Tot nu toe heb ik nog geen “match”. Nja, de kans dat iemand van Grimbergen naar Puurs moet die ook nog naar Radio 1 luistert zal niet bijster groot zijn. Maar ik hoop nog op een carpooldate tegen donderdag. Rij, rij, rij, rij met mij …

In een hoog ontwikkeld en hypercorrect maatschappij als Japan wordt de doodstraf terug opgerakeld. Meer zelfs, de modus operandi is ronduit verwerpelijk. De ter dood veroordeelden zitten gemiddeld 7 jaar in de cel voor de uitvoering van hun vonnis. De oudste man is in de 80 en zit al sinds de jaren ’70 te wachten. Maar het wreedste is dat de dead men pas de ochtend van hun executie het nieuws te horen krijgen. De familie van de veroordeelde krijgt achteraf pas te horen dat ze de stoffelijke resten mogen ophalen.

Amnesty International klaagt deze praktijken al jaren aan, gelukkig met succes. Maar toch, ik weet het niet. Het woord “doodstraf” koppel ik niet direct aan een land als Japan. Het stemt mij tot nadenken over de “beschaving” van de mens.

Niet dat ik een jazzkenner ben, hoogstens een genieter. Wat me het het voordeel geeft dat ik onbevangen naar zo’n concert kan, en tegelijk het nadeel dat er een weinig gefundeerd verslag kan geschreven worden :-).
Het onbevangen gevoel dan maar. Vanaf de eerste klanken heb ik genoten. Het was meteen zó raak en zó vol gevoel dat er rillingen bij kwamen kijken. En er weer een geweldige stream of consciousness op gang kwam. Ik was zo ver weg in gedachten dat ik bij momenten niet meer bewust de muziek aan het beluisteren was.

De mannen zijn er overigens niet vies van om op andere manieren klanken te produceren. De drummer ging aan de slag met een kookpotdeksel en andere holle voorwerpen. Jef Neve zelf kroop bijna in zijn piano om aan de snaren te pulken. Zozeer zelfs dat hij badend in het zweet zijn bindteksten kwam brengen. Het moet topsport zijn voor die mens.

Het viel me ook op hoe weinig ruimte de individuele instrumenten kregen. Geen plaats voor ellenlange solo’s van piano, drum of contrabas, bijna altijd was er samenspel. En dat was goed zo, het hield de flow gaande die zo kenmerkend zijn aan de nummers van het trio.

Voor mij was het een concert dat me doet zoeken naar meer. Ik heb het ook met literatuur : als één boek van een auteur me bevalt, dan wil ik de rest van het oeuvre ook lezen.

Ik las op de site van Jef Neve dat het concert ook is opgenomen voor een live DVD. Als ik dat geweten had dan waren we *niet* op de eerste rij gaan zitten.

Op de site van Radio 1 kan je ook een interview met Jef Neve voor het programma DNA herbeluisteren. Ik onthoud volgende uitspraken : “als een muzikant speelt zoals hij is als mens, dan voel je dat, dat dat echt is.” Precies het gevoel dat ik gisteren had. En nog “Ik wil goed leven : me bewust zijn van me geluk en het delen met andere mensen.” Ik was helemaal mee.

(gezien in de AB op 14 oktober 2007)

Terzijde : met het “vernieuwde” Radio 1 zijn we er niet op vooruitgegaan om programma’s te herbeluisteren. Waar er vroeger nog één link stond om een programma te herbeluisteren, staan er nog soms 5. De muziek is eruit geknipt (tot daar nog aan toe) en er is ook geen reclame meer te horen (goddank). Maar is het nu zoveel moeite om die vijf stukjes aaneen te plakken ?
En de kwaliteit van de herbeluisteringen is ook “vernieuwd”. Het lijkt wel alsof je naar de AM-band zit te luisteren op een plek met slechte ontvangst. En dat in tijden van breedbandinternet …
Maar ik zal mijn grieven maar niet emailen naar Radio 1 zeker ?

Vandaag was ik alleen thuis en dan grijp ik de kans met beide handen aan om de radio te laten heersen over ons huis. Zo kan ik enorm genieten van “trage” radio-uitzendingen met de namen Alaska of Titaantjes. Documentaire radio die je volle aandacht vereist en de tijd neemt even stil te staan bij de Dingen des Levens of gewoon bij een interessante anekdote. Geen geluid dat als behang moet dienen om de stilte te verdringen, en al helemaal niet onderbroken door irritante reclame. Een vol uur word je ondergedompeld in een of ander klein universum waarvan je ‘t bestaan niet afwist, maar dat vanaf minuut 1 boeit en je helemaal in de uitzending zuigt.

De podcasts van de afgelopen weken die nog op mijn harde schijf stonden te blinken kwamen dan ook goed van pas. Wouter Deprez interviewde zijn vader in het sappig Westvlaams, voor de nieuwe reeks That’s Life van Alaska. Het was aandoenlijk en humoristisch tegelijk. Een puur stukje familiegeschiedenis zoals je ‘t enkel aan de koffietafel op zondagmiddag kan horen. Vader Deprez vertelt ook over de armoede die zijn ouders en grootouders gekend hebben. Een schrijnend moment toen de de man brak, maar o zo eerlijke radio.
Of dan de Titaantjes met Ivo Niehe of Najib Amhali. Het viel me op dat beide figuren, hoeveel ze elk ook te betekenen hebben in hun vakgebied, toch het meest gelukkig zijn met de kleine dingen in hun leven. Succes maakt niet gelukkig, of zoiets.

Mij een zorg dat ze Radio 1 binnenkort door de vernieuwingsmolen halen. Zolang ze maar trage radio blijven maken.

Fragmentjes van de shows van
Youp van ‘t Hek
Theo Maassen