Beste Stijn,

“30 november 2005: Monza” stond al maandenlang aangekruist in mijn agenda, maar gisteren was het lange wachten op uw concert eindelijk voorbij. Gelukkig kwam het iets vroeger dan Sinterklaas, want voor de komst van de heilige man moeten we nog een paar nachtjes slapen. Blij als een kind vertrok ik dus naar Strombeek. In de zaal moest ik nog even verlangend afwachten naar wat voor moois achter het rode doek verborgen zat. Maar het was het wachten waard.
Over de muziek hoef ik het zelfs niet te hebben, die staat als een huis. Grand, de laatste Monza schijf, is al mijn geheugen gebrand als door de lichtflits van een atoomexplosie. Nee, het is de minutieuze uitwerking van alle andere aspecten van de show die de voorstelling nog meer uitstraling geven. Het decor was stylish as ever : het minimalisme ervan deed, net als dat van de belichting, de muziek des te meer uitkomen. De diepfilosofische bindteksten waren om duimen en vingers bij af te likken. Uw aandoenlijke explosie van lijf en leden werd terstond als kunstvorm verheven. De frisse cover van het Joe Dassin-nummer belooft een nieuwe klassieker te worden. De perfide pogingen om het naar uw zin te makke publiek het Meuris-universum binnen te zuigen waren opnieuw hartverwarmend. Bijwijlen gloeide je als een heilig jeezeke, wanneer de geelgroene projecties richting podium werden gestuurd. Mooi was dat.
En Liesbeth. Ja, ze was charmant en innemend als vanouds, maar haar eerste outfit was toch niet je dat. Was het onder het mom van een sollicitatie dat ze geheel strak in somber maatpak zat ? Zat Alex Callier van Hooverphonic in de zaal op zoek naar een nieuwe Geike ? Gelukkig heeft ze zich na de pauze vestimentair goed herpakt, met een vlottere, en vooral meer zinnenprikkelende versie van het mantelpakje.
Om kort te zijn: er was weer Monza-ambiance, er was kermis, er was uitbundige vreugde, er was ingetogen geglimlach, er waren ingetogen reflectiemomenten, er was rauwe realiteit. Kortom, een avondje Monza-comme-il-faut !

En Stijn, er was inderdaad niets mis met de bassen. De bassen waren OK. Meer zelfs, de bassen zijn nog nooit zo goed geweest. En toen je de vraag stelde of het artistiek een beetje verantwoord was, riep een onverlaat uit de zaal “Onverstaanbaar !”. Wel, ik was het samen met U roerend oneens met de man. Integendeel, het was te goed verstaanbaar. En daar komt het puntje bij het onvermijdelijke paaltje: het was te luid, Stijn, véél te luid. Het eerste deel van het concert heb ik de toevlucht genomen tot mijn eigen vingers om de geluidskracht enigszins te dempen, het tweede deel brachten geïmproviseerde oordopjes uit wc-papier wat soelaas. Zachter wc-papier in culturele centra, daar moet minister Anciaux nog eens voor ijveren. Maar dus minder Monza voor mij gisterenavond. Waarom die overdadige geluidssterkte, vraagt een mens zich dan af? Niet omdat uw muziek het nodig heeft, de kracht ervan zit niet in het volume. Ook niet omwille van het publiek, want dat zat dicht genoeg bij het podium om elke muzikale witz en finesse te horen.
Nee, ik geef de geluidstechnici de blaam. Zulke mannen zitten teveel achter de knopjes en uit vroegere concertervaringen leer ik dat ze daar vaak, onwetend, beginnende doofheid aan overhouden. Je kan het fenomeen ook herkennen wanneer je een rusthuis binnenstapt: de tv-toestellen staan er om ter hardst. Ongetwijfeld waren ze niet op de hoogte van de strenge geluidsnormen die in het Brusselse als een ondertussen zwaar misbruikt zwaard van Damocles in de lucht hangen. Er wordt tegenwoordig al voor minder naar de rechter gestapt om de stilte in het luchtruim van de groene rand op straffe van gigantische geldsommen af te dwingen . U wil geen veroordeling, dat weet ik zeker, u bent een vredelievend mens die zich in de meest vreemde bochten wringt om de mensheid te behagen. Ik besef ook dat u uw verantwoordelijkheid voor de Volksgezondheid zwaar op uw schouders voelt rusten. U wil minister Demotte niet op kosten jagen, de mens heeft al problemen genoeg om zijn begroting stevig in het harnas te houden. Dat uw technici zich de oren kapot blazen, dat is hun plezier. Maar ik voel uw betrokkenheid als het over uw publiek gaat, de bescherming van gehoorgangen (zeker van de West-Vlaamse) ligt u na aan het hart.
Daarom, Stijn : geef die geluidsmannen van EML een flinke bolwassing of laat ze de volgende keer een flinke berg oordopjes meebrengen. Of geef ze voor mijn part de opdracht om als straf de verschillende soorten stiltes op de Zuidpool te gaan opnemen. Maar doe er iets aan. Ik reken op u. En mogen we samen nog vele memorabele Monza-momenten meemaken!