Tag Archives: tv

Doodgravers

Doodgravers, ‘t is een mysterieus beroep. Wie al eens van dicht of ver bij een begrafenis betrokken was, weet wel een beetje hoe het eraan toe gaat. Maar verder is ‘t een zwarte doos. Zouden er trouwens met de komende Openbedrijvendag begrafenisondernemers te bezoeken zijn ?
Als je een inkijk in het wereldje wil zonder je te verplaatsen, dan kan ik de uitzending van 27/9 van De Uil van Athena aanraden (Canvas). Dan werd F. Deneyer uitgezonden, een kortfilm over een pensioengerechtigde begrafenisondernemer uit de Marollen.
Ik mocht de film al bekijken op de voorbije editie van Docville. Mijn verwachtingen waren balsemingen te zien, lijkenhuisjes, verdriet en de aanschijn des doods. Wat er volgde was een mengeling van humor, nuchterheid, respect, tristesse en een boel uiteenlopende manieren om met de dood om te gaan. Een heerlijk figuur, die F. Deneyer. En een bijzondere kortfilm. Nog even op Net Gemist te zien, als het goed is.

Polycarpus Tack

Het moet niet gekker worden. Na gisteren Corneel tegen het lijf te zijn gelopen, zag ik vandaag Polycarpus Tack. In ónze straat nog wel ! Pol van Merlina, zoals hij beter bekend staat. Ik hoedde me al voor een aanval van zijn parafix, maar die bleek hij niet ter hand te hebben. Spijtig.

Corneel van gisteren bleek gewoon een Poolse bouwvakker te zijn. Maar deze keer was ‘t écht wel Pol van Merlina (de acteur Paul Ricour). Een beetje verouderd, grijzer en iets meer rimpels, maar warempel nog steeds dezelfde. Akkerdjiè !

Ik was even weer kind.

Van een omscholing gesproken

Gisteren liep ik nietsvermoedend door de witte, blinkende gangen van mijn werk. Ik knikte gedag naar alle bekende gezichten die mijn pad kruisten. Tot plots, een onbekend gezicht. En ook weer niet. Het was Corneel, zowaar ! Euh, Corneel, u weet wel, van Jacobus en Corneel. U herinnert zich vast nog wel hoe hij eruit zag : korte, gedrongen postuur, een bloot voorhoofd, de oogjes vlakbij de neus en een ferme borstel op de bovenlip. En om het plaatje helemaal te doen kloppen was hij ook nog gekleed in een salopette. Wat kwam die hier doen ? Toen begon hij te praten tegen zijn collega. In het Pools. Euhm.

Zou Jos Kennis (de acteur die Corneel speelde) zich omgeschoold hebben tot Poolse gastarbeider ?

The Great Omani



‘k Heb gisteren, net zoals Michel, de reportage over The Great Omani op BBC gezien. De documentaire bracht het levenseinde van de grootste boeienkoning van Engeland, die in de traditie van Houdini probeerde te stunten, in beeld.

De reportage toonde een 92-jarige bedlegerige man wiens lijf vol kanker zat, maar die in zijn hoofd nog wilde plannen had voor een nieuwe stunt. Aandoenlijk, bewonderenswaardig en zielig tegelijk was het. De stokoude man weigerde zich neer te leggen bij zijn nakende dood. Met jongensachtig enthousiasme wou hij keer op keer een nieuw idee vertellen aan zijn zoon, die er al horendul van was. Hij bleef dromen van krachttoeren, terwijl hij niet eens meer een glas of een sigaar proper kon vasthouden. Al had hij op zijn 90ste verjaardag wél nog eens al zijn kunnen getoond.

Maar na nog eens een ernstige inzinking begon hij te beseffen dat het einde nabij was. “Life is a big mistery to me. Why is it that I lie here in this bed ? Where has all the power and confidence gone ?” filosofeerde hij, terwijl hij naar zijn beverige, uitgemergelde hand staarde.

Hij besloot zijn wilde stuntideeën aan de kant te schuiven en zich voor te bereiden op een allerlaatste, ultieme act. Nog één keer de grootste zijn : ontsnappen aan de wereld in een kist en de wereldpers halen met die truc. En ‘t is hem gelukt, The Great Omani is in stijl ontsnapt. In een glazen koets met witte paarden.

‘t Is weer voorbij, die mooie zomer

Dit jaar werd ik wel heel hard getroffen door het einde van de vakantie. Het begin van het schooljaar valt netjes samen met mijn terugkeer naar het werkend leven. Telkens ik dus op tv of op de radio iets over school hoorde, moest ik onvermijdelijk ook aan “het werk” denken.
En toen mijn voeten vandaag door bruine, knisperende kastanjebladeren liepen in de nationale plantentuin van België overviel de herfst me wel heel plots. Ik zat nog volop met zomer in mijn hoofd, toen die spontaan verdrongen werd door visioenen van gepofte kastanjes, donkere avonden dekentjesclub en miezerig najaarsweer.

Vanaf morgen worden we terug overspoeld door de rommel van het nieuwe tv-seizoen. Terug naar de orde van de dag, ook in de geschreven pers en met het vernieuwde Radio 1. Alleen in de politiek wil het nog niet zo goed lukken, vakantie af of niet.

Na de heerlijkheid van 3 weken verlof moet ik de knop radicaal omdraaien om morgen terug aan de slag te gaan. De vrijheid om zelf je dag te bepalen, om even geen ochtendmens te moeten zijn. Van 9 naar 7 uur slaap. Waar het moeilijkste moment van de dag nadenken over het eten is. Ook al zijn we niet op reis geweest, mijn hoofd was op vakantie naar Thuis.

Als het nog even kan probeer ik de illusie van zomer (niet ironisch bedoeld) te koesteren. Nog één avondje Zomergasten op tv.
En morgen toch met goed gemoed aan de slag, met het vakantiegevoel dat nog in mijn glimlach nazindert.

Rock on !

Al zappend kom je soms de beste TV tegen. Al moet dat zappen niet overdreven worden, doch dit terzijde. Maar zaterdagavond kwam ik iets tegen wat ik gerust onder die noemer kon catalogeren. De reportage “The Birth of Rock” speelde met 2 verhaallijnen : de opkomst van de rockmuziek en de kruisbestuiving tussen Jimi Hendrix en dit aanstormende genre. Een documentaire zoals alleen de BBC die kan maken, dacht ik nog. Quod erat demonstrandum : op het einde verscheen de link naar de website : BBC – Seven Ages of Rock.

Uw snuggere zelf heeft dus allang door dat er nog 6 afleveringen volgen in deze magistrale BBC-reeks die u moét gezien hebben. Fix dus uw VCR of digicorder of plant u de volgende 6 zaterdagavonden voor de buis, zo rond 9u ‘s avonds, op de Beeb (2). En geniet van de wondere wereld van de rock.

Of om het met de woorden van Arno te zeggen : “Rock on, m*ther*f*ckers !”

26/5 : White Light, White Heat, 1966-1980 (art rock)
02/6 : Blank Generation, 1973-1980 (punk)
09/6 : Never Say Die, 1970-1991 (heavy metal)
16/6 : We Are The Champions, 1965-1993 (stadium rock)
23/6 : Left Of The Dial, 1980-1994 (alternative rock)
30/6 : What The World Is Waiting For, 1980-2007 (indie rock)

Happy Christmas to all, and to all a good-night !

Echte kersttelevisie zoals in mijn kindertijd is er niet meer, vind ik. Maar gelukkig komt het tinternet nu goed van pas. 101 kerstklassiekers waar u wel een tijdje zoet mee bent tijdens het verteren van het kerstdiner.




‘Twas the night before Christmas is wel een mooike, gebaseerd op het verhaal van Clement Clarke Moore.

Happy Christmas to all, and to all a good-night !

(via Polskaya)

L’embarras du choix

Pff, avonden op rij niks op tv en nu is het kiezen tussen 3 klassefilms ! ‘t Is altijd van dattum rond kerstmis.
Op één is er The nightmare before christmas, Lost in translation speelt op Nederland 3 en op Canvas kan u zich vergapen aan de knappe beelden in Snow falling on cedars. En dan nog bijna allemaal op hetzelfde moment, daar kan geen videorecorder tegenop.

Anderhalve film heb ik al gezien, maar ik denk toch te gaan voor Burtons stop motion klassieker. De sfeer van de film is eigenzinnig creepy, maar ademt toch kerstmis uit op een of andere manier. Intrigerend.