Het is algemeen geweten dat schatten op zolder liggen. Maar mijn liefste en ik vonden er eentje op een plat kaartje van 4 cm². Toen een in onbruik geraakt fototoestel spontaan uit de wanorde naar boven werd gestuwd vonden we daar een geheugenkaartje in. De brandende vraag wat daar nog kon opstaan werd 2 minuten later overdadig beantwoord in de vorm van een stápel videobestandjes.
En daar stond een meisje van anderhalf tussen. Een meisje dat net een beetje leert praten en bijna een vormpuzzeltje in elkaar kan steken. Een kindje waar ik zó een stukje schattigheid uit zou willen bijten. Een dotje dat in mijn herinneringen verdrongen is door een leergierige, aandachtvragende en de-grenzen-exponentieel-verleggende kleuter van bijna 3. Maar waar ik gelukkig nog dat ukkie van anderhalf in herken.
Ik laat u meegenieten.


