Tag Archives: muziek

Thé Lau : Rauw, hees, teder

Dzju toch. Thé Lau heeft kanker. Zijn immer rauwe, hese en tedere instrument speelt hem nu parten.

Thé Lau is voor mij, samen met Stijn Meuris, één van de zeldzame mensen die in de Nederlandse taal pure poëzie op muziek scheppen. Eén van de eerste rockartiesten ook die ik geloofwaardig in mijn moedertaal hoorde zingen. Ik was direct mee.

Op zoek naar een passende illustratie kwam ik dit illustere BRT-nieuwsfragment uit 1991 tegen. Bavo Claes kondigt een reportage met Johan Persyn aan over Torhout Werchter (Rock Werchter voor de jonkies) en nostalgie kwam bovendrijven. Mijn eerste Rock Torhout, mijn eerste rockfestival tout court, Belga klakskes, drank in plastic bekertjes, chillen op de wei. En Thé Lau die de menigte ment.

Thé Lau zelf zegt dat het “hoogstwaarschijnlijk goed te behandelen” is. Aan zijn ingesteldheid zal het alvast niet liggen : “Als mijn stemming een weerbericht zou zijn, luidde dat als volgt: zonnig, met af en toe een bui.” Ik hoop samen met hem.

Sam Vloemans – Otrabanda

Afgelopen week deed Sam Vloemans met zijn groep CC Strombeek aan om zijn nieuwe CD Otrabanda voor te stellen. Otrabanda, zo vertelde hij, verwijst naar “de andere oever”, de wijk waar hij in Curaçao is geboren. Voor de gelegenheid was de foyer van het CC verbouwd tot (een weliswaar cleane) jazzclub met seventies allures, met tafeltjes waarop bieren uit de stevigere regionen werden genuttigd.

Vloemans stond met 5 andere muzikanten en instrumenten op het podium : trompet, drums, bas, toetsen, gitaar en trombone. Een hedendaagser keuze wellicht, maar ik miste toch een contrabas. Sam Vloemans als beatboxer hebben we even vluchtig kunnen aanschouwen, naar het schijnt is hij er goed in.

De muziek ging over stijlen als fusion, funky, cuban/latin, big band met zelfs een stukje elektronica erdoor gemixt. De nummers uit de CD waaieren dus vele richtingen uit. Naar mijn mening hadden ze er misschien beter aan gedaan de latin stijl uit te diepen, een genre dat ze met meer passie en plezier brachten dan de andere liedjes.

Halverwege het optreden sprak hij het publiek aan met de vraag of ze wilden meezingen. De studenten van de muziekacademie voelden zich niet erg aangesproken. En al zeker niet toen ze toch werden aangespoord en wat uitgelachen werden om hun hormonaal aangetaste toonvastheid. Niet doen dus, Sam. Ook niet “Er mag gedanst worden” bij de bisnummers. Maar bon, elk zijn goesting.

Fragmenten van de CD zijn op iTunes te beluisteren. Van het concert zelf (en de Aflligem Christmas) heb ik genoten, al overtuigde het me niet om de CD te kopen. Maar oordeel vooral zelf.

Binnenkort krijg ik Sam Vloemans terug op de planken te zien, maar dan met Duveltjeskermis.

Admiral Freewheel

Eén concert uit ons cultuurabonnement viel onlangs uit de boot wegens andere verplichtingen. De tickets ruilden we in voor een concert van Admiral Freebee. Ik had geen hoge verwachtingen. En zoals dat clichématig gaat werd ik prettig verrast.

Het was première van de solotour van de Admiraal, zo bleek ook nog. Al was de man daar weinig aan gelegen. Hij had 6 gitaren mee, een dozijn mondharmonica’s en er stond een piano klaar. En 8 playlists, zoals hij zelf zei.

1 man op het podium en daar stond de show. Vanaf het begin deed hij zijn eigenzinnige ding en bracht een mix van frêle, intieme nummers, nog ongepolijste brokken muziek en melancholische nachtgeluiden. Hij was ook niet te beroerd om een nummer halverwege te stoppen, een absurd verhaal af te steken en daarna stante pede verder te zingen. Halverwege zei hij zelfs niet meer te weten wat te spelen en riep hij de hulp in van het publiek. Amper respons, waar zijn antwoord : “Weinig mensen die titels van nummers kennen.” Typerend voor Admiral Freebee, denk ik. Telkens hij een “bekend” nummer inzette, moest ik ook hard zoeken naar de titel. En toch werd ik helemaal meegetrokken in zijn universum.

Een concert heeft soms niet meer nodig, als de juiste man/vrouw met de juiste songs op het podium staat. Geen hard ingestudeerde nummers, straffe begeleiding of een caleidoscopische lichtshows. Just a man and his guitar.

Mijn liefste zei na afloop : “Die man is in het verkeerde land geboren.” Wie weet. Maar ondertussen krijgt u wel mooi de kans om ‘m bezig te zien, te lande.

Gezien in CC Strombeek op 23/11/2011

Zomer in Brussel

Mag ik u een paar tips geven voor als u op een zomerdag in Brussel rondstruint ?

Van 26 juli tot 13 september is het Koninklijk Paleis toegankelijk voor het publiek.

Op 11 en 12 juli is er het jaarlijkse Brossel Folk & Jazz festival in het prachtige Groentheater. Het theater ligt vlak aan het Atomium, verborgen tussen het groen en is zowat de Brusselse variant van het Antwerpse Openluchttheater in het Rivierenhof. Een fijne atmosfeer alginder, zeker als het een mooie zomeravond is.

Van 7 augustus tot 13 september zijn er terug de drive-in movies in het Jubelpark. De organisatie is wat sloppy, maar als je op tijd gaat heb je minder kans lang aan te moeten schuiven en heb je meer kans op een goed plekje voor de auto. Je kan ter plekke ook iets eten. De website vermeldt nog de films van vorig jaar, dus nog geen idee van het programma.

Van 24 tot 28 augustus organiseert de Ancienne Belgique de gratis concerten voor Boterhammen in het Park (‘s middags) en Feeërieën (‘s avonds) in het Warandepark. Mira, Wigbert en Kommil Foo op 28 augustus ‘s middags en Briskey (‘s avonds) lijken me aanraders.

Al deze tips zijn getest en goed bevonden door ondergetekende. En je vindt ze ook gewoon terug in de prima nieuwsbrief van UiT in Brussel.

Rocky komt altijd terug

buurman_cover

Het kind is nét 8 weken oud en ze geeft mij al cadeaus. Van mijn dochter (en met de financiële steun van mijn liefste) mijn eerste cadeautje gekregen : de eerste muzikale worp van Buurman.

Ik was al danig verslaafd aan de singles die ze op Radio 1 (soms wel ten treure) draaien : “God, ik en Marjon”, “Middellandse Zee” en “Pas 18”. En nu ook aan de rest van de CD. Flarden Raymond Van het Groenewoud komen langswaaien, of dezelfde warmte die in de liedjes van Pieter Embrechts te vinden is. Een fijne verrassing bij de CD is het tweede schijfje dat erbij zit. Instrumentale nummers, soms hernemingen van CD1, soms andere nummers. Een soort van soundtrack bij een (nog ?) onbestaande film.

De bijwijlen melancholische stem van Geert Verdickt pakt me soms meer dan goed voor me is. Tranen zijn daar soms het gevolg van. De muziek van Buurman roept meer dan eens mooie herinneringen op, of een onnoemelijk besef van geluk. Dat mag klef klinken, maar als muziek dat bij me doet dan verdient die een lofzang. Music is life.

Benieuwd om ze live aan het werk te zien. Misschien op Beleuvenissen op 10 juli in Leuven ?

The (f*cking) Fear

Geweldig nummer, The Fear van Lilly Allen. Dubbele bodems het nummer door, bakken (zelf)spot en een aanstekelijk riffje.
Vandaag het nummer zowel op MNM als op Radio 1 gehoord. In de zinsnede “That’s why my life is so fucking fantastic” werd op MNM de “fucking” vakkundig weggebiept (op 01:29), bij Radio 1 niet.
Zo’n pudeur, Peter Van de Veire ?