Tag Archives: Nike+

Joggen in de maat

Kijk, deze functionaliteit heb ik altijd al gewild op op de iPod/Nike+. En nu komt Philips ermee af. Ik citeer even vanop de site van HET Magazine :

In april brengt Philips de DirectLife Activa op de markt, een mp3-speler voor joggers. … Ook beschikt de speler over TempoMusic. Deze functie analyseert de muziek en selecteert de nummers die het best bij je tempo passen, zodat je lekker op de maat kunt joggen. T

Dat doet me er aan denken dat ik nog eens de Nike+ sportband moet uittesten die ik van Lien te leen gekregen heb. Hmm, nog even wachten op langere, warmere dagen …

Te koop : nieuwe iPod nano 8 Gb blue

UPDATE : iPod verkocht !

nano

Wegens gewonnen met een wedstrijd en al in het bezit van een iPod nano. Het kleinood zit nog in de ongeopende, originele verpakking. Alle specificaties hier.
Interessant voor wie nog aan de Men vs. Women Challenge van Nike+ wil deelnemen, zoals Lien, Kaat , Bruno of Kristof ?

Doe mij een serieus bod (nieuwprijs € 139) en dan wordt deze iPod de uwe.

De “17.99 km” van Antwerpen

Wie bij het vorig bericht goed heeft opgelet heeft het zeker gezien. Volgens mijn Nike+ heb ik 17.99 km gelopen zondag, 2 kilometer verschil dus. Ik wist op voorhand wel dat er wat afwijking zou zitten op de gemeten afstand, maar niet dat het zoveel zou zijn. Niet dat het me heeft misleid tijdens de wedstrijd, ik had ‘t in mijn achterhoofd gehouden dat ik er niet teveel kon op rekenen.

Dringend tijd om het ding eens te kalibreren. Ik dacht eerst om dat te gaan doen op een looppiste. Maar hoe weet je of die exact 400 meter is ?
Ik plan 1 kilometer te rijden met de auto en diezelfde afstand dan te gebruiken om de kalibratie van de Nike+ mee uit te voeren. Dat ga ik doen ja, bij het eerstvolgende loopje.

De terugkeer van Forrest (2)

De rubriek “Run Forrest, run” is wederom niet dood en begraven. Sinds begin 2008 trek ik met enige regelmaat weer de loopschoenen aan. Eerst voorzichtig begonnen met korte afstanden (5 km) en toen ik voelde dat er van de conditie van het voorbije jaar nog een goeie basis overbleef ben ik de afstanden telkens met 2 km beginnen vergroten. Ondertussen zit ik terug op het niveau van een 16 km zonder bovenaardse inspanningen te moeten doen.

Eén van de grootste motivaties om te blijven lopen is merkwaardig genoeg mijn Nike+. Of beter de combinatie iPod nano, Nike+ en de Nike+ website. Vroeger hield ik mijn tijden en afstanden bij in Excel en op de (nog oude) Asics website. Maar sinds ik het gemak van Nike+ ontdekt heb wil ik niets anders meer. Terugkomen van het lopen, iPod inpluggen en klaar. En dan de mooie grafiekjes van Nike+ aanschouwen.

Nike+ vertelt mij dat ik ondertussen 18 runs gelopen heb voor een totaal van 171 km. Dat brengt mijn gemiddelde op 4’41” per km. U kan alles ook in de rechterbalk hiernaast volgen dankzij de Nike+ iPod Stats plugin.
Het enige wat ik nu nog mis is een connectie, of beter nog een integratie, van mijn hartslagmeter met Nike+. Daar zit ongetwijfeld nog een kanjer van een groei in op de verkoopscurve van Apple.

Het ultieme doel is dit jaar uiteraard weer de 20 km door Brussel (schrik niet als de site opent). Mijn nummer heb ik gelukkig al op zak, want vanaf dag 1 ingeschreven. Op dag 3 waren alle 25000 nummer de deur uit, om maar te zeggen.
Maar ook voor de 10 miles van Antwerpen ben ik ingeschreven. Een 16 km-wedstrijd een maand voor Brussel, da’s een goeie voorbereiding om terug het wedstrijdgevoel aan te scherpen en de conditie even te polsen.
Over de Stadsloop Gent ben ik nog in beraad. 12 mei valt heel slecht in mijn trainingsschema en het risico op letsels is bij een wedstrijd toch altijd groter dan op training.

Maar eerst dus Antwerpen zondag. Het ziet ernaar uit dat het weer alvast meezit. Hopelijk het parcours ook, ‘t wordt de eerste keer dat ik het loop.
De organisatie zit precies nog om wat deelnemers verlegen, want ik kreeg net nog een email. Inschrijven kan nog ter plaatse, op vrijdag, zaterdag en zondag.

Het witte leger

ipod_ears.jpgIk heb me sinds vorige week aangesloten bij het witte leger. U weet wel, die troep mensen die op straat rondlopen met witte oortjes in, met een draadje verbonden aan het tot “best gadget of all time” verkozen product.

De verleiding was te groot om geen iPod te kopen wijl ik in de US of A was. Met een historisch lage dollarprijs (bijna 1.5 dollar voor 1 euro) kon ik dit begeerlijke kleinoodje kopen voor dezelfde prijs als in Europa, maar dan wel met het meest kapitalistische valutateken ter wereld, zijnde de dollar, erachteraan. Een snelle rekensom leert dat mijn iPod nano 8Gb (want die heb ik) me maar 138 euro gekost heeft in plaats van 199.

Jamaar, je had toch een goeie mp3-speler (hoorde ik mijn liefste vragen) ? Klopt wel. Ik was tevreden van mijn Sony Walkman. Compact en mooi design en een batterij die razendsnel oplaadt. Alleen de software om te synchroniseren rammelde, maar dat was na een upgrade verholpen.

Maar wat me over de streep getrokken heeft om tot het Apple-kamp te gaan behoren is net de software. Sinds ik iTunes gebruik voelde ik de nood tot aankoop van compatibele hardware groeien. Een pracht van een muziekbibliotheek stond daar te blinken, maar telkens als ik iets wou overzetten moest ik dat opnieuw inladen in de Sony software en vandaar transfereren.

Een tweede reden om overstag te gaan was de perfide marketingcampagne van Nike. Op de 20 km van Brussel hebben ze zwaar op me ingewerkt. Op een punt in de race waar ik het hard nodig had, passeerde ik een stand van Nike waar een PowerSong met bombaste bassen uit de speakers galmde. Ik kreeg een ongelooflijke boost en kon er weer tegenaan. En jawel, ik was verkocht aan Nike+, meteen het eerste accesoire dat ik gekocht heb voor mijn iPod. Ik wacht nog op een Nike+ hartslagmeter.

Oja, en ik had voor mijn liefste ook nog een cadeautje mee. Want ja, ik kon toch niet alleen naar het leger ?

De 20 km van Brussel, 2007 : nog eens achterom kijken

‘t Zit er weeral op ! Maanden trainen en de wedstrijd is in een zucht voorbij … Maar het was mooi !
Loopt u even mee ?

De start : omdat ik me had ingeschreven om de groene haas te volgen, mocht ik in het vak 6000-8750 gaan staan. 20 minuten voor de start begeef ik me naar het startvak … dat ik niet vond. Ik moest me eerst nog door het vak 11500-28000 wurmen want dat stond al eivol. Eigenlijk mocht ik met mijn nummer in het vak 801-1200 gaan staan, maar daar was het risico om omver gelopen te worden bij de start te groot.
Ik heb mijn laatste slokjes isotone drank nog maar op of daar klinkt al het startschot. Nu goed, het is toch nog 5 minuten wachten en aanschuiven om uiteindelijk traag op gang te komen. Net vóór de tijdsregistratiematten doen nog veel mensen een plasje.

km 2 : het tempo wordt er al goed ingehouden. Even zie ik de groene ballonnen niet meer in de Wetstraat. Ik besluit wat sneller te gaan om ze op te zoeken maar dat is moeilijk omdat de mensenmassa nog te dicht opeengepakt zit. Als ik ze even later toch zie opduiken ben ik wat geruster. Ik probeer mijn eigen ritme te vinden maar het lukt me niet. Teveel geduw en getrek nog, teveel oppassen dat je niemand op de hielen loopt.

km 4 : we duiken de tunnels in. Ik zie een mistige stofwolk onder het plafond van de eerste tunnel hangen. De blazers helpen niet veel, ze verplaatsen alleen het stof en de nare zweetgeurtjes. Volgend jaar een deo-fabrikant als hoofdsponsor aub ?

km 5 : de hazen lopen sneller dan voorzien. We passeren het bord van 5 km al na 25 minuten, terwijl ze er normaal maar 27.30 over moesten doen. Dat betekent een tempo van 5 minuten per kilometer. Mij goed, zolang ze ik ze kan volgen maak ik kans op een strakke tijd. Al moet ik oppassen me niet te verbranden voor we goed en wel halverwege zijn.

km 7 : ik vind nog steeds mijn draai niet. Mijn hartslag zit ook nog te hoog. Soms worden de doorgangen nauwer en moeten meer mensen dichter opeen gaan lopen, wat het constante ritme niet bevordert. Er zitten ook nog teveel snellere en tragere lopers bijeen en die hinderen mekaar onvermijdelijk. Toch even stoppen om de blaas te ledigen.

km 9 : Terkamerenbos geeft de het duizendkoppige lopersmonster dat zich door de stad kronkelt wat meer ademruimte en schaduw. De zon is vanachter de wolken gekropen en geeft goed warmte. Ik maak handig gebruik van de verharde grond naast de weg om op iets zachtere ondergrond te lopen (zoals mijn trainingsparcours) en uit de zon en de massa weg te blijven.

km 10 : De hazen beginnen op mijn systeem te werken. Ik voel me eerder een ezel die een wortel achternaloopt en nooit dichterbij komt. Wanneer de hazen iets stagneren in de bocht van de 10 km, grijp ik de gelegenheid om ze achter me te laten.
“Ge zijt er bijna !” roept een mededeelnemer me ook nog na, wanneer ik hem voorbijkom. Niet echt, de wedstrijd begint voor mij pas aan km 15.

km 11 : de grote massa is wat uitgespreid, ik kan ademhalen. Ik merk ook meer lopers met hetzelfde tempo rond mij en dat maakt me rustig. Ik concentreer me op mijn ademhaling en krijg mijn hartslag beter onder controle (rond de 165).
Ik krijg mijn eerste kick. Een rush gaat door me heen wanneer ik de Nike+ stand nader. Een wall of sound komt me tegemoet en het overweldigt me enorm. Ik voel mijn lichaam niet meer, ik loop op wolkjes en geniet van dit spirituele moment dat runner’s high heet. Daarvoor alleen al zou ik maanden trainen en de wedstrijd meelopen. Het kan verslavend werken, vermoed ik.

km 14 : Ik zie veel mensen stilaan sterven, maar mijn stoomlocomotief stampt stevig door. Ik ben eindelijk volledig in wedstrijdritme en voel nog geen vermoeidheid. Om te vermijden dat de energiereserves straks in het rood gaan prop ik een Power Gel in mijn mond, een plakkerig goedje dat in één klap goed is voor 700 calorieën snel beschikbare energie. De Gatorade bevoorrading laat ik links liggen, al lopend kan ik toch niet goed drinken en met klotsende vloeistof in mijn maag kan ik niet voluit lopen.

km 17 : de beruchte “bergop” van de Tervurenlaan. Ik merk dat ik vrij vlot doorga, ook al gaat mijn hartslag terug de hoge kant op. Boven gekomen moet ik het wel even temporiseren wil ik het einde halen. Het lastigste moment van de koers voor mij, maar ik plooi gelukkig niet.

km 19 : de erehaag van mensen juicht alle passanten toe. Ik voel me terug gesterkt, ik put moed uit de aanmoedigingen en de opzwepende ritmes van de bandjes die langs het parcours staan. Je kan niet geloven wat een motivatie dat geeft. Bedankt aan alle (anonieme) enthousiastelingen !
Ik passeer nog een blinde loper die, onder begeleiding, ongeveer gelijk met mij binnenkomt. Sterke prestatie !

km 20 : ik klok af op 1u42 minuten en ben bijzonder tevreden. 10 minuten beter als vorig jaar, ik had het niet durven dromen.
De spieren beginnen onmiddellijk op te stijven omdat ik niet kan uitlopen. Maar het indienen van de chips die de tijd meten is beter georganiseerd dan vorig jaar. Overal waar blauwe ballonnetjes hangen kan ik terecht om de chip los te knippen van mijn schoen. Ik geraak al vlug door de massa en zoek een bankje op om de spieren los te gooien. Van een aantal omstaanders hoor ik dat de eersten hebben uitgelopen op een uurtje. Onvoorstelbaar …
Ik zoek mijn supporters op aan de TV Brussel-stand. Mijn liefste zorgt onmiddellijk voor bevoorrading en kledij om niet af te koelen. Droge koekjes en een banaan hebben nog nooit zo goed gesmaakt.

En verder ? Het zal er nu op aankomen niet stil te vallen en te blijven lopen. Ik ben dus op zoek naar een nieuw doel om de motivatie hoog te houden. Iemand weet van een plezante 15 of 20 km loop in het najaar ?