Nog één week

Dit is hoeveel verlof ik nog op te souperen heb deze zomer. En dan gelijk met de kindjes die naar school moeten terug aan het werk.
De eerste 2 weken zijn al voorbij ge-vló-gen. Ik moet vaak bewust nadenken waar al die tijd aan opgegaan is en af en toe eens mezelf “stilzetten”. En aan het kluslijstje lijkt geen einde te komen.

Om toch nog een beetje het vakantiegevoel te hebben, heb ik mijn week ingedeeld in klus- en andere dagen. En morgen is het géén klusdag. Eva De Roovere speelt ten dans in het Warandepark en daar wil ik zijn. En dan eens langs Bolle, een beetje gaan snuisteren in nieuwe boeken met een koffie binnen handbereik.
Eens langs de AB lopen ook, tickets halen voor Nits. De mannen zijn zo vriendelijk geweest mij nu al te verblijden met een concert op mijn verjaardag. Deze sympathieke mens heeft al toegezegd om me te vergezellen.
Oh, en bij De Buren is droog op bezoek, een Nederlandse designwinkel.

Kijk, dat zijn nu eens van die dagen waar ik naar uitkijk zie.

FacebookShare

Les Nuits – Nits

Goh, ik zou nog vergeten verslag uit te brengen van een puik concert ! Veel kritiek hoeft u niet te verwachten, ik ben nogal bevooroordeeld als het over de Nits gaat (blind en doof, zou mijn liefste zeggen, die niet bepaald fan is). Het hoeft niet meer gezegd dat Het Radiofonisch Instituut en ik wél de tijd van ons leven hadden.

De set van Les Nuits bestond uit 2 delen. Het eerste deel moest de sfeer van de huiskamerconcerten oproepen die ze een tijdje geleden in Amsterdamse livings hebben gegeven. De set was dan ook semi-akoustisch en bestond uit all-time favourites die zowat allemaal op hun verzamel-CD’s te vinden zijn. Het was ook een “les in Nits songs”, want bij haast elk nummer vertelde Henk Hofstede de ontstaansgeschiedenis van het liedje. Zélfs voor doorwinterde fans een interessante uiteenzetting. De nummers zelf werden ook deze keer op een iets andere manier gespeeld dan hoe we ‘t gewoon op plaat, een vast handelsmerk van de Nits dat ik zeer kan appreciëren.

Na de pauze werden onze oren gemasseerd met recenter materiaal. Hoewel nieuwere songs de revue passeerden, bleken die toch al goed in het collectief geheugen van het aanwezige publiek te zitten. De gebruikelijke concertinstrumenten werden ook bovengehaald, zodat de klank aangezwengeld kon worden. Eén van Henks gitaren bleef echter weerspannig en liet het regelmatig afweten. Maar daar trok hij zich weinig van aan, het concert was goed op dreef en er moest al meer gebeuren om een domper op de speelvreugde te zetten. Het viel me trouwens weer op hoeveel goesting die mannen blijven hebben om op te treden. Regelmatig zag ik gelukzalige blikken van contentement over en weer springen. Dan weet je dat het goed zit, en dat voelde ik met mijn ogen dicht. Misschien jammer dat er niet meer materiaal uit Wool inzat, hun meest jazzy plaat én een van mijn favorieten. Ik was toch blij met Giant Normal Dwarf, mijn geliefkoosde Nits-nummer van het moment. Het Radiofonisch Instituut bleef wild van Cars & Cars, de opener van het concert.

Hoewel de groep al 30 (!) jaar zijn eigenzinnige ding doet is er nog hoop voor de toekomst, beste Nits-vrienden. In het publiek zaten zowaar kindjes van een jaar of 10-12, die na het concert een handtekening gingen vragen aan hun helden. Blij te zien dat goede muziek nog steeds wordt geapprecieerd en de opvolging verzekerd is ;-)

Gezien in CC Strombeek op 14 oktober 2006

FacebookShare