Tag Archives: Sophia

Be prepared

IMG_1291

Met de start van het nieuwe schooljaar is het altijd opnieuw bekijken welke hobbies de kinderen willen gaan doen (en wat er praktisch haalbaar is). Enige voorbereiding en planning is dus op zijn plaats. De afspraak geldt hier dat ze alleen dingen gaan doen die ze graag willen doen. En dat ze die dan ook het jaar rond volhouden.

Een woensdagnamiddagactiviteit behoort tot de mogelijkheden, met de bereidwillige medewerking van grootouders. Sophia (6,5) gaat nu over van het kleuteratelier naar het beeldend jeugdatelier. Creatief bezig zijn zit in haar genen en leren werken met nieuwe materialen (klei, acryl, …) en technieken (3D, linosnede) sluiten daar mooi bij aan.

Juliette (4) klimt op alles wat ze tegenkomt. Turnen was dan ook een no brainer voor haar. De eerste keer was geen succes, de hele les heeft ze aan de kant gezeten. Het waren dan ook veel kindjes, een grote ruimte en weinig persoonlijke verwelkoming voor de kleinsten. De tweede keer heb ik ze positief proberen aan te moedigen en  toch wat druk gezet om te proberen in de groepjes. En met resultaat, want een half uurtje later stond ze te springen en gek te doen.

Op dinsdag gaat Sophia zwemmen. Na een jaar op de wachtlijst van de zwemclub kwam er eindelijk een plaatsje vrij. Op een niet zo makkelijk moment in combinatie met werk. Maar gelukkig kan mijn liefste haar brengen naar de zwemles. Iets waar Sophia goed in is, zo blijkt, én waar ze ook elke week naar uitkijkt. Mooi, blij daarom.

Sophia sprak ook al de hele vakantie over de Scouts. Die en die vriendjes zouden ook gaan. En het idee van “mensen helpen” sprak haar ook wel aan. Geen idee waar ze dat laatste vandaan haalde, iemand zal haar wel gesproken hebben over de Scoutswaarden, neem ik aan. Ikzelf ben altijd bij de Chiro geweest. Ach, het maakt me allemaal niet zoveel uit om welke jeugdbeweging het gaat. Het belangrijkste vind ik dat ze zich amuseert in groep buiten de school en de waarden van een jeugdbeweging meekrijgt. En zo zit de eerste Scoutsvergadering er al op. Ze kwam onmiddellijk erna huilend op me toegelopen en ik vreesde een beetje voor haar relaas. Bleek alleen dat ze extreme dorst had. Maar in het bos was er natuurlijk geen kraantje … Na een paar stevige slokken drinken in de auto kwam er al een veel positiever verhaal uit. “Alleen chinees voetbal, papa, dat is stom”. Maar ook, “we gaan binnenkort in een modderpoel spelen, dan heb ik vuile kleren nodig“. Zo hoor ik het graag.

En dat volstaat dan wel weer. Genoeg activiteiten om zich uit te leven en nog genoeg tijd thuis om te spelen (en zich te vervelen). We zijn hobbygewijs dus prepared en vertrokken voor het nieuwe schooljaar.

TV

20130805-103711.jpg

Op zaterdagochtend kunnen onze 2 grutjes toch net iets te vroeg wakker zijn. Gelukkig is er de TV, waarvoor ik met graagte even mijn principe van ‘geen tv ‘s ochtends’ overboord gooi. En koffie. Had ik al koffie gezegd ?

Je zou er toch een stukje uit bijten

Het is algemeen geweten dat schatten op zolder liggen. Maar mijn liefste en ik vonden er eentje op een plat kaartje van 4 cm². Toen een in onbruik geraakt fototoestel spontaan uit de wanorde naar boven werd gestuwd vonden we daar een geheugenkaartje in. De brandende vraag wat daar nog kon opstaan werd 2 minuten later overdadig beantwoord in de vorm van een stápel videobestandjes.

En daar stond een meisje van anderhalf tussen. Een meisje dat net een beetje leert praten en bijna een vormpuzzeltje in elkaar kan steken. Een kindje waar ik zó een stukje schattigheid uit zou willen bijten. Een dotje dat in mijn herinneringen verdrongen is door een leergierige, aandachtvragende en de-grenzen-exponentieel-verleggende kleuter van bijna 3. Maar waar ik gelukkig nog dat ukkie van anderhalf in herken.
Ik laat u meegenieten.

Een goed rapport

Dinsdag 22 november rond 18u was een moment waarop ik me tegelijk nostalgisch, verantwoordelijk en onwennig voelde. In de agenda stond het al weken te blinken : Oudercontact.
Voor het eerst “officieel” met iemand anders over het gedrag van je kleuter gaan praten, het voelt een beetje raar. De eerste evaluatie van het mensje dat je op de wereld hebt geholpen. Hoe doet ze het in die grote wereld, zonder ouders in de buurt ? Wat spookt ze allemaal uit in de klas ? Het was toch een beetje spannend om te weten wat haar juf zou vertellen.

Gelukkig kwamen er geen grote verrassingen. Ze gaat enorm graag naar school, zo hoorden we. En dat is in een instapklas uiteindelijk het belangrijkste. Als ze zich goed voelt in die omgeving kan ze de wereld die school heet rustig beginnen ontdekken.
Verder vertelde de juf nog dit : een enorm goed geheugen, zéér taalvaardig, soms dominant, af en toe een moeilijk te bedwingen driftbui, vlot meewerkend, soms imitatiegedrag (om aandacht te krijgen ?). Ofwel : geen abnormaal gedrag voor een kleuter van die leeftijd. Een eerste goed rapport dus. Oef !
Het omgaan met die driftbuien was ook al ter sprake gekomen bij de zorgjuf. En dat gaf me een goed gevoel bij onze schoolkeuze, dat ze hun kinderen van zo nabij opvolgen.
De nostalgie kwam instant binnen toen we op de bureaus van de zorg- en de turnjuf mochten komen. Oude lokaaltjes die dezelfde sfeer ademen als de ruimte waar ik in een ver verleden op een mechanische typemachine heb zitten hameren. Dat die ruimtes toen bestonden … maar nu dus nog altijd ! Het onderwijs trekt zich goed uit de slag, denk ik dan. Net genoeg centen om een degelijke opvoeding te bieden, maar een lege portemonnee als het op eigen leerkrachteninfrastructuur aankomt. Dat kan nog beter, Pascal Smet !