Tag Archives: trouwen

Leer

Volgens Lien hebben mijn liefste en ik sinds dinsdag leer verdiend. 2 jaar getrouwd ondertussen. En dat zou naar ik hoor uit mijn omgeving al een prestatie zijn ? Ach, met liefde, vertrouwen en respect gaat dat redelijk vanzelf.

Wat er ook van zij, gevierd moest ‘t worden ! Plan A was om een tafeltje te boeken in het restaurant op de trouwlocatie, maar dat was enkel nog toegankelijk voor seminaries. Ook de chambre d’hôtes alginder is sindsdien niet meer toegankelijk voor particulieren. Jammer !

Restaurant Tasso werd het dan, waar mijn verjaardag ook al eens werd gefêteerd. Ook deze keer werden we voortreffelijk ontvangen en was wat op het bord kwam van eenzelfde superieure kwaliteit. Een glaasje Veuve Cliquot, gevolgd door filet van speenvarkentje met zomerse groenten en gratin aardappel en om af te sluiten Coupe Negresco en espresso.

Op naar de eiken bruiloft, liefste ?

Vreemdgaan

Was het hier niet van geweest, dan gingen we deze avond vreemd. Maar goed, een zieke eega en een beregende Grote Markt in Sint-Niklaas zijn momenteel niet te verenigen. Geen trouwerij voor ons vanavond, al hadden we er wel graag bij gestaan.

Een beetje balen dus.

Genoeg

Gedichtendag, zo kon u overal al lezen. En daar wil ik mijn (persoonlijk) steentje aan bijdragen. Dit gedicht is er eentje dat op onze trouwuitnodiging stond en waarmee ik mijn liefste ten huwelijk heb gevraagd.

Genoeg
(vrij naar Herman De Coninck)

Naar men zegt is houden van vaak niet bijzonder
en vaker nog niet eens zo’n wonder.
Maar als er al een mens is die zonder kan,
dan ik zeker niet, want wij zonder jou
is tergend traag slijtend verdriet.

Vroeger dacht ik : liefde is het grote verlangen
naar vurig verlangen en innig beminnen,
Nu is het ook mijn handen verwarmen
aan je zachte wangen,of tussen de regels lezen
van je soms stilzwijgende zinnen.

Het begon met: “ik durf het bijna niet te vragen”,
waarna we stuntelig zoenden
en we al voelden, maar mooi nog niet zegden
dat we ‘t wel met elkaar wilden wagen.

Ondertussen hebben we een huis en een kater
en vroeger en binnenkort,
en ook een hoopvol later
maar voor alles, alles voor, en altijd mekaar.

Het liefste zou ik dan ook
elke dag je hand in de mijne leggen
en je zeggen
Hou jij van mij, en ik van jou
en dat, mijn liefste, is al genoeg.

50 jaar getrouwd

Vrouw tegen haar man met wie ze 50 jaar getrouwd is (in Man bijt hond) :

Ik weet feitelijk niet hoe het komt dat we het zo lang met mekaar volgehouden hebben.

Waarop de man gezapig :

Dat komt vanzelf hé, ma. Als je mekaar graag ziet, komt dat vanzelf.

Vrijgezellig

Er zijn zo van die tradities die in ere gehouden moeten worden. Niet omwille van de traditie, maar omdat het gewoon leuk is. Zo ook de organisatie van een vrijgezellendag/avond. Getuige en vrienden wisten al langer dat ze me geen plezier konden doen met ordinaire wantoestanden. Geen zwelg”festijnen”, geen “handtekeningen op je lijf verzamelen”, geen mensen gaan lastigvallen op café met een varkensneus op, een pluim in je gat en een zelfgemaakt T-shirt met mislukte slogan die, alsof het nog niet duidelijk genoeg was, moeten aangeven dat het om een vrijgezellen gaat. Neen, dan zet je een vriend gewoon te kakken. Niets van dit alles bij mij, het programma was spitsvondig, origineel en mooi afgestemd op mijn interesses.

Een weekje op voorhand had het feestcomité een email verstuurd waarin mij gevraagd volgende attributen paraat te houden : 7 kroonkurkjes, mijn lomo camera, pen en papier, een psalmtekst, een oranje sok of zakdoek, laarzen, een labojas, een potje yoghurt en een petje van de New York Knicks. Uiteraard had ik een vermoeden dat er een aantal hoaxes tussen zaten, maar ik had het er het raden naar welke.

De dag begon met een fikse stortbui die de alles overheersende loomte ietwat kon temperen, maar algauw brak gelukkig de zon weer door. Toen ik tegen 13u werd opgehaald om de dag te starten, stond er alweer een brandende koperen ploert aan de hemel die ons warm zou blijven houden. Aangekomen in Brussel kreeg ik enige duiding rond thema, opdrachten en locaties. Allerlei vormen van communicatie zouden centraal staan en gelinkt zijn aan mijn interesses. Verder moest ik een bruidsschat zien te verzamelen die uit verschillende onderdelen zou bestaan. Bon, nog niet veel meer duidelijkheid, dan maar op pad.

De eerste halte was het Muntplein in Brussel. Daar kreeg ik penselen, verfpotjes en … een kabouter aangereikt. De bedoeling was dat ik, met één der cultuurtempels van onze hoofdstad op de achtergrond, de mensen moest aansporen om de kabouter te beschilderen. De mosterd voor de kabouteropdracht kwam duidelijk van onze uitnodiging, daar er op de achterkant een kabouter prijkt. Na enig aandringen had ik een eerste vrijwilliger beet, waarna het op rolletjes liep. De ene na de andere bood zich spontaan aan om mee te helpen schilderen. En dat we in Brussel waren was meteen duidelijk : Nederlanders, Zuid-Amerikanen, Marokkanen, Vlamingen, Walen, Brusselaars, … In geen tijd was het kleine mannetje geschilderd door iedereen die er langs liep. Het eerste deel van de bruidsschat was compleet.

Op naar de Grote Markt dan. Op dit plein moest ik mijn inspiratie zien te vinden om, gebaseerd op de meegebrachte psalm, een gedicht over de liefde te schrijven. Terwijl ik daar zo’n tijdje op een stoeltje zat met de kabouter voor me, werd ik continu aangesproken door mensen van allerlei slag. Wat zit u hier te doen ? U bent wel een rare hé ! Waarom doet u dit ? Toen ik uitlegde dat het om een vrijgezellendag, “brulage des culottes” of “enterrement du garçon” ging begonnen ze ‘t een beetje te snappen. Eén van de omstaanders legde zelfs wat geld bij het kaboutertje !

Om het verhaal verder door te trekken moesten we richting Centraal Station. Daar mocht ik plaats gaan nemen in de Photomaton, om een foto te nemen van mij en de kabouter. Opnieuw een ideetje gelinkt aan onze trouwuitnodiging, die dan weeral is geïnspireerd is op Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain. U begint het plaatje ondertussen al te snappen. We moesten ons uit de voeten maken, want de meisjesbende zat eraan te komen. Toen mijn geliefde zogenaamd aan het wachten was op haar foto uit het hokje, werd die snel verwisseld voor mijn foto. Met de foto kreeg ze al een glimp te zien van mij en de kabouter … De link naar de film, weet u wel.
Om het plaatje compleet te maken trokken we verder naar de kiosk van het Warandepark. Ik moest mijn geblinddoekte liefste opwachten op de kiosk om haar de bruidsschat te overhandigen. Toen ze met bange pasjes (en met donker voor de ogen) eindelijk de kiosk op was geraakt, mocht ik haar blinddoek afdoen en haar mijn “snelschrift”gedicht declameren. Onze vrienden stonden erbij en keken er (een beetje stil geworden) naar. Een mooi moment !

Wachten op een vermoedelijke volgende opdracht, kwam er ineens een vrouw naar ons toe die zich voorstelde als Evelien. Ze bleek gidse te zijn van Vizit en zou ons de rondleiding met de ronkende titel Culinaire hartstocht door Brussel geven. De toer was een aangename aaneenschakeling van bekende en minder bekende plekjes doorspekt met hartstochtelijke anecdotes over de locatie of de mensen die ermee verbonden waren. Altijd leuk om de “petite histoire” te kennen van plaatsen waar je zo vaak voorbij loopt. Als pauze kregen we aperitief aangeboden in hotel Le Dixseptième, een prachtig hotel in hartje stad. Na nog een kort staartje aan de wandeling werden we begeleid naar
Café du Vaudeville in de Koninginne- of Sint-Hubertusgalerij om er te eten. Een perfect gebakken tonijnmoot met groentenspaghetti en een in de mond exploderende warme brownie/chocoladecake vormden een mooi menu. Achter het café bevindt zich ook nog een feestzaal en dat was toevallig één van de locaties die we ook nog bekeken hebben om het trouwfeest te houden. Met een poëtische en grappige noot sloot de gidse haar rondleiding en ook het diner af.

Om de avond in schoonheid te eindigen zakten we af richting Leuven. Neen, niet om alsnog enige baldadigheden te plegen, maar om gezellig na te praten over de vriendschap en de dingen des levens. En om de zon nog eens te zien opgaan als je bij het krieken van de dag huiswaarts keert. De perfecte afsluiter van een onvergetelijke dag. Aan al wie er was een welgemeende dank u !

Gescheiden

Nog voor ik goed en wel getrouwd ben, ben ik al gescheiden van tafel en bed. Een tijdelijke scheiding weliswaar, die periodieke vormen begint aan te nemen. Elk jaar als het een tijdje heel warm wordt, duik ik onder in onze kelder om mijn nachtrust te vrijwaren. Slapen in de warmte gaat mij niet af en slaapgebrek maakt mij onhandelbaar. De zichzelf opblazende luchtmatras (een comfortabele 160 cm breed) wordt uit de kast gehaald en er wordt een slaapkamer geïmproviseerd in een berghok grenzend aan de garage. En Moby (onze kater) geeft mij overschot van gelijk. Hij weigerde gisteren zelfs naar buiten te gaan, in de garage is het veel te lekker koel.

Mijn liefste heeft niet zoveel last van de warmte ‘s nachts, die blijft gewoon in ons bed slapen. Ikzelf wil terug enige koelte ‘s nachts. Begrijp me niet verkeerd : ik vind het een fantastische zomer, maar ik ijk ernaar uit om ‘s avonds terug in slaap te kunnen vallen naast mijn geliefde. En zo is dit verlangen één van de voordelen van de warmte.

Weg

Oorverdovend stil hier, ik weet het. Trouwvoorbereidingen, mooi weer, vakantievoorbereidingen, excuses genoeg.
En nu het hier toch zo stil is, profiteer ik ervan om nog eens 2 weekjes er tussenuit te knijpen. De Toscaanse zon wacht.

Andiamo !

Boudoir

In een wereld waarin vrouwen en mannen gelijk geacht (zouden moeten) worden, vind je toch nog ettelijke bastiljons waar één sekse heerst. Zo bijvoorbeeld een winkel van trouwjurken. Toen vriendinlief (verschoning, ik moet tegenwoordig “verloofde” zeggen) een paar weken terug prinsessenkleedjes ging passen in Le Chapeau, mocht ik even de hemel binnenglipppen die normaal verboden terrein is voor het mannelijk geslacht. Een dringende sanitaire stop was de drogreden. Het had iets geheimzinnig, dat zijdezachte boudoir van vrouwelijke samenzweerderigheid. Maar algauw werd ik onverbiddelijk en op staande voet het paradijs uitgezet. Geen mannen gewenst. Ik was graag nog wat langer gebleven om het pasritueel mee te maken, maar het wordt dus nog lang afwachten tot 19 augustus. Waar ik eigenlijk wel blij om ben, ik ga voor de complete verrassing ! Tradietsies, nietwaar …

Ja ?

Ik wou u vandaag een geheim vertellen. Nuja, wat heet een geheim of nieuws op internet. Ondertussen is het al op enkele andere blogs te lezen, maar ik wou het u hier toch niet onthouden. Het is trouwens wel heel lang een geheim geweest, enkel en alleen het mijne. Geheimen zijn altijd een beetje spannend, maar soms wil je ze toch met je liefste delen. In dit geval kon het niet. Ze was tegelijk deel van het geheim, maar moest er kost wat kost buiten blijven.
Hoezo, denkt u ? Wel, een verliefd mens maakt rare sprongen. Al een paar jaar voel ik een vreemdsoortige koorts in mijn lijf die maar niet wil luwen. Een oplossing drong zich op. Iedereen weet het, een man getormenteerd door Cupido’s zoete gif heeft geen verweer. Daarom wou ik mijn geliefde dan ook heerlijk ouderwets ten huwelijk te vragen. Daar zijn redenen voor te over, maar de voornaamste is, en moet altijd de liefde zijn. De liefde dus, dames en heren, meer woorden moeten we daar niet aan vuil maken.
Alzo. Een solide en grandioos plan werd gesmeed, zo eentje waarvan je hoopt dat het voor de meest fantastische verrassing zal zorgen. Klein, doch niet onbelangrijk detail : ik had de medewerking van andere personen nodig. Vol vertrouwen sprak ik die mensen emailgewijs aan, maar een antwoord bleef uit. Toen het vaatje vertrouwen en geduld leeggetapt was en met spijt in het hart nam ik het het nog hete ijzer terug ter hand om plan A om te smeden tot plan B. Ditmaal moest het een plan worden dat meer kans op slagen had en dat zelfstandiger kon uitgevoerd worden. Ik wist het, dit zou het gaan worden. Plan B was in een embryonaal stadium ook al eens plan A geweest, en u weet wat ze zeggen over “uw eerste gedacht”. Een weekendje weg naar een droombestemming zou de ideale setting worden voor uitvoering van het plan. Het eventueel uitblijven van de bereidwillige medewerking van externen had ik deze keer mooi ingecalculeerd. Plan B was voorzien van alle essentiële uitwegen, op elk cruciaal ogenblik. En, eilaas, sommige daarvan bleken ook vandoen. (Hier wil ik toch even een bedankje voor Elke en NeCo tussengooien). Plan B werd dus plan B bis, maar niet getreurd. Ik had immers niets aan het lot overgelaten, falen was geen optie.
Maar toch. Niet zo eenvoudig om steeds positief te blijven denken. Wat als ze Nee zegt ? Wat als het plan mislukt ? Wat als ik de goeie woorden niet vind ? Enkele dagen voor het bewuste weekend werden details gecheckt en gedubbelcheckt. En gedubbeldubbelcheckt. Het geheim zou eindelijk het daglicht zien en ik zou het kunnen delen. Die dagen waren de moeilijkste. Want dan werden delen van het plan ook materieel en was de kans groter dat ze iets zou opmerken. Of dat ik mijn mond zou voorbij praten. Of mijn zenuwen mij zouden nekken. Of …
Mijn vrees bleek ongegrond en te klein voor woorden. Het eerste mooie moment kwam er toen ik uiteindelijk de locatie van het weekendje weg verklapte. Ik had een blije reactie verwacht, maar ik kreeg een uitzinnige. Tegen de avond volgde het moment suprême. Ik kreeg een volmondig Ja als antwoord op mijn Vraag. We werden er allebei een beetje stilletjes van. En hoewel we dachten dat er niets zou veranderen, veranderde er niets en toch ook weer iets. Kiezen voor mekaar is één, maar dat ook uitspreken doet je een diepere verbondenheid voelen. Het leven kan schoon zijn …
U wil weten wat plan B bis was ? Dat kan u hierzo lezen.