Tag Archives: Peter

Juliette Binoche als Antigone

We schrijven het Jaar Des Heren 1993. Zielsvriend Peter en ik allebei studerende aan de universiteit, zij het in verschillende steden. We corresponderen met elkaar. In briefvorm, email en sms waren nog niet erg hard ingeburgerd. In één van de wekelijkse brieven schrijven we over een nieuwe film die onze aandacht trekt : “Trois Couleurs : Bleu”. We raken onmiddellijk begeesterd. Door de vertelstijl van regisseur Krzysztof Kieslowski, door de muziek van Zbigniew Preisner. En niet in het minst door de ravissante verschijning van Juliette Binoche. We verslinden de rest van de “Trois Couleurs” trilogie, The Unbearable Lightness of Being, Damage, … En zo verder naar andere arthouse ontdekkingen. De filmposter van “Trois Couleurs : Bleu” hangt zelfs prominent op mijn studentenkot.

Forward naar juli 2014. Het komt Peter ter ore dat Ivo van Hove Antigone gaat opvoeren. Met in de hoofdrol Juliette Binoche. Twee namen waarvan ik hoge verwachtingen heb. We twijfelen niet en bestellen onmiddellijk tickets. Voor april 2015, nog nooit zo lang op voorhand tickets voor theater gekocht. Maar er worden dan ook maar 4 voorstellingen gespeeld (en “het leven is voor de rappe“).

Antigone
Juliette Binoche in Antigone (foto door buffieke)

Wat we gisteren zagen was een vrij klassiek Grieks Drama. Met hoofdletter, jawel. De oude Grieken gingen voor niet minder dan het confronterende noodlot en dat deed Ivo van Hove met zijn regie ook. Daardoor kwam het verhaal ook zeer duidelijk en prominent op de voorgrond en niet zozeer de acteurs. Binoche werd dan ook niet op een piedestal gezet, noch tijdens, noch na de voorstelling. Wat haar sierde. De meest indringende vertolking van de avond kwam echter van Koning Kreon, gespeeld door Patrick O’Kane (die ook nog in “Exorcist : The Beginning” meespeelde, kijk eens aan).

Antigone
Antigone

Door de klassieke aanpak beklijfde het stuk zeer sterk. Na de laatste jaren al veel moderne interpretaties van Griekse klassiekers gezien te hebben, die vaak te vrijblijvend waren en alle emotie banden, was deze voorstelling waar radicale keuzes ook diep sneden een verademing. Geen onduidelijke symboliek, geen moeilijke verwikkelingen, wel een oprecht verhaal over extreme overgave, over de strijd van het individu tegen de gevestigde macht.

Was het de moeite om Juliette Binoche te gaan bewonderen ? Zeer zeker. Ivo van Hove brengt een internationale, sterke cast bijeen en regisseert een theaterstuk dat staat als een huis. En we zijn samen in één ruimte geweest met de vrouw die ons al jaren kan bekoren, is het niet Peter ? Bovendien heeft dame Binoche ook een verhaal naast het podium te vertellen. “De mensheid is nog niet volwassen geworden“.

Antigone van Sophocles in een nieuwe vertaling van Anne Carson (Ivo van Hove | Barbican London & Les Théâtres de la Ville de Luxembourg, ism. Toneelgroep Amsterdam), gezien in De Singel, Antwerpen op 3/4/2015

Featured image by Movieplex

Welkom Janne !

Schaam op mij ! Het borelingske is al bijna 2 weken oud en ik heb er nog geeneens iets over geschreven. Het kind heeft ondertussen zelfs al 5 namen en een meter en peter. En kijk, mijn liefste is meter ! En fier dat ze is.

Gelukkig heeft het niet zolang geduurd om Janne en haar ouders te zien, integendeel. Maandagavond mochten we al een bezoekje brengen aan de kraamkliniek, alwaar Janne kakelvers en nog geen dag oud lag te blinken. En ondertussen zijn we er ook al een pint op gaan drinken. En hebben we volop mogen delen in het geluk van de jonge ouders. Mooi !

Het is voor mij de eerste keer dat ik het de komst van zo’n wondertje van zó dichtbij mocht en kon meemaken. De vriendschapsbanden waren al hecht (de vader is mijn getuige en vice versa), ze worden er nu alleen maar steviger door.
Nogmaals proficiat, vrienden, en ook bedankt !

Het Radiofonisch Instituut online

Vriend Peter, aka Het Radiofonisch Instituut is uiteindelijk ook gezwicht. Volg vanaf nu zijn extra-professionele schrijfselen op zijn weblog. Concurrentie voor die andere bloggende journalisten, dat ze al maar beginnen bloeden !

Aubade – voor vriend P.

Bij het opkuisen van onafgewerkte berichtjes op Blogspot, kwam ik onderstaande tegen. Het gedicht is oorspronkelijk geschreven door Benno Barnard, voor zijn vriend Piet Piryns. Wel, vriend P. deze is voor jou. Tijd dat we deze poëzie nog eens lijfelijk beleven !
We praten tot we blauw zien van de ochtend
De kroeg is draaierig van de sigaretten
Een vaatdoek hangt over de tapkraan te slapen.
“Als ik wist wie ik was, was ik een ander.”

We wankelen kaarsrecht naar de toiletten.
Ah, l’orgasme du pauvre … Het water zwijgt.
De voordeur staat te geeuwen van de krant.
Een derde man ligt de dood na te apen.

O, het zachtzinnige schrikbewind van de vriendschap !
Weinigen durven te spreken tegen de hemel, vele zullen de mus wel zien vallen en haar niet vangen (maar mogelijk de barmeid met de kuiltjes in haar wangen).
Wij zetten het mes in de wind die haar optilt !

En nu we toch niets doen, drinken we holle glazen op onze moeders, die we dieper en dieper begraven in de ijzeren anekdote van onze jeugd, en herinneren ons glimlachend dat ijdele verlangen naar een zuiden onder de zilveren wolken, van deze dampende landen de iconostase …
En op onze vaders, zoveel vermoorder dan hoefde !

“Ik heb een boek geschreven, maar het niet gelezen.”
“Niemand heeft ons verteld wie wij waren.”
We schrapen de rest van ons hart leeg.
We murmureren als joden.

De dag is wit als deeg.
Ik kijk met mijn bijtende ogen
op het grote horloge van de goden,
dat tussen gerafelde wolken hangt:

Het is drieduizend jaar in Europa.