Tag Archives: recensie

Juliette Binoche als Antigone

We schrijven het Jaar Des Heren 1993. Zielsvriend Peter en ik allebei studerende aan de universiteit, zij het in verschillende steden. We corresponderen met elkaar. In briefvorm, email en sms waren nog niet erg hard ingeburgerd. In één van de wekelijkse brieven schrijven we over een nieuwe film die onze aandacht trekt : “Trois Couleurs : Bleu”. We raken onmiddellijk begeesterd. Door de vertelstijl van regisseur Krzysztof Kieslowski, door de muziek van Zbigniew Preisner. En niet in het minst door de ravissante verschijning van Juliette Binoche. We verslinden de rest van de “Trois Couleurs” trilogie, The Unbearable Lightness of Being, Damage, … En zo verder naar andere arthouse ontdekkingen. De filmposter van “Trois Couleurs : Bleu” hangt zelfs prominent op mijn studentenkot.

Forward naar juli 2014. Het komt Peter ter ore dat Ivo van Hove Antigone gaat opvoeren. Met in de hoofdrol Juliette Binoche. Twee namen waarvan ik hoge verwachtingen heb. We twijfelen niet en bestellen onmiddellijk tickets. Voor april 2015, nog nooit zo lang op voorhand tickets voor theater gekocht. Maar er worden dan ook maar 4 voorstellingen gespeeld (en “het leven is voor de rappe“).

Antigone
Juliette Binoche in Antigone (foto door buffieke)

Wat we gisteren zagen was een vrij klassiek Grieks Drama. Met hoofdletter, jawel. De oude Grieken gingen voor niet minder dan het confronterende noodlot en dat deed Ivo van Hove met zijn regie ook. Daardoor kwam het verhaal ook zeer duidelijk en prominent op de voorgrond en niet zozeer de acteurs. Binoche werd dan ook niet op een piedestal gezet, noch tijdens, noch na de voorstelling. Wat haar sierde. De meest indringende vertolking van de avond kwam echter van Koning Kreon, gespeeld door Patrick O’Kane (die ook nog in “Exorcist : The Beginning” meespeelde, kijk eens aan).

Antigone
Antigone

Door de klassieke aanpak beklijfde het stuk zeer sterk. Na de laatste jaren al veel moderne interpretaties van Griekse klassiekers gezien te hebben, die vaak te vrijblijvend waren en alle emotie banden, was deze voorstelling waar radicale keuzes ook diep sneden een verademing. Geen onduidelijke symboliek, geen moeilijke verwikkelingen, wel een oprecht verhaal over extreme overgave, over de strijd van het individu tegen de gevestigde macht.

Was het de moeite om Juliette Binoche te gaan bewonderen ? Zeer zeker. Ivo van Hove brengt een internationale, sterke cast bijeen en regisseert een theaterstuk dat staat als een huis. En we zijn samen in één ruimte geweest met de vrouw die ons al jaren kan bekoren, is het niet Peter ? Bovendien heeft dame Binoche ook een verhaal naast het podium te vertellen. “De mensheid is nog niet volwassen geworden“.

Antigone van Sophocles in een nieuwe vertaling van Anne Carson (Ivo van Hove | Barbican London & Les Théâtres de la Ville de Luxembourg, ism. Toneelgroep Amsterdam), gezien in De Singel, Antwerpen op 3/4/2015

Featured image by Movieplex

Kom hier dat ik u kus (Griet Op de Beeck) *

Zo goed ik haar vorige boek vond, zo ontgoochelend slecht vind ik dit exemplaar.
Het vertelstandpunt deed mij simpelweg afhaken. Dat een kind vertelt, tot daar aan toe. Maar behandel je lezer niet als een kind.

Fragmenten als deze doen mijn tenen krullen :

Ik vind ‘een luchtje scheppen’ een rare uitdrukking. Ik zie dan altijd kleine mannetjes met kleine schopjes klaarstaan met bergjes lucht om in monden te stoppen.

Digitaal geklasseerd op 13 procent.
Aan de lovende commentaren op Goodreads moet ik misschien doorbijten, maar ik kan het nu niet opbrengen. Lezen moet plezant blijven. Op naar « Geachte Heer M.».

The Insiders : 2 keer geluk

Mwoh, kijkt nu. Op 2 weken tijd ben ik twee keer geselecteerd door The Insiders om dingen uit te testen. Het eerste ding is een Braun scheermachine. Buiten één amechtige en mislukte poging met een scheermachine scheer ik al gans mijn leven nat en glad. The best a men can get, u kent het wel.Benieuwd of dat elektrisch ding even smooth zijn werk gaat doen. De mensen die mijn soms aanwezige stoppelbaard verachten zullen blij zijn.

Het tweede ding dan : de wake-up light van Philips ! Altijd al eens zo’n lamp willen testen, wegens in de winter vaak moeilijk uit bed geraken. Dat heeft te maken met een extra dekentje, maar ook met het feit dat het nog donker is buiten dan. En hopelijk kan aan dat laatste iets gedaan worden met die lamp. Ik had geen zin om een dure uitgave te doen enkel om ze te testen en misschien tot de bevinding te komen dat het niets voor mij is. Maar hey, nu kan ik het gratis testen. En sinds we kinderen hebben is die wake-up niet altijd meer zo vandoen :-)
Gratis is het wel, maar The Insiders vragen voor beide toestellen een waarborg via de kredietkaart. En nu ben ik toch wel twee keer gekozen zeker. Moet ik een verband zoeken ? Of verpruts ik daarmee mijn kansen voor een volgende test ?
Hoedanook, binnenkort vertrek ik hopelijk kwiek en gladgeschoren naar het werk !

Doodgravers

Doodgravers, ‘t is een mysterieus beroep. Wie al eens van dicht of ver bij een begrafenis betrokken was, weet wel een beetje hoe het eraan toe gaat. Maar verder is ‘t een zwarte doos. Zouden er trouwens met de komende Openbedrijvendag begrafenisondernemers te bezoeken zijn ?
Als je een inkijk in het wereldje wil zonder je te verplaatsen, dan kan ik de uitzending van 27/9 van De Uil van Athena aanraden (Canvas). Dan werd F. Deneyer uitgezonden, een kortfilm over een pensioengerechtigde begrafenisondernemer uit de Marollen.
Ik mocht de film al bekijken op de voorbije editie van Docville. Mijn verwachtingen waren balsemingen te zien, lijkenhuisjes, verdriet en de aanschijn des doods. Wat er volgde was een mengeling van humor, nuchterheid, respect, tristesse en een boel uiteenlopende manieren om met de dood om te gaan. Een heerlijk figuur, die F. Deneyer. En een bijzondere kortfilm. Nog even op Net Gemist te zien, als het goed is.

Sam Vloemans – Otrabanda

Afgelopen week deed Sam Vloemans met zijn groep CC Strombeek aan om zijn nieuwe CD Otrabanda voor te stellen. Otrabanda, zo vertelde hij, verwijst naar “de andere oever”, de wijk waar hij in Curaçao is geboren. Voor de gelegenheid was de foyer van het CC verbouwd tot (een weliswaar cleane) jazzclub met seventies allures, met tafeltjes waarop bieren uit de stevigere regionen werden genuttigd.

Vloemans stond met 5 andere muzikanten en instrumenten op het podium : trompet, drums, bas, toetsen, gitaar en trombone. Een hedendaagser keuze wellicht, maar ik miste toch een contrabas. Sam Vloemans als beatboxer hebben we even vluchtig kunnen aanschouwen, naar het schijnt is hij er goed in.

De muziek ging over stijlen als fusion, funky, cuban/latin, big band met zelfs een stukje elektronica erdoor gemixt. De nummers uit de CD waaieren dus vele richtingen uit. Naar mijn mening hadden ze er misschien beter aan gedaan de latin stijl uit te diepen, een genre dat ze met meer passie en plezier brachten dan de andere liedjes.

Halverwege het optreden sprak hij het publiek aan met de vraag of ze wilden meezingen. De studenten van de muziekacademie voelden zich niet erg aangesproken. En al zeker niet toen ze toch werden aangespoord en wat uitgelachen werden om hun hormonaal aangetaste toonvastheid. Niet doen dus, Sam. Ook niet “Er mag gedanst worden” bij de bisnummers. Maar bon, elk zijn goesting.

Fragmenten van de CD zijn op iTunes te beluisteren. Van het concert zelf (en de Aflligem Christmas) heb ik genoten, al overtuigde het me niet om de CD te kopen. Maar oordeel vooral zelf.

Binnenkort krijg ik Sam Vloemans terug op de planken te zien, maar dan met Duveltjeskermis.

Admiral Freewheel

Eén concert uit ons cultuurabonnement viel onlangs uit de boot wegens andere verplichtingen. De tickets ruilden we in voor een concert van Admiral Freebee. Ik had geen hoge verwachtingen. En zoals dat clichématig gaat werd ik prettig verrast.

Het was première van de solotour van de Admiraal, zo bleek ook nog. Al was de man daar weinig aan gelegen. Hij had 6 gitaren mee, een dozijn mondharmonica’s en er stond een piano klaar. En 8 playlists, zoals hij zelf zei.

1 man op het podium en daar stond de show. Vanaf het begin deed hij zijn eigenzinnige ding en bracht een mix van frêle, intieme nummers, nog ongepolijste brokken muziek en melancholische nachtgeluiden. Hij was ook niet te beroerd om een nummer halverwege te stoppen, een absurd verhaal af te steken en daarna stante pede verder te zingen. Halverwege zei hij zelfs niet meer te weten wat te spelen en riep hij de hulp in van het publiek. Amper respons, waar zijn antwoord : “Weinig mensen die titels van nummers kennen.” Typerend voor Admiral Freebee, denk ik. Telkens hij een “bekend” nummer inzette, moest ik ook hard zoeken naar de titel. En toch werd ik helemaal meegetrokken in zijn universum.

Een concert heeft soms niet meer nodig, als de juiste man/vrouw met de juiste songs op het podium staat. Geen hard ingestudeerde nummers, straffe begeleiding of een caleidoscopische lichtshows. Just a man and his guitar.

Mijn liefste zei na afloop : “Die man is in het verkeerde land geboren.” Wie weet. Maar ondertussen krijgt u wel mooi de kans om ‘m bezig te zien, te lande.

Gezien in CC Strombeek op 23/11/2011

Achter de wolken – ‘t Arsenaal

‘k Was er niet zo zot van, van Achter de wolken van ’t Arsenaal. Chris Lomme en Jo Demeyere voor het eerst samen op de planken, was zowat de slogan om het stuk aan de man te brengen. En de synopsis : 2 mensen die mekaar 40 jaar niet meer gezien hebben en wat dat geeft na al die tijd.

20111118-202947.jpg

En bij die synopsis bleef het ook een beetje. Ja, ze krijgen een relatie met elkaar (voorspelbaar) en ze weten niet goed hoe daarmee verder te gaan. Ze zijn oud, ze hebben spijt van gemiste kansen. Zo kabbelt het een beetje voort. Nooit komt het echt tot een catharsis (mijn theaterdada) die het stuk opheft. Na een half uur sloeg het stuk zelfs even helemaal om en leek ik naar een deurenkomedie te zitten kijken. Een misplaatste wending was dat.

Intrigerend vond ik het wel om na de grappen-en-grollen-scène Lomme en Demeyere mekaar te zien aanraken in een breekbaar moment. Ik voelde me zelfs plaatsvervangend gênant (je ouders zien vrijen, dat gevoel) en wist niet goed waarom.

En wat een spuuglelijk decor zeg ! Geen idee hoe dat in de productie is verzeild geraakt. Wie gezegd heeft : “Ja, dat zetten we op het podium, klasse” en ook : wie dat niet heeft durven tegenspreken.

Ook positieve noten, gelukkig. Het stuk werd zeer stevig gedragen door het onmiskenbare metier van deze 2 rasacteurs. En daardoor bleef ik kijken, anders had ik de zaal na een klein uur al verlaten. Hoe ze verdriet neerzetten of gemis uitbeelden. Krachtig en eenvoudig als je ’t ziet, maar het verraadt jarenlange ervaring.

Het idee van decennia verloren kansen is intrigerend en de acteurs waren goed gekozen. Maar het had nog meer kunnen opleveren, naar mijn bescheiden mening.

Gezien in CC Westrand, Dilbeek op 17/11/2011

Soyjoy

Hoera, weer een uitdeelpakket van The Insiders ontvangen ! Deze keer met Soyjoy, een uit Japan overgewaaide gezonde reep op basis van soja(meel) en gedroogd fruit.

20110524-045926.jpg

Eerste reactie van mijn collega’s toen ik ze liet proeven : “is dat in Japan zelf geproduceerd ?”, alluderend op de Fukushima ramp. Ahem, volgens de verpakking dus wel. De fabricatiedatum kon ik niet achterhalen op de verpakking. En waren die repen al in het land op het moment van de meltdowns van de kernreactoren ten gevolge van de aardbeving alginder ? Iemand van The Insiders die daar info over heeft ?

Verdere reacties varieerden van “lekker !”, over “not my favorite cookie” tot “een bizarre snack”. Gematigd positief, maar niet meer. Wat ook mijn idee samenvat over dit nieuwe reepje. Qua uitzicht lijkt het op broodpudding, maar het is droger. Qua smaak leunt het aan bij de zachte Grany koekjes met fruit. De gefermenteerde smaak van soja (beetje melkachtig zelfs) is een mindere smaaksensatie. Wellicht omdat we zo’n smaak niet gewoon zijn ? Ik ga de rest van de staaltjes nog verorberen, maar daarna wordt het geen blijver voor mijn tienuurtje.