1 jaar een klein mensje in ons leven. Het cliché dat ik vaak te horen kreeg van mensen-met-kinderen “je leven verandert helemaal” is van toepassing, en ook weer niet. Praktische veranderingen zijn er zeker. Het kind heeft haar ritme en dat respecteren we zoveel we kunnen, ook al gaat dit soms in tegen ons “vorige” leven. De eigen vrije tijd krimpt wat. Het huis ligt er rommeliger bij, ook dat aanvaarden we (meestal). En als koppel veranderen de prioriteiten vaker : eerst 3, dan 2, dan 1. Al proberen we daarop beducht te zijn.

Maar tegelijk verandert dat het leven ook niet. Er komt alleen maar veel liefde bij. Onvoorwaardelijke liefde. En vanzelfsprekendheid, alsof ze er altijd geweest is. En opvoeden vanuit het buikgevoel. Niet teveel nadenken, maar gewoon leven. En beleven.

Als PS een jaar Sophia in 24 foto’s. Fascinerend hoe zo’n gezichtje verandert op 1 jaar en je het pasgeboren baby’tje nog altijd herkent.

Laat me beginnen met dit : speelgoed dat geluid of licht maakt, daar zijn we niet zo gek van. Maar een gegeven paard kijk je niet in de bek, toch ?
In elk geval, Sophia is zot van haar autootje. Ze kan er ondertussen zelf op en af kruipen. En als ze haar teentjes tot het uiterste strekt kan ze ermee aan de grond en zichzelf een beetje voortduwen. Ik vermoed dat hier nog veel rondjes door de living gereden zullen worden met dit speeltuig.

Maar gelukkig maal ik meestal niet om dat alles. Want ik zie het zich ook voor mijn neus openbaren, datzelfde leven. Een stukje leven opgeven om het op een wonderlijke manier terug te krijgen. Mezelf gereflecteerd zien in dat kleine wezentje dat we Sophia genoemd hebben.

Vijf maanden zijn voorbij gevlógen. Van een versgeboren, hulpeloos, opgerold lijfje naar een beweeglijke baby die guitig naar me lacht, met haar handjes naar alles grijpt, vast voedsel ontdekt en sociaal begint te wezen. Een vies ochtendhumeur of een stresserende werkdag smelten weg van zodra mijn kind me aankijkt.

En ik verbaas me er nog dagelijks over dat het zo hard gaat, dat opgroeien. Reuzestappen moeten dat voor zo’n kind zijn, elke dag weer. Soms zoek ik vruchteloos naar de pauzeknop om een moment vast te houden en haar éven zo klein te kunnen houden. Het veelgehoorde cliché “geniet ervan, want het gaat zo snel” doorkruist regelmatig mijn gedachten.

Van de momenten alleen of met mijn liefste geniet ik nu des te meer, omdat ze schaarser geworden zijn. Je moet het af en toe missen om te weten wat je hebt, zoiets. Soms voel ik dat ik die momenten bewust moet opzoeken en er tijd voor maken. En dan blijft de boel de boel maar even, so be it. Maar langzamerhand komt dat “oude” stukje leven weer terug en versmelt het zich met het nieuwe. Een blijvende evenwichtsoefening, vermoed ik, maar één die ik ten volle wil aangaan. Of om het met een ander cliché te stellen : “La vie vaut la peine d’être vécue”.

… hebben we ons zondag met ons drie aan een eerste “verdere” uitstap gewaagd. H&L hebben ons hartelijk ontvangen en er een échte, oergezellige zondag van gemaakt, met dessert, koffie en pousse-café toe. Merci daarvoor !

… ben ik een 2-tal weken terug aan het werk. Niet altijd evident, ik merk dat ik soms concentratiestoornissen heb door een af en toe verstoorde slaap ‘s nachts. Niet dat we hard te klagen hebben, ze slaapt al redelijk, maar ik ben erg gevoelig voor slaaptekort. Ach, thuiskomen van het werk en dat kind kunnen vastpakken maakt al de rest irrelevant. Clichés, clichés.

… is ze al hard veranderd. Nog een cliché (“Geniet ervan, want het gaat zo snel”) dat ik alleen maar kan bevestigen, nu al.

… zijn mijn liefste en ik 8 jaar samen. Ons bescheiden plan om kort te gaan dineren is mislukt. De nacht ervoor besloot onze dochter ons een paar uurtjes wakker te houden, waardoor we op onze verjaardag behoorlijk zombie waren en dan maar thuis gecocoond hebben.

… zou ik soms kunnen blèten van contentement als ik mijn liefste en mijn dochter dicht bij me heb.

… is de online tijd gedecimeerd en beperkt die zich tot diagonaal emails en blogs doornemen. Het schrijven van een korte blogpost als deze is dan ook ook over meerdere dagen gegaan.

… is fotograaf en vriend-aan-huis Leopold Oosterlynck op bezoek geweest en heeft ie ons van enkele digitale plaatjes voorzien. Voila !

(Foto Leopold Oosterlynck)

Sophia is vandaag één week thuis. Een week waarin ons leven van vóór de bevalling grondig is overhoop gegooid. Ons normale doen en laten wordt even compleet opgeëist door het kleine ukje hier in huis. We leren met vallen en opstaan hoe we ons kindje moeten verzorgen en troosten. En zij leert beetje bij beetje ons en het nog kleine wereldje rondom haar kennen.
Veel mensen geven ons het advies er hard van te genieten “want ze veranderen zo snel”. En dat proberen we zeker, al is dat bij momenten niet altijd evident, zeker niet als ze ‘s nachts om ons onbekende redenen ligt te schreeuwen of ‘s avonds een lastig uurtje heeft. Smelten doen we dan weer als ze met een gelukzalige blik ligt te dobberen in haar bad of als ze zorgeloos in slaap valt in onze armen. En haar eerste groeispurt op dag 9 hebben we ook al overleefd.

Luxeleven
Op deze momenten in mijn leven besef ik weer eens in wat voor luxepositie wij ons bevinden in dit kleine landje. In de materniteit werden we omringd met de beste medische en andere zorgen, zelfs in het midden van de nacht. De hospitalisatieverzekering van het werk zorgt ervoor dat de meeste kosten worden terugbetaald. Kind en Gezin komt langs in de materniteit en thuis om het kindje en ons te adviseren en op te volgen. Het kind heeft nu al een grotere garderobe dan mij (mensen kopen graag kleedjes voor meisjes, zo te merken). Ikzelf heb 10 dagen betaald vaderschapsverlof, de mama 3 maanden. Dat we niet te klagen hebben, zeg ik.

Officieel
Vandaag zijn we haar ook gaan aangeven op het gemeentehuis. Vanaf vandaag is ze officieel in de bevolkingsannalen ingeschreven als Sophia Andrea Lucia. De tweede en derde naam zijn gekozen naar de peter en meter en omdat ze mooi aansluiten bij haar eerste naam. Een leuk en ook wel plechtig moment, vond ik. Als iemand ooit een stamboom gaat opstellen over de familie, dan komt die de geboorteakte die we vandaag ondertekend hebben onder ogen.

Je eigen kind
We hebben al veel jonge ouders gezien en hun verhalen gehoord. Maar ik besef nu pas wat het allemaal zo’n beetje inhoudt om een kindje te hebben. Je moet ‘t gewoon aan den lijve ondervinden, weet ik nu. En aan die verhalen te horen staan ons nog één en ander te wachten. Ondertussen koester ik alvast deze eerste dagen met ons meisje.

Vannacht om 2u25 is onze dochter Sophia geboren. 49 cm, 3.115 kg en alles erop en eraan.

Meer vreugde op Het Kleine Verlangen