In het kader van de tentoonstelling Commitment van bkSM stond gisteren de Hollywood klassieker “It’s a wonderful life” van Frank Capra geprogrammeerd.

De film werd gekozen door Ricardo Brey, één van de exposerende kunstenaars. De man kwam zijn keuze ook vooraf toelichten. Hij haalde het gelijknamige boek van Stephen Jay Gould (één van de denkers bij “Een schitterend ongeluk” van Wim Kayzer) aan en trok de essentie van het boek door naar zijn werk. Volgens hem gaat het erom dat alles uit mogelijkheden bestaat en dat de realiteit slechts één van die mogelijkheden is die toevallig is gematerialiseerd. De kunstenaar had de film zelf ook nog nooit gezien, maar verwachtte hetzelfde terug te vinden in het filmverhaal.

De opkomst was voor een (gratis) film van dit kaliber bijzonder mager : amper een dozijn geïntereseerden. Veel ruchtbaarheid was er waarschijnlijk ook niet aan gegeven, de enige plek waar ik het had opgepikt was op de vernissage van de tentoonstelling zelf.

De film is een echte Kerstmis klassieker omwille van het aandoenlijke verhaal en de boodschap die erin steekt. De korte versie om de clou niet te verklappen : George Bailey, een mens met een hart van koekebrood, doet alles om zijn medemens een beter leven te geven en spaart daarbij de boterhammen uit zijn mond. Op een besneeuwde kerstavond geraakt hij zelf in zware problemen. God besluit daarop een engel uit te sturen om George te helpen.

Of de verwachtingen van de kunstenaar zijn ingelost weet ik zo niet, maar de prent toont in elk geval tot wat de goedheid en de vriendschap van een mens kan leiden. Eén ding is zeker : je wordt bijzonder week en vrolijk van het verhaal van George Bailey. Heerlijk ook om nog eens een old skool z/w film te zien waar de filmrolmankementjes van het scherm spatten. Ik werd zó teruggeflitst naar mijn tienerjaren waar we elke zaterdagnamiddag trouw op post zaten voor de z/w film op BRT1. Mijn voorliefde voor het film noir genre kent ongetwijfeld daar zijn oorsprong.

Toen ik de zaal verliet groette ik het zaalpersoneel. Eén meisje dat me een goeie avond terugwenste gooide er, samen met een lachje en theatraal handgezwaai, nog achterna : “En maak vele vrienden !” Ik glimlachte terug.