Tag Archives: Texas

Alles is vol !

Zo, terug thuis. Ik zie dat er nog altijd geen nieuwe regering is. En verder heb ik, behalve een betoging in Brussel, zo te zien niet veel gemist. Al zeker niet de gebakken lucht rond SvhJ die dezer dagen door de blogether vliegt.

Het had geen haar gescheeld of ik was pas een dag later thuis. Het begon al goed bij de bagage dropoff. Mijn Barcelonese collega zat op dezelfde vlucht en had al haar zitje gereserveerd. Ik vroeg de man aan de balie of ik naast haar kon zitten. Hij repliceerde dat hij mij geen zetelnummer kon geven omdat de vlucht overboekt was. En vroeg me in één adem door of ik niet geïnteresseerd was om de dag erna terug te vertrekken. Een vergoeding van 600 euro zou mijn deel zijn. Wat eerst op een aanlokkelijk voorstel leek, was het bij nader inzien niet. Trek er taxikosten, hotel en nog wat culinair vertier af en je houdt al een pak minder over. En ik wou echt wel naar huis, het was mooi geweest.

Ik had dus wel al een checkin ticket in handen, maar nog geen zitje. En het vliegtuig was overboekt. Hmm. Eens aan de checkin balie aan de gate kon ik mijn ticket gelukkig al snel ruilen voor een ticket met zetelnummer. Niet naast mijn collega, maar ik kon toch vertrekken.

Hoewel, dat was te vroeg victorie gekraaid. Toen ik mijn plek in het vliegtuig opzocht bleek daar al iemand te zitten. Zelfde zetelnummer op ons ticket. Even doorkruiste de zowel aanlokkelijke als bedenkelijke gedachte aan de centen en een nachtje extra op Texaanse bodem mijn gedachten. We riepen er een stewardess bij, ze ging het regelen. De man bleek een Waal te zijn, wat bij een Française in de buurt de spottende reactie “Une situation belge” uitlokte. Even later kwam een wel-heel-foute steward de man halen. Hij kreeg een zitje in business class, te danken aan zijn zilveren frequent flyer card. Toch voelde ik me 2 keer opgelucht ; ik kon naar huis én mijn nu vrije zitje bleek extra beenruimte te hebben.

Maar toch, ik begrijp dat systeem niet zo goed. In geïnformatiseerde tijden begrijpt toch geen mens dat ze bij het boeken van vluchten niet kunnen zien dat een vlucht vol zit. Ik heb me laten vertellen dat overboekingen bij sommige luchtvaartmaatschappijen (onder andere in Spanje) gangbare praktijk zijn. Niet-volle vluchten zouden hen meer kosten dan de vergoedingen die ze vrijwilligers voor een latere vlucht uitkeren.
Economisch gezien kan dat misschien kloppen. Maar naar klantvriendelijkheid rammelt deze praktijk toch aan alle kanten ? Want wat is het gevolg : lastige klanten die hun frustratie uitwerken op het luchtvaartpersoneel. En de naam en faam van de maatschappij wordt beklad, want wie wil nu vliegen met een luchtvaartmaatschappij als je niet zeker weet of je meekan ?
Ik vraag me ook af wat er gebeurt als ze niet voldoende vrijwilligers vinden. Een potje Russische roulette aan de checkin balie ?

Onderstaand filmpje heeft, behalve de legendarische zinsnede van het onfortuinlijke hoofpersonage, gelukkig niets van doen met mijn verhaal.


Meanwhile in Texas …

Jep, ‘k ben terug in Texas voor een global meeting. In een beter hotel deze keer.En met een grotere en leukere groep : een twintigtal mensen van all over the world, een minderheid uit Europa (Ierland, Spanje, Frankrijk), de rest uit de States (Pennsylvania, California, Virginia, Florida en Texas). It’s a small world after all.

De week is al voorbijgevlogen, veel tijd om me te vervelen is er niet. Zowel het werk- als het avondprogramma waren goed gevuld. De cultuurshock is niet meer zo groot als vorige keer, je went snel aan hun gewoontes en levensstijl. OK, ‘t is de cowboy state, maar de couleur locale is in andere opzichten ook wel leuk.

Zo waren we gisteren in Billy Bob’s, de grootste honky-tonk ter wereld. Een zaak met 13 bars, waarvan de grootste meteen ook concertzaal is. Grote countrynamen zoals Willie Nelson en Dwight Yoakam stonden hier al op de planken. Maar ook Ringo Starr, The Beach Boys en B.B. King zijn hier al de revue gepasseerd. Verder kan je je er vergapen aan een reuze dansvloer vol met mensen die zich uitleven met de line dance. In vol ornaat, jawel. Voor een Texaan zijn maar drie vestimentaire dingen belangrijk : een hoed, een buckle belt en boots. O, en bij het binnenkomen moest ik mijn ID laten zien. Zie ik er dan nog te jong uit om te mogen drinken ? De minimumleeftijd voor alcohol ligt hier op 21 jaar.

Op culinair vlak waren er nieuwe ontdekkingen, zowel in positieve als negatieve zin. Kaas op alles, dat was ik al gewoon. Maar ik heb ook een mean of a steak gegeten in de H3 Ranch. Flaming tenderloin, het beste stukje van de koe, overgoten met rum en daarna kort op de grill. En daarbij een grote aardappel in aluminiumfolie. Puur en eerlijk voedsel, ik mis het hier nog te vaak.
BBQ is hier ook not as we know it. Het vlees wordt uren aan een stuk gerookt, gebruikmakend van speciaal hout om het vlees extra flavor te geven. Het vlees wordt hierdoor vrij rafelig, maar ook enorm zacht. De saus en de bonen die ze hierbij serveren zijn precies wel al eens gegeten.

Deze dingen deden mijn oogbollen af en toe nog rollen:

  • Ik geraak maar niet gewoon aan het feit dat ze je hier continu aanspreken. Als je gaat shoppen duurt het geen 10 seconden voor de vraag komt of ze iets voor je kunnen doen. Tijdens het eten komen ze drie keer vragen of alles in orde is. Bij momenten is het vervelend, meestal is het sympathiek.
  • Gigantische drinkbekers dat ze hier hebben. Wanneer je ze aan je mond zet verdwijnt je hele gezicht.
  • Ze zijn dol op gadgets of extraatjes. Elke avond lag er wel een chocolaatje samen met een samenvatting van verse krantenkoppen op mijn hotelbed. Ook op de meeting vond ik dagelijks iets terug op mijn plaats: was het geen knuffelbeertje, dan wel een magic 8-ball of een grappige balpen.
  • Als ze maar iets gratis krijgen of met korting, dan zijn ze content. Overal hangt het dan ook vol met “50% off”, ‘buy 1, get 1 free”. Zelfs kerstbomen zijn nu al afgeprijsd.
  • Airco is hun beste vriend. 68 graden Fahrenheit is hen nog te warm. We moeten af en toe naar buiten om het terug een beetje warm te krijgen.

Volgende week is het Thanksgiving, een lokaal gebruik dat ik graag eens zou meemaken. Maar straks wacht alweer de terugvlucht richting Belgenland (al lijkt het dat uit de berichten die ik hier ontvang helaas steeds minder te zijn). En daar ben ik niet rouwig om. Al zal ik de aangenaam aanvoelende 25 graden en het zonnetje op mijn kop wel missen, there’s no place like home. Maar wie weet kom ik nog terug. Want zoals de Texanen zeggen : Come back, y’all !

Back from Texas, y’all !

Zo, dié cultuurshock hebben we ook weer gehad.
Na mijn tweede bezoek aan dit enorme land blijf ik mijn reserves hebben. Best mogelijk dat er fantastische wereldwonderen te zien zijn in de VS, maar van wat ik tot nu toe gezien en beleefd heb ben ik niet onder de indruk. Hoe hard ik ook mijn best deed, ik bleef het onechte, het fake in alles zien. Ze kunnen het ook niet helpen dat ze nog maar een prille geschiedenis hebben. Maar dat ze wat nog rest aan oude gebouwen platgooien om er nieuwe en praktische eenheidsworst op te zetten, dat kan er bij mij niet in. Uit ruimtegebrek moeten ze het niet doen, er is plaats zat.
Alles moet er big, comfortabel en onmiddellijk voorhanden zijn. Wegen die anderhalve keer breder zijn als de onze. Restaurants waar de gezelligheid in de veel te grote ruimte verdampt. Hapklaar, gemakkelijk voedsel dat zo snel mogelijk het hongergevoel stilt.

John Wayne

Maar het was niet al ergernis hoor, gelukkig niet. Overal waar ik kwam waren ze supervriendelijk. Tot de douane in de luchthaven toe. De obers in de restaurants komen ook steevast een spontaan praatje met je maken, en niet alleen voor de fooi. Daar kunnen ze hier nog iets van leren.
En het zijn harde werkers, het moet gezegd. De lonen liggen een pak lager als bij ons en de sociale opvang is soms schrijnend. Dus moeten ze harder knokken om er iets van te maken. Een jaartje unief kost hen al makkelijk 20 keer meer als hier. Een autoverzekering voor een 18-jarige gaat vanaf 300 dollar per maand. Ik zeg je, dan krijgen wij het hier maar mooi in onze schoot geworpen.

Mijn liefste keek wat vreemd op van het beeld waar ik mee thuis kwam. Maar zij weet dan ook beter, ze is al op idyllischer plekjes geweest aan de overkant van de plas. Dringend tijd dat we er eens samen naartoe gaan.

Corporate agreements

Daarnet een taxi naar downtown Fort Worth en terug genomen. Een van mijn US collega’s had ons aangeraden het taxibedrijf te nemen waarmee ze een overeenkomst hebben, we zouden een speciaal tarief krijgen.

Speciaal was het in elk geval, de mens vroeg 104 dollar retour. Voor 2 ritjes van 15 minuten. Ik heb even een hartig woordje gepraat met de chauffeur en een prijs van 60 dollar uit zijn gat geduwd. Ook al betaalt het werk, zo’n prijs vind ik zwaar bij het haar gegrepen. Kwam hij nog af met het excuus dat dit normaal de afgesproken prijs met mijn bedrijf is. Kan wel zijn, maar het blijft afzetterij.

Aan de ene kant ben ik blij dat ik een betere prijs heb bedongen, zodat mijn werk geen zotte kosten krijgt. En aan de andere kant voel ik er me nu schuldig om. Dat ik aan die mens zijn broodwinning heb zitten knabbelen.

Ik zal wel nooit een volbloed commerçant worden.

De joenaaited steets of de verenigde staten van amééérika (vrij naar Urbanus)

Dag 3 in de VS van A.

Mijn bioritme is naar de kl$ten. De dag van aankomst was het even doortrekken tot de avond om direct in het goeie ritme te zitten, wat wel meeviel. Gisteren kwam de man met de hamer kort na de middag. Maar vandaag is het helemaal om zeep. Al kort na het ontbijt voelde het aan alsof ik direct terug mijn bed kon inkruipen. En ‘s avonds klaarwakker. Niet logisch eigenlijk. Benieuwd wat dit gaat geven als ik terug in .be ben.

Texas is van uit de lucht een doorslagje van Simcity. Allemaal kaarsrechte straten met identieke huizenblokken, identieke blokken van supermarkten, identieke eetketens. En dat gaat maar eindeloos door, straat na straat. Geen centrum te bespeuren. Ze zijn hier behoorlijk kwistig met ruimte. Aan de andere kant is hier geen enkel voetpad te bespeuren. Koning auto is er heer en meester. Publiek transport is hier onbestaande, buiten één miezerig treintje van Fort Worth naar Dallas. Eén van mijn collega’s verklaarde dit fenomeen als volgt. De ontwikkeling van dit gebeid is gebeurd na de uitvinding van de auto. En na de uitvinding van de airco. Ervoor waren er enkel koeien en cowboys.

Eten moet er hier zo cheesy, creamy en fudgy uitzien als mogelijk. Geen natuurlijke smaken, alles is processed food. Gelukkig vind ik bij het ontbijt nog wat vers fruit dat ik meepik voor overdag. En op restaurant vind je hier en daar een salade met niet al te veel dressing. Maar kip, mannekes, in alles zit kip. Steevast belegd met gesmolten kaas.
En wat antwoord je op een vraag van een Amerikaanse collega die vraagt of het eten in Europa zo anders is. Waarop ze aanvult : “Well, traveling is all about experiencing the cultural differences”. Pijnlijk, maar de nagel op de kop.

Men wil Fort Worth het imago van “cowboys & culture” meegeven, een mix tussen het oude en het nieuwe. Zegt de burgemeester in de infogids van het hotel :
The downtown area is a nationally noted model of succesful urban renaissance. Filled with restaurants, museums, art galleries, theaters, and an abundance of retail shopping facilities, the downtown is a must-see for anyone visiting the city.
Gisteren downtown geweest. ‘t Is er al even fake als de rest. De urban renaissance is gewoon een compacte versie van het rechte-straten-model waar je haast niemand ziet lopen, er zijn 3 musea, 1 operagebouw en een handvol restaurants. Maar wel kraaknet en superverzorgd, het moet gezegd. Ach, als Europeanen zijn we gewoon rotverwend.

De VTech massacre is hier hoofdnieuws, breed uitgesmeerd met getuigenissen van iedereen die er van ver ook maar iets mee te maken kan hebben. Dezelfde beelden worden eindeloos herhaald, tot je ze met je ogen dicht zelf kan bedenken. Nu de dader bekend is, wordt zijn profiel tot zijn vuile onderbroeken toe uitgespit. Ondertussen zijn er al 37 schietpartijen op scholen geweest in de USA. 37. En maar wapens blijven verkopen. Walgelijk.

Rare jongens, die Amerikaanders. Rare jongens.

Reisplannen

Al lang vóór het in belgenland weer begon te zomeren, waren wij hier ten huize al aan vakantie aan het denken. Noodgedwongen een beetje, maar daarom niet minder plezant.

Vorig jaar was het een beetje een atypisch vakantiejaar : een vakantie op uitnodiging van mijn ouders (Toscane) en een huwelijksreis (Cyprus). En het belooft dit jaar ook zo te worden. Een lang geleden genomen besluit wordt eindelijk werkelijkheid. Met 6 vrienden een weekje naar Barcelona in mei, ik moest geen 2 keer nadenken. Zeker niet toen bleek dat het wonderwel in iedereens agenda paste. En we het gedroomde appartement gevonden hadden, pal in de Barrio Gòtic. En in juli zijn we uitgenodigd op een trouwfeest in Rome, dus daar maken we een uitgebreide citytrip van.

Voor augustus ligt het nog wat open. De 3 weken vakantie zijn ingepland op het werk, maar de plannen hiervoor zijn nog in de maak. Een kleine week Frankrijk met de auto zit er wel in.

Maar daarmee houdt het reizen nog niet op. Voor het werk word ik dit jaar een aantal keer in het buitenland verwacht. Morgen vertrek ik voor een weekje Texas, alwaar het hoofdkwartier van mijn werkgever zich bevindt. Half mei komen we met eenzelde projectteam ginder nog eens samen, in juni wordt het Zürich en in november terug richting Lone Star State.

Genoeg reisplannen voor dit jaar, me dunkt.