Ter herinnering :
Een pomodoro is een keukentimer. Die timer wordt ingesteld voor een periode van een half uur. De 30 minuten worden onderverdeeld in 25 minuten om te werken en een pauze van 5 minuten. Een zeer belangrijke regel bij het gebruik van deze techniek is dat een pomodoro nooit onderbroken kan worden. Zodra je afgeleid wordt (de bel, telefoon, collega) houdt de pomodoro op met bestaan en moet je een nieuwe instellen. Na het uitvoeren van 4 pomodoros wordt er aangeraden om een break te nemen van 15 tot 30 minuten. De pomodoro is dus een tijdseenheid waarbinnen je gaat werken.

Om kort te zijn, de Pomodoro-techniek heeft gewerkt, maar is voor mij geen blijver.

Op het moment dat ik de techniek besloot uit te proberen, lag ik in de knoop met werkplanning, taken gefocusseerd uitvoeren en meer motivatie opbrengen om ze ook daadwerkelijk af te werken. En daarvoor is de techniek ideaal. Het heeft me verplicht na te denken over hoe ik mijn werk structureerde. En de techniek verplichtte me ook maar met één ding tegelijk bezig te zijn. En daar lag net mijn pijnpunt. Teveel multitasken en teveel afleiding.
Een tweede interessante bevinding vond ik het opsplitsen van taken. Hoewel ik dat intuïtief al wel wist, deed ik het niet genoeg. Duidelijke doelen voorop stellen en die ook haalbaar stellen binnen een bepaalde tijdsduur.

Naar inzicht heeft de techniek me dus een stuk vooruit geholpen. Maar op de lange duur vond ik het meer administratie (telkens dat blaadje invullen, de timer resetten) dan dat het me nut opbracht. Dus heb ik na een paar maanden besloten ‘m niet meer toe te passen. Maar de inzichten, die heb ik meegenomen en pas ik nu dagelijks toe. En dat zijn :

• monotasking (om het een naam te geven)
• taken duidelijk omlijnen, in haalbare stukjes breken om ze binnen een bepaalde tijdsduur uit te kunnen voeren
• zo weinig mogelijk afleiding, en dat tot de taak is volbracht.

Ik las dat ook Lamazone een gelijkaardige bevinding gemaakt heeft.