om het risico uit te sluiten besloten we om hen niet te vergezellen. Jammer, stom, spijtig, overmacht en helaas niets aan te doen. Het zij zo. Er komen nog gelegenheden om samen erop uit te trekken.

Plan C : thuisblijven. En er het beste van maken. Genieten van de vakantie, van de plots vrijgekomen tijd, van mekaar en van Sophia. Alles laten komen zoals het komt.
En met oudjaar op het laatste moment vrienden uitgenodigd, lekker gekookt en op een fijne manier het nieuwe jaar ingeluid. Al hadden we liefst plan A uitgevoerd, dat spreekt. Om het een klein beetje goed te maken, zijn we toch een namiddagje richting Chimay getrokken om de vriendjes te ontmoeten (en de andere kinderen ver genoeg van Sophia te houden). Een bezoek aan de brouwerij van Chimay is dan weer jammerlijk mislukt, omdat er blijkbaar geen bezoeken meer worden toegestaan. Maar we waren al blij even de illusie te hebben “op weekend” met onze vrienden te zijn.

De windpokken zijn inmiddels overgewaaid (pun not intended). Al heeft het kind er nooit echt last van gehad, op een zeurderige voormiddag na. Zelfs van de vervelende jeuk is ze grotendeels gespaard gebleven. En littekens zal ze er ook niet aan overhouden, vermoeden we, aangezien de pokken zich niet extreem gemanifesteerd hebben. Voila, de eerste kinderziekte zit er al op.

En zo zijn de kerstvakantie en het oudejaarsfeestje helemaal anders uitgedraaid dan gepland. Onze eerste ervaring met het plannen maken met een kind. ‘t Zal niet de laatste keer zijn, ik voel het aan mijn kleine teen. Anders, maar ook leuk.

Oja, voor wie hier af en toe komt lezen, kijken, … Ik wens u een gelukkig en gezond nieuwjaar, voor u en uw geliefden. En al de rest komt vanzelf.

Meanwhile in Grimbergen

Gedaan met de (blog)vakantie … Tussen het hemelse verblijf in de Provence en nu is er ook nog een beetje gewerkt. Geen tijd evenwel om werkmoe te worden want de afgelopen 2 weken kon ik alweer teruggrijpen naar het verlofgevoel. ‘t werd een staycation deze keer, zoals trendwatchers dat plachten te noemen.

Ik noem het klusvakantie. De ongebreidelde wildernis van de klimplanten in de tuin werd grondig ingetoomd. De logeer/bureau/rommelkamer werd grondig uitgemest. Het hout aan de buitenkant van de viving werd blankgeschuurd en kreeg een nieuw likje verf. De westelijke muur van ons huis kreeg een reinigingsbuurt en vervolgens een impermeabel laagje. Hier en daar werd nog een verfretouche aan de binnenkant van de viving gedaan. Wat je zelf doet doe je meestal beter, zo wordt Rogergewijs beweerd. Maar voor mij werkt klussen vooral ontspannend. Met een breinjob kijk ik af en toe uit naar een beetje handenarbeid. En niets zo bevredigend als op het einde van de dag je eigen resultaat te bewonderen. Ik blijf een vrolijke vakantieklusser op één voorwaarde : dat er op tijd en stond ook een niet-klusmoment ingelast wordt (anders voel ik me een Pool in mijn eigen huis).

En zo geschiedde. Zo lang als het lijstje klussen, zo lang ook het lijstje vakantie activiteiten. Vlooi de tips er tussenuit, zo u wil.

U moet beslist ook eens een bezoekje aan het Koninklijk Paleis brengen. Vooral de balzaal en het door-Fabre-met-kevers-versierde-plafond zijn zéér de moeite. Elk jaar in juli en augustus te bezichtigen. Ik had het gevoel dat er meer buitenlandse toeristen dan Belgen rondliepen. Geen foto’s helaas, de beveiliging was zeer strikt.

Een voormiddagje Brussel daarbij combineren is een heel fijn idee. Begin uw uitje met een stevig ontbijt in de Pain Quotidien. En als u dorst heeft en een mooi uitzicht over Brussel wil terwijl u uzelf laaft, neem dan de lift naar de bovenste verdieping van het Muziek Instrumenten Museum op de Hofberg.

Nog in de categorie handenarbeid, maar dan culinair : brood bakken. Menig meel is door mijn handen gegaan. Op advies van Bruno ben ik ook eens over en weer gesjeesd naar het Gents Bakkershuis, hét walhalla voor de amateurbakker. Er staat inmiddels een flinke voorraad verschillende meelmixen te wachten om tot brood te worden verheven. Oh, en ik ben zeer te spreken over het boek Bijzonder Brood van Linda Collister (eerst geleend in de bib, dan gekocht in het Bakkershuis).

Een weekendje Lowlands, in het zog van Vive La Fete. Pukkelpop bij de Noorderburen, zeg maar. Het viel me op dat de Nederlanders ginder rustiger zijn dan de exemplaren die op Rock Werchter losgelaten worden. En het eten was er lekkerder en goedkoper. Maar wat een drukte ! N*E*R*D is me bijgebleven, ze kunnen een tent in geen tijd in lichterlaaie zetten. The Sex Pistols waren een flauwe bedoening. Fotografen moesten een contract tekenen wilden ze kiekjes nemen van de punkers op leeftijd. Waar is de anarchie gebleven ? Gelukkig had ik mijn lomo nog eens vanonder het stof gehaald. Vive La Fete gaf een vertrouwde en sterke set ten beste. De flarden Franz Ferdinand en The Gutter Twins die ik gezien heb konden me opnieuw niet overtuigen. Spijtig ook dat de filmtent vol zat voor No Country for Old Men. Die video-avond komt er nog aan, Stijn !

Iets wat ik al lang eens wou doen : een drive-in movie. Op de terreinen van het Jubelpark kan je nog tot eind augustus elke vrijdag in je auto een filmpje meepikken. Wij kozen voor de avant-première van Mamma Mia. Na té lang aanschuiven (40 minuten vanaf de ingang)stonden we uiteindelijk toch op de 2e rij. Een leuke ervaring in een uniek kader (de plaats waar ik normaal jaarlijks ongeduldig sta te wachten op het startschot van de 20 km door Brussel).

Lekker languit in de zetel naar de Olympische Spelen gapen. En af en toe een kattenslaapje tussendoor, heerlijk ! De openingsceremonie maakte grote indruk. Alleen de lijfspreuk van de Chinese Spelen “one world one dream” vond ik wrang smaken in het licht van de Tibetaanse bezetting.

Vele etentjes met vrienden en familie, dat spreekt. Beseffen dat ik me gelukkig mag prijzen, met die fijne mensen om me heen. En ook beseffen dat we elkaar nog te weinig zien.

De lange vakantiemomenten zijn bij deze helaas officieel voorbij. Hopelijk zit er nog een mooie indian summer aan te komen om op te vullen met lange weekends ?

Nostalgie

Al bijna drie weken terug uit de Provence. Een mens zou er moedeloos van worden. Hoe snel je terug in het tranendal dat Dagelijks Leven heet gezogen wordt. De traagheid van het zuiderse leven wordt drammerig verdrongen door een BMW5 die mijn achteruitkijkspiegel vult. De stilte van de Provençaalse Starry Night door het eindeloos achtergrondgezoem van de Brusselse Ring, af en toe overstemd door het kabaal van een opstijgende stalen vogel. Carpe Diem maakt plaats voor 9 to 5. De gezellige aanwezigheid van je beste vrienden is nu die van je collega’s. Geen tijd meer van rondhangen aan het zwembad en petanque spelen, projectplannen maken en deadlines halen is nu het devies.

Om mijn weemoed nog wat te voeden rijd ik een stukje rond door het Paradijs op Google Maps. De radio spontaan afgestemd op Nostalgie.

Neen. De herinnering is niet genoeg, de herinnering is een groot verlangen.

‘t Is weer voorbij, die mooie zomer

Dit jaar werd ik wel heel hard getroffen door het einde van de vakantie. Het begin van het schooljaar valt netjes samen met mijn terugkeer naar het werkend leven. Telkens ik dus op tv of op de radio iets over school hoorde, moest ik onvermijdelijk ook aan “het werk” denken.
En toen mijn voeten vandaag door bruine, knisperende kastanjebladeren liepen in de nationale plantentuin van België overviel de herfst me wel heel plots. Ik zat nog volop met zomer in mijn hoofd, toen die spontaan verdrongen werd door visioenen van gepofte kastanjes, donkere avonden dekentjesclub en miezerig najaarsweer.

Vanaf morgen worden we terug overspoeld door de rommel van het nieuwe tv-seizoen. Terug naar de orde van de dag, ook in de geschreven pers en met het vernieuwde Radio 1. Alleen in de politiek wil het nog niet zo goed lukken, vakantie af of niet.

Na de heerlijkheid van 3 weken verlof moet ik de knop radicaal omdraaien om morgen terug aan de slag te gaan. De vrijheid om zelf je dag te bepalen, om even geen ochtendmens te moeten zijn. Van 9 naar 7 uur slaap. Waar het moeilijkste moment van de dag nadenken over het eten is. Ook al zijn we niet op reis geweest, mijn hoofd was op vakantie naar Thuis.

Als het nog even kan probeer ik de illusie van zomer (niet ironisch bedoeld) te koesteren. Nog één avondje Zomergasten op tv.
En morgen toch met goed gemoed aan de slag, met het vakantiegevoel dat nog in mijn glimlach nazindert.

Nog één week

Dit is hoeveel verlof ik nog op te souperen heb deze zomer. En dan gelijk met de kindjes die naar school moeten terug aan het werk.
De eerste 2 weken zijn al voorbij ge-vló-gen. Ik moet vaak bewust nadenken waar al die tijd aan opgegaan is en af en toe eens mezelf “stilzetten”. En aan het kluslijstje lijkt geen einde te komen.

Om toch nog een beetje het vakantiegevoel te hebben, heb ik mijn week ingedeeld in klus- en andere dagen. En morgen is het géén klusdag. Eva De Roovere speelt ten dans in het Warandepark en daar wil ik zijn. En dan eens langs Bolle, een beetje gaan snuisteren in nieuwe boeken met een koffie binnen handbereik.
Eens langs de AB lopen ook, tickets halen voor Nits. De mannen zijn zo vriendelijk geweest mij nu al te verblijden met een concert op mijn verjaardag. Deze sympathieke mens heeft al toegezegd om me te vergezellen.
Oh, en bij De Buren is droog op bezoek, een Nederlandse designwinkel.

Kijk, dat zijn nu eens van die dagen waar ik naar uitkijk zie.

Klusweek

Zo, sinds gisteren is de rust en de orde in ons huis teruggekeerd na een weekje klussen. Dinsdag hing er nog een grote rode stofwolk in onze veranda, maar daar is nu gelukkig niets meer van te merken. Ook de verf is ondertussen mooi opgedroogd en meubels staan terug waar ze vorige week ook stonden.

Toen we ons huis kochten waren we ook aangenaam verrast door de extra ruimte aan ons huis onder de vorm van een veranda (jawel, we zijn échte belgen). Opgelet, ‘t is geen koterij zoals je ze maar àl te vaak ziet langs de spoorwegen in ons land. Niets van dat, wel een aangename, lichte leefruimte met verwarming, dubbel glas en een praktische vloer die doorloopt vanuit de keuken. Alleen was er Feng Shui-gewijs iets mis. De houten balken van de constructie waren groen, de muren waren de bakstenen van de buitenmuur van het huis en er hing nog een tuinlamparmatuurke van in de tijd dat de veranda er nog niet stond.
En dus hadden we het plan opgevat om de ruimte meer te harmoniseren door kleuren, textuur én meubels op elkaar af te stemmen. Het project werd omgedoopt tot viving (veranda-living, u heeft ‘m), een woonruimte om in alle rust een boek te lezen, piano te spelen of te genieten van de tuin bij minder weer. De plannen waren ambitieus : elektriciteit laten bijslijpen voor nieuwe verlichting, het groen houtwerk een likje verf geven, de muur laten bepleisteren en tenslotte geschikte meubels en verlichting zoeken. We zagen het allemaal mooi voor ons, maar de uitvoering is natuurlijk nog andere koek.

Afijn, het vuilste werk is achter de rug. Op één dag was de elektriciteit gelegd (inclusief bedrading voor tuinverlichting). Een half dagje poetswerk later was ook het laatste stofje verwijderd. En vrijdagavond konden we dan ook de verfborstels uitwassen en tevreden de werken aanschouwen.
‘t Is nu uitkijken naar de mens van het plakwerk, ergens begin oktober. En nog lichtjes uitkiezen, maar daar zijn we nogal moelijke mensen in, zo blijkt na ettelijke bezoeken aan verlichtingswinkels. In bijna elke winkel vind je hetzelfde Massive-gamma, verlichting lijkt wel een communistisch product. Of je moet ‘t gaan zoeken in designwinkels, maar daar is verlichting dan weer belachelijk duur.

Maar om kort te zijn : we zijn tevreden mensen tot nu toe. ‘t Heeft ons wel een kleine week verlof gekost, maar tegelijk hebben we ook een pak geld bespaard door veel zelf te doen. En de voldoening is ook groot omdat het werk van eigen handen is. Het viving-project gaat de goeie kant op !

Hoezo, writer’s block ?

Zo. U heeft mij niet gemist ? Goed, dan had u ook nog een offline leven. Geen wereldschokkende gebeurtenissen alhier. Het laatste bericht dateert van net vóór de verkiezingen. En we hebben nog altijd geen nieuwe regering, beticht u mij dus niet van traagheid.

Maar alla, voor de goeie gang van zaken en ter documentatie voor het nageslacht in vogelvlucht de hoogtepunten.

U kon mij, zowel voor business als voor pleasure, af en toe terugvinden in het buitenland. In juni werd ik verwacht in Kloten voor een congres. Logement in een vijfsterrenhotel, dat was dik OK. De locatie veel minder, het hotel lag vlak aan de luchthaven. Voor een bezoek aan Zürich was ik op bus en trein aangewezen, toch al gauw 40 minuten onderweg. Afin, ik heb toch nog het Kunsthaus kunnen bezoeken (Segantini !) en een stukje van de binnenstad. Het was Zwitserland all right, but not as I know it.

En dan iets waar ik, driedubbel op mijn hoede als ik ervoor ben, van gruw. Ik werd ziek van eten. In een vijfsterrenhotel. Nu, een dag en een nacht beurtelings voor- en achterover op de pot en ik was ervan af.

Nee, dan liever Rome. Een uitnodiging voor een Belgisch-Italiaans bruiloft maakte dat we al een tijdje vlucht- en hotelreservatie op zak hadden voor een 5-daagse citytrip naar een veelbelovende stad. En mensen-met-tips hadden er niet om gelogen, het wás de moeite. De Sixtijnse kapel als hoogtepunt, als ik er echt één moet noemen. Want Rome is geplaveid met roemrijke en bezoekenswaardige geschiedenis. Het bos door de bomen, zoiets. Wat mij tegenviel was de aanhoudende drukte in de stad en het niet-zo-propere uitzicht. Rome, ça vaut le détour, maar Barcelona blijft op één in mijn steden-top-10.

U kon mij ook doe-het-zelf-gewijs in huis vinden. Als een volleerde Roger kluste ik mijn weg door de honey-do-list. Het klinkerpad aan de zijkant van ons huis is terug onkruidvrij. De tuin ligt er netjes bij. En we hebben nieuwe oude stoelen. Gekocht op Ebay (10 euro/stoel) en met veel zorg opgeschuurd en ingewreven met bijenwas. Een nieuw kleedje voor de zitting zorgde voor de finishing touch.

De stoelen luiden ook het begin in van ons “viving”-project. De aangebouwde groene veranda vonden we bij de aankoop van ons huis nog wel OK voor even, maar nu moet het toch meer een échte woonruimte worden in plaats van een aanbouw. Hopelijk komt de elektricien snel. Stielmannen, weet u wel. Oja, en we zoeken nog iemand die een beetje handig is in leemstucwerk. Kandidaten ?

U kon mij verder vinden op een handvol concertjes. The Scene in de AB : degelijk maar niet verrassend. Elvis Costello en Allen Toussaint op Blue Note : concert van het jaar ! Geen zin in uitgebreide recensies, die kan u hier en hier vinden.

Helaas geen Rock Werchter dit jaar. Herman Sherman knutselde een affiche in elkaar die niet aan mijn criteria (minstens 3 groepen op één dag die ik wil zien) voldeed, dus dit jaar ging de kelk aan mij voorbij. Maar het knagend gebrek aan het ultieme zomer-ergo-festivalgevoel wil ik op het vernieuwde Marktrock een beetje goedmaken. Vive La Fête, weet u wel. Naar verluidt zijn de combitickets al uitverkocht. Het wordt weer druk in Leuven.

U kon mij dan weer bijzonder weinig in loopoutfit op Vlaams-Brabantse wegen vinden. Motivatie is bij mij onverbiddelijk verbonden aan een doel en dat ontbreekt momenteel. En een doel stellen, daar is motivatie voor nodig. Ondertussen ben ik op zoek naar motivatie om deze gordiaanse cirkel te doorbreken. Tips ?

Zo. U bent weer helemaal mee. En ik verlost van de niet-aflatende hints die ik bij elke irl ontmoeting met vrienden mocht aanhoren. En van het venijnige stemmetje in mijn hoofd dat mij onaflatend bestookte met schuldgevoelens. De woorden “staan”, “lezers” en “kou” waren op hun plaats.

En verder, u al een beetje een goed verlof gehad ? Dat van mij begint op 11 augustus. Ha !

(Al lang) Terug

Min Moaten
Tss, al meer dan een week terug en ik heb hier nog niets van me laten horen. U zou haast écht denken dat we ginder gebleven zijn. Helaas ! De harde realiteit van een week werken doet het vakantiegevoel als sneeuw voor de zon verdwijnen. Daarom hebben we besloten al snel een reünie te plannen, kwestie van de herinneringen niet te snel te doen vervagen.

Wat we een hele week uitgespookt hebben ? Niet veel. Althans, veel minder dan ik op een week vakantie met mijn liefste zou doen. En dat was goed zo. Een groep dierbare vrienden, een stad waar ik me nooit zou kunnen vervelen en een schitterend appartement. Ziedaar de ingrediënten voor een meer dan geslaagde vakantie. En dat er minder zon was dan we ginder gewoon zijn, kon ons weinig deren.
Terug thuisgekomen moest ik me dan ook hoeden voor een kanjer van een heimweegevoel. Het was alsof ik net terug op kamp was geweest met de Chiro en dagenlang baalde dat ik mijn vrienden en het kampgevoel moest missen.

Méér dan ooit is de slagzin van deze weblog van toepassing : de herinnering is niet genoeg, de herinnering is een groot verlangen. Het volgende bezoek aan Barcelona én een tripje met min moaten mag niet lang uitblijven.

Barcelona, mes que un ciudad ! (vrij naar het lijflied van FC Barcelona)