Tag Archives: reizen

Home, sweet home

Ewel ja, terug thuis. En dat voelt goed. Reizen is leuk, maar het is pas als ik terug ben dat ik voel hoezeer ik mijn ‘thuis’ heb gemist. Des te meer apprecieer ik het dan ook om terug thuis te zijn.

Vorige vrijdag wist mijn lichaam het even niet meer. Het had zich in oktober al voorbereid op de herfst en zat een week later in het zonnetje in Texas. Zes dagen later voelde het alweer regen en kille wind. Om vijf dagen erna terug spaanse atmosferen te voelen. Woensdagavond voelde het terug veel te koud aan toen een natte herfstwind me, net de luchthaven buiten, in het gezicht sloeg. En vrijdag werden die temperatuursschommelingen en een chronisch gebrek aan een nachtje uitslapen me teveel. Ik functioneerde niet meer. Fysisch was ik aanwezig op het werk, maar productief zijn was op dat moment teveel gevraagd. Ik heb er nog het beste van gemaakt, maar eens 16u voorbij repte ik me huiswaarts voor een avond dekentjesclub en terug tot mezelf komen.

Een leeg weekend en twee ochtenden uitslapen heeft me dan ook bijzonder deugd gedaan. Lekker binnen met de verwarming aan, een slok Umbrië in het glas en niets omhanden. Ik blijf voorlopig even thuis.

Hoezo, writer’s block ?

Zo. U heeft mij niet gemist ? Goed, dan had u ook nog een offline leven. Geen wereldschokkende gebeurtenissen alhier. Het laatste bericht dateert van net vóór de verkiezingen. En we hebben nog altijd geen nieuwe regering, beticht u mij dus niet van traagheid.

Maar alla, voor de goeie gang van zaken en ter documentatie voor het nageslacht in vogelvlucht de hoogtepunten.

U kon mij, zowel voor business als voor pleasure, af en toe terugvinden in het buitenland. In juni werd ik verwacht in Kloten voor een congres. Logement in een vijfsterrenhotel, dat was dik OK. De locatie veel minder, het hotel lag vlak aan de luchthaven. Voor een bezoek aan Zürich was ik op bus en trein aangewezen, toch al gauw 40 minuten onderweg. Afin, ik heb toch nog het Kunsthaus kunnen bezoeken (Segantini !) en een stukje van de binnenstad. Het was Zwitserland all right, but not as I know it.

En dan iets waar ik, driedubbel op mijn hoede als ik ervoor ben, van gruw. Ik werd ziek van eten. In een vijfsterrenhotel. Nu, een dag en een nacht beurtelings voor- en achterover op de pot en ik was ervan af.

Nee, dan liever Rome. Een uitnodiging voor een Belgisch-Italiaans bruiloft maakte dat we al een tijdje vlucht- en hotelreservatie op zak hadden voor een 5-daagse citytrip naar een veelbelovende stad. En mensen-met-tips hadden er niet om gelogen, het wás de moeite. De Sixtijnse kapel als hoogtepunt, als ik er echt één moet noemen. Want Rome is geplaveid met roemrijke en bezoekenswaardige geschiedenis. Het bos door de bomen, zoiets. Wat mij tegenviel was de aanhoudende drukte in de stad en het niet-zo-propere uitzicht. Rome, ça vaut le détour, maar Barcelona blijft op één in mijn steden-top-10.

U kon mij ook doe-het-zelf-gewijs in huis vinden. Als een volleerde Roger kluste ik mijn weg door de honey-do-list. Het klinkerpad aan de zijkant van ons huis is terug onkruidvrij. De tuin ligt er netjes bij. En we hebben nieuwe oude stoelen. Gekocht op Ebay (10 euro/stoel) en met veel zorg opgeschuurd en ingewreven met bijenwas. Een nieuw kleedje voor de zitting zorgde voor de finishing touch.

De stoelen luiden ook het begin in van ons “viving”-project. De aangebouwde groene veranda vonden we bij de aankoop van ons huis nog wel OK voor even, maar nu moet het toch meer een échte woonruimte worden in plaats van een aanbouw. Hopelijk komt de elektricien snel. Stielmannen, weet u wel. Oja, en we zoeken nog iemand die een beetje handig is in leemstucwerk. Kandidaten ?

U kon mij verder vinden op een handvol concertjes. The Scene in de AB : degelijk maar niet verrassend. Elvis Costello en Allen Toussaint op Blue Note : concert van het jaar ! Geen zin in uitgebreide recensies, die kan u hier en hier vinden.

Helaas geen Rock Werchter dit jaar. Herman Sherman knutselde een affiche in elkaar die niet aan mijn criteria (minstens 3 groepen op één dag die ik wil zien) voldeed, dus dit jaar ging de kelk aan mij voorbij. Maar het knagend gebrek aan het ultieme zomer-ergo-festivalgevoel wil ik op het vernieuwde Marktrock een beetje goedmaken. Vive La Fête, weet u wel. Naar verluidt zijn de combitickets al uitverkocht. Het wordt weer druk in Leuven.

U kon mij dan weer bijzonder weinig in loopoutfit op Vlaams-Brabantse wegen vinden. Motivatie is bij mij onverbiddelijk verbonden aan een doel en dat ontbreekt momenteel. En een doel stellen, daar is motivatie voor nodig. Ondertussen ben ik op zoek naar motivatie om deze gordiaanse cirkel te doorbreken. Tips ?

Zo. U bent weer helemaal mee. En ik verlost van de niet-aflatende hints die ik bij elke irl ontmoeting met vrienden mocht aanhoren. En van het venijnige stemmetje in mijn hoofd dat mij onaflatend bestookte met schuldgevoelens. De woorden “staan”, “lezers” en “kou” waren op hun plaats.

En verder, u al een beetje een goed verlof gehad ? Dat van mij begint op 11 augustus. Ha !

Back from Texas, y’all !

Zo, dié cultuurshock hebben we ook weer gehad.
Na mijn tweede bezoek aan dit enorme land blijf ik mijn reserves hebben. Best mogelijk dat er fantastische wereldwonderen te zien zijn in de VS, maar van wat ik tot nu toe gezien en beleefd heb ben ik niet onder de indruk. Hoe hard ik ook mijn best deed, ik bleef het onechte, het fake in alles zien. Ze kunnen het ook niet helpen dat ze nog maar een prille geschiedenis hebben. Maar dat ze wat nog rest aan oude gebouwen platgooien om er nieuwe en praktische eenheidsworst op te zetten, dat kan er bij mij niet in. Uit ruimtegebrek moeten ze het niet doen, er is plaats zat.
Alles moet er big, comfortabel en onmiddellijk voorhanden zijn. Wegen die anderhalve keer breder zijn als de onze. Restaurants waar de gezelligheid in de veel te grote ruimte verdampt. Hapklaar, gemakkelijk voedsel dat zo snel mogelijk het hongergevoel stilt.

John Wayne

Maar het was niet al ergernis hoor, gelukkig niet. Overal waar ik kwam waren ze supervriendelijk. Tot de douane in de luchthaven toe. De obers in de restaurants komen ook steevast een spontaan praatje met je maken, en niet alleen voor de fooi. Daar kunnen ze hier nog iets van leren.
En het zijn harde werkers, het moet gezegd. De lonen liggen een pak lager als bij ons en de sociale opvang is soms schrijnend. Dus moeten ze harder knokken om er iets van te maken. Een jaartje unief kost hen al makkelijk 20 keer meer als hier. Een autoverzekering voor een 18-jarige gaat vanaf 300 dollar per maand. Ik zeg je, dan krijgen wij het hier maar mooi in onze schoot geworpen.

Mijn liefste keek wat vreemd op van het beeld waar ik mee thuis kwam. Maar zij weet dan ook beter, ze is al op idyllischer plekjes geweest aan de overkant van de plas. Dringend tijd dat we er eens samen naartoe gaan.

De joenaaited steets of de verenigde staten van amééérika (vrij naar Urbanus)

Dag 3 in de VS van A.

Mijn bioritme is naar de kl$ten. De dag van aankomst was het even doortrekken tot de avond om direct in het goeie ritme te zitten, wat wel meeviel. Gisteren kwam de man met de hamer kort na de middag. Maar vandaag is het helemaal om zeep. Al kort na het ontbijt voelde het aan alsof ik direct terug mijn bed kon inkruipen. En ‘s avonds klaarwakker. Niet logisch eigenlijk. Benieuwd wat dit gaat geven als ik terug in .be ben.

Texas is van uit de lucht een doorslagje van Simcity. Allemaal kaarsrechte straten met identieke huizenblokken, identieke blokken van supermarkten, identieke eetketens. En dat gaat maar eindeloos door, straat na straat. Geen centrum te bespeuren. Ze zijn hier behoorlijk kwistig met ruimte. Aan de andere kant is hier geen enkel voetpad te bespeuren. Koning auto is er heer en meester. Publiek transport is hier onbestaande, buiten één miezerig treintje van Fort Worth naar Dallas. Eén van mijn collega’s verklaarde dit fenomeen als volgt. De ontwikkeling van dit gebeid is gebeurd na de uitvinding van de auto. En na de uitvinding van de airco. Ervoor waren er enkel koeien en cowboys.

Eten moet er hier zo cheesy, creamy en fudgy uitzien als mogelijk. Geen natuurlijke smaken, alles is processed food. Gelukkig vind ik bij het ontbijt nog wat vers fruit dat ik meepik voor overdag. En op restaurant vind je hier en daar een salade met niet al te veel dressing. Maar kip, mannekes, in alles zit kip. Steevast belegd met gesmolten kaas.
En wat antwoord je op een vraag van een Amerikaanse collega die vraagt of het eten in Europa zo anders is. Waarop ze aanvult : “Well, traveling is all about experiencing the cultural differences”. Pijnlijk, maar de nagel op de kop.

Men wil Fort Worth het imago van “cowboys & culture” meegeven, een mix tussen het oude en het nieuwe. Zegt de burgemeester in de infogids van het hotel :
The downtown area is a nationally noted model of succesful urban renaissance. Filled with restaurants, museums, art galleries, theaters, and an abundance of retail shopping facilities, the downtown is a must-see for anyone visiting the city.
Gisteren downtown geweest. ‘t Is er al even fake als de rest. De urban renaissance is gewoon een compacte versie van het rechte-straten-model waar je haast niemand ziet lopen, er zijn 3 musea, 1 operagebouw en een handvol restaurants. Maar wel kraaknet en superverzorgd, het moet gezegd. Ach, als Europeanen zijn we gewoon rotverwend.

De VTech massacre is hier hoofdnieuws, breed uitgesmeerd met getuigenissen van iedereen die er van ver ook maar iets mee te maken kan hebben. Dezelfde beelden worden eindeloos herhaald, tot je ze met je ogen dicht zelf kan bedenken. Nu de dader bekend is, wordt zijn profiel tot zijn vuile onderbroeken toe uitgespit. Ondertussen zijn er al 37 schietpartijen op scholen geweest in de USA. 37. En maar wapens blijven verkopen. Walgelijk.

Rare jongens, die Amerikaanders. Rare jongens.

Reisplannen

Al lang vóór het in belgenland weer begon te zomeren, waren wij hier ten huize al aan vakantie aan het denken. Noodgedwongen een beetje, maar daarom niet minder plezant.

Vorig jaar was het een beetje een atypisch vakantiejaar : een vakantie op uitnodiging van mijn ouders (Toscane) en een huwelijksreis (Cyprus). En het belooft dit jaar ook zo te worden. Een lang geleden genomen besluit wordt eindelijk werkelijkheid. Met 6 vrienden een weekje naar Barcelona in mei, ik moest geen 2 keer nadenken. Zeker niet toen bleek dat het wonderwel in iedereens agenda paste. En we het gedroomde appartement gevonden hadden, pal in de Barrio Gòtic. En in juli zijn we uitgenodigd op een trouwfeest in Rome, dus daar maken we een uitgebreide citytrip van.

Voor augustus ligt het nog wat open. De 3 weken vakantie zijn ingepland op het werk, maar de plannen hiervoor zijn nog in de maak. Een kleine week Frankrijk met de auto zit er wel in.

Maar daarmee houdt het reizen nog niet op. Voor het werk word ik dit jaar een aantal keer in het buitenland verwacht. Morgen vertrek ik voor een weekje Texas, alwaar het hoofdkwartier van mijn werkgever zich bevindt. Half mei komen we met eenzelde projectteam ginder nog eens samen, in juni wordt het Zürich en in november terug richting Lone Star State.

Genoeg reisplannen voor dit jaar, me dunkt.

Droomweekend

Wat een weekend weg met een mens kan doen. Om de clichés maar uit de kast te halen : even weg uit de sleur en lekker uitwaaien. En waaien deed het in Nederland ! Zozeer dat mijn liefste er nu wat slapjes bij loopt.

Snertweer

Maar goed, ik vertoef er graag. Zoals Paul Van Vliet Vlaanderen bezingt, zo voel ik hetzelfde voor Nederland. Een land waar we de mensen verstaan, maar zij ons niet altijd (bestel nooit een spuitwater, maar wel een Spa Rood). Een land dat kaas (pun not intended) gegeten heeft van organisatie, ruimtelijke ordening en openbaar vervoer (al kunnen meningen verschillen). Een land dat nog minder bergen heeft als onze “plat pays”.

Monnickendam, de plaats van bestemming, blijkt een lieflijk dorpje te zijn met een typisch oud-Nederlands straatbeeld, veel water, sluizen en ophaalbrugjes. Een beetje zoals Delft, of Amsterdam in het klein. Aan één van de kades waren opnames bezig voor “Het paard van Sinterklaas II”, een film die tegen 6 december in de bioscoop komt.

We zijn ook even wezen wandelen in het Hemmeland, een landtong in het Ijsselmeer. Her en der aangeplakte pamfletten met www.redhethemmeland.nl deden nefaste gevolgen voor dit stukje natuurgebied vermoeden.

Suitehotel De Posthoorn zit verscholen achter een bedrieglijk kleine gevel, geflankeerd door doorsnee rijhuisjes. Het hotel heeft 2 kamers en 3 suites. En de eigenaar wist ons te vertellen dat er binnenkort nog eens 7 kamers bijkomen, in het oud theatertje dat deel uitmaakt van het voormalig station dat De Posthoorn ooit was.

De Napoleon Bonaparte suite, onze kamer voor het weekend, bleek een heerlijk boudoir : een stijlvolle en warme inrichting met veel zwartgelakt hout, een hemelbed, een heerlijk diep en ruim bad en veel theelichtjes. Het salonnetje lag vol met “klasse lifestyle bladen” (Quote, Jackie), waar we gretig in gebladerd hebben. Stijlbijbels voor les nouveaux riches. Lachen !

Het viergangenmenu met aangepaste wijnen dat we ook nog voorgeschoteld kregen was succulent. Mag ik u doen watertanden ?
Tartaar van kalfsvlees met pepersausje, scampi en sesambroodje
Lauwgebakken zwaardvis met vanille olijfolie en asperges
Licht aangebakken eendeborstfilet met gebakken groentenpuree
Crêpe Suzette met wijnappelsien en straciatella-ijs
Koffie met friandises

En waar konden we onze zondag beter doorbrengen dan in Amsterdam, op een boogscheut van Monnickendam ?
In het Joods Historisch Museum liep een overzichtstentoonstelling van Robert Capa. U weet wel, de mens die onder andere foto’s heeft genomen van de landing in Normandië op D-day.

Onze vaste adresjes mochten we natuurlijk niet overslaan : Café De Jaren in de Nieuwe Doelenstraat voor (Illy)-koffie en fotomuseum FOAM op de Keizersgracht voor … euh, de foto’s natuurlijk. Er weer een paar interessante namen te zien : Joan Colom over de Barcelonese wijk El Ravál en August Sander, de man die de mensheid wou classificeren aan de hand van zijn foto’s.
En om de inwendige mens te versterken passeren wij steevast bij Wagamama. Hmm, yaki soba en negima yakitori !
Oh, en ik zou Eichholz nog vergeten, een speciaalzaak met ingevoerde producten uit de US. Ook deze keer gingen we er niet buiten zonder een pot Jif pindakaas en een pak Oreo koekjes.

Hmm, ‘t is wel makkelijk samen te vatten hé, dat weekend ? Genieten van luxe, eten, cultuur en mekaar. Bourgondisch genieten in Nederland, het kan. Een weekend zoals ik ze graag heb.

The times, they are a-changing

Natuurlijk zijn we al een paar dagen terug, maar ik moet toch nog even afkicken van een onvergetelijk weekendje Barcelona.
Ik weet het niet hoor, maar dit vond ik toch wel een sterk staaltje van klimaatsverandering : op het dak van het hotel in zwembroek over de stad uitkijken. Op 19 januari. Januari !
‘k Zeg u, ‘t is niet meer gelijk vroeger.