Tag Archives: Lien

Welkom Janne !

Schaam op mij ! Het borelingske is al bijna 2 weken oud en ik heb er nog geeneens iets over geschreven. Het kind heeft ondertussen zelfs al 5 namen en een meter en peter. En kijk, mijn liefste is meter ! En fier dat ze is.

Gelukkig heeft het niet zolang geduurd om Janne en haar ouders te zien, integendeel. Maandagavond mochten we al een bezoekje brengen aan de kraamkliniek, alwaar Janne kakelvers en nog geen dag oud lag te blinken. En ondertussen zijn we er ook al een pint op gaan drinken. En hebben we volop mogen delen in het geluk van de jonge ouders. Mooi !

Het is voor mij de eerste keer dat ik het de komst van zo’n wondertje van zó dichtbij mocht en kon meemaken. De vriendschapsbanden waren al hecht (de vader is mijn getuige en vice versa), ze worden er nu alleen maar steviger door.
Nogmaals proficiat, vrienden, en ook bedankt !

Stem op mij !

Langs de grote baan naar huis zag ik de verkiezingsaffiches al afbladderen van de haastig in elkaar geflanste paneeltjes. Het lijkt wel alsof de gemeenteraadsverkiezingen al achter de rug zijn. De slogans die nog te lezen zijn overtreffen elkaar in spitsvondigheid : “7 op 7, stem Steven”, “zuurstof voor uw gemeente”, “samen voor een beter leven”, “het gaat tenslotte toch om uw geld”, enzovoort.
Een week voor D-day dwarrelen hier ook vodjes van verkiezingsfolders binnen. Inspiratieloos wederom : een doodsaaie voorstelling, fotootjes van de politicus in kwestie en een vaag x-puntenprogramma waar een mens moedeloos van wordt (beter wonen, goedkoper wonen, meer groen, minder belastingen, … afin, wat iedereen wil eigenlijk). Alles schreeuwt “stem op mij !”, maar je komt eigenlijk niet te weten waarom je dat zou moeten doen.
Dat ze een voorbeeld aan Lien nemen, gedorie ! Naast een persoonlijke folder en een folder met andere politici uit de buurt heeft ze een deftig gedocumenteerde website ! Boordevol info over haar programma en zichzelf. Concrete themapunten. En dan zou ik nog haar ongeëvenaarde filmpjes vergeten. Lien heeft duidelijk begrepen hoe het internet werkt en hoe je ‘t kan gebruiken. Ik wacht op de eerste lokale politicus die haar dit nadoet. Mocht ik in Gent wonen, ik wist op wie te stemmen. Nu wordt het iets moeilijker, het wordt een draai aan het grote eliminatierad.

Om het af te leren

De adrenaline van de 20 km van Brussel moet nog in mijn bloed zitten, want morgen doe ik nog eens een wedstrijdje mee. Lien heeft me overhaald om me in te schrijven voor de stadsloop van Gent. De conditie zit nog goed, hoewel ik deze week maar één keer de tijd heb gehad om nog eens de benen los te gooien. Maar die 10 km moet nog vlot lukken.

Ready … set … go !

Run Forrest, run

Hier en hier werd al één en ander verklapt over mijn stiekeme loopcarrière. Na enkele maanden training heb ik alvast een voorlopig hoogtepunt bereikt door op Dwars door Brugge (15km) een niet onaardige tijd van 1uur 20 minuten neer te zetten. Lien had me uitgenodigd om mee te komen lopen en het is me bijzonder goed bevallen !

Als we zoeken naar de kiem van mijn hardloopambities dan moet ik terug tot de lagere school. Daar werd iedere week meegedaan aan loopcriteria over heel het westvlaamse grondgebied. Elke woensdagnamiddag vertrokken we dan met een aantal bereidwillige taxi-ouders richting een andere school. Daar konden we ons dan omkleden in de sporthal en het parcours gaan verkennen. Meestal ging het om wat bochtjes en rechte lijnen trekken doorheen een nabijgelegen bos of park. Van afstanden en besttijden herinner ik me niets meer, maar ‘t waren toch forse wedstrijden. Als je dan regelmatig had meegedaan kreeg je een soort geglazuurde bakstenen tegel met een opdruk. Heb ik nog altijd in mijn box of memories steken. Wat er ook nog bij zit is een medaille voor de 3e plaats op “Spijk & slijk”, de plaatselijke loopwedstrijd van de school. 3e plaats, fier dat ik was !

Daarna is het wat bergaf gegaan met het lopen ; andere sporten gaan uitproberen, naar de unief gegaan en vooral minder zin in sport. Enkele jaren geleden heb ik nog wat occasionele pogingen gedaan om de draad terug op te nemen, maar niet op de goeie manier. Ik had slecht schoeisel, er was geen trainingsregelmaat, maar vooral geen doel.Dat is er nu gekomen door een soort Start to Run op Buffie‘s werk, met als uiteindelijk doel de 20 km van Brussel in mei. Na een eerste training had ik er onmiddellijk terug zin in, ben ik me goed schoeisel gaan kopen en heb ik het mentale knopje op “doel : 20 km” ingesteld. En het werkt ! In januari ben ik begonnen met kleine afstanden en met een regelmaat van 2 à 3 keer per week trainen ben ik begin mei al op 16 km beland. Niet zonder afzien natuurlijk, want conditie komt er enkel door de grenzen te verleggen, maar de voldoening is groot. Het blijft toch elke keer genieten om na een lange afstandsloop de endorfines door je lichaam te voelen razen. Nooit had ik begin januari gedacht in mei al zulke afstanden te kunnen afleggen, het was niet eens een goed voornemen ! En met de juiste combinatie gezonde voeding-lopen is er het leuke neveneffect dat ik een paar overtollige kilo’s minder moet meezeulen, zonder honger te hebben moeten lijden.

En nu is het in één rechte lijn doortrainen om op 28 mei paraat te staan voor de “bergen” van Brussel. De eerste betrachting is die 20 km in één keer uit te lopen, voor de rest zie ik wel. En erna ? Zeker blijven lopen, want ik voel me er veel fitter door en het houdt me scherp. Maar voorlopig nog geen marathon ambities, zoals deze jongen.

Vier

Gisteren thuisgekomen en bij het openen van de nieuwsvreter nog net op tijd de armen kunnen spreiden voor het opvangen van een stokje van Lien. Het is al schrijvend uitgegroeid tot een flink uit de kluiten gewassen boom. Here goes …
4 baantjes die je in je leven hebt gehad:
De teller van échte banen staat nog maar op 1, dus hou ik het bij vakantiejobjes. Die spelen zich allemaal aan zee af, gezien ik telkens één vakantiemaand kon gaan logeren bij mijn grootmoeder in Knokke. Super was dat, overdag centen verdienen en ze ‘s avonds gaan spenderen.

  • strandstoeltjeszetter (of hoe noem je zoiets ?) : Begonnen op mijn 16e. Elke morgen om 8u moesten we paraat staan om zeiltjes te kloppen, stoeltjes te zetten en er kussens op te leggen. Na de arbeid, zo rond tienen, kregen we verse pistoleekes. ‘s Avonds het omgekeerde ritueel, alles terug opbreken en wegbergen voor de volgende dag. Enige nadeel : als ‘t slecht weer was, konden we niet werken en verdienden we ook niks. Het leuke eraan was dat we daar met ongeveer 10 gasten van dezelfde leeftijd werkten. Elke avond werd er afgesproken om het nachtleven te verkennen en nader kennis te maken met de meisjes die overdag op het strand liepen … *zucht*
  • Verhuur van fietsen, go-carts op de dijk : bijzonder hard labeur ! Ik was allesbehalve gespierd en moest volwassenfietsen 2 meter hoog boven mijn hoofd steken om ze op te bergen. Wat ik ook niet wist toen ik er de eerste dag aankwam, was dat ik er ook de hele dag moest blijven, tot het allerlaatste kleutertje dat verdomde gele eendje op 4 wielen had teruggebracht. In de zomer bij mooi weer, kon dat gerust 10u ‘s avonds zijn … De eigenaar van de verhuurshop, een man die vlekkeloos in het decor van een duitse bierstübe kon opgaan, “kookte” elke dag. Zijn culinair begrip was vrij beperkt : als er maar letterlijk genoeg boter bij de vis was. Positief was dat ik de hele dag mensjes kon kijken en gratis zicht op zee had. Ik heb het die hele maand volgehouden (een overwinning op mezelf), maar na dat jaar hield ik het daar toch voor bekeken.
  • Zwemleraar in een openluchtzwembad : Een jobje waarbij ik evenveel geleerd heb van zwemmen als van Frans spreken. Zwemmen kan ik wel, maar het aanleren was nog iets anders. Vooral als je dat aan franssprekende kleuters vanaf 4 moet doen. En achteraf gaan uitleggen aan hun ouders welke vorderingen ze gemaakt hebben. De beste leerschool, zeg ik je. De werkuren vielen opnieuw bijzonder mee : van 9 tot 12, maar om de 20 minuten kreeg je wel een ander kind voor je in het water geworpen. Het gaf een goed gevoel als een kindje al na 10 privélesjes alleen het zwembad kon rondploeteren. Ook hier had ik geweldige collega’s, met wie regelmatig een feestje gebouwd werd. Een zonnebril kwam de volgende morgen goed van pas om de reflectie van het zonlicht op het water en de bezorgde blikken van de ouders buiten te houden.
  • Portier in een casino : De bestbetaalde job in het rijtje, waar ik mijn handen absoluut niet vuil moest maken. Ik kreeg een pakje aangemeten (bordeauxrood jasje afgebiesd met goudstiksel) en werd verzocht de ingang te “bewaken” en de bezoekers wegwijs te maken. Korte broeken, huisdieren, buggy’s en voedsel kwamen er niet in. De werkuren begonnen om 2u ‘s middag of om 8u ‘s avonds, een luxesituatie dus die ik vrijelijk kon invullen met nietsen op het strand. Af en toe wel tegen de verveling en de spierpijn moeten vechten, want ik moest de hele tijd aan de deur blijven staan, ook al kwam er niemand binnen.

4 films die je niet vaak genoeg kunt zien:
4 ? Te weinig, maar toch een greep uit de favo films :

  • Trois Couleurs Bleu : mijn eerste kennismaking met een niet-hollywoodiaans genre. Ik was vooral geïntrigeerd door de stiltes in de film, de interactie van beeld en muziek, en Juliette.
  • La meglio Gioventu : nog niet oud, maar nu al een klassieker. Gulzig uitgekeken en verweesd achtergebleven, verlangend naar meer.
  • The man who wasn’t there, om 2 redenen : mijn inwijding in het film noir genre en de betoverende verschijning van Scarlett. Nog steeds niet in mijn bezit ! (de DVD, that is)
  • Magnolia : opnieuw omwille van de muziek, maar ook door de verhaallijnen die in een bizarre finale grandioos vervlechten.

4 mensen waar je graag naast zou willen wonen:
België is een kleindje landje waar je nooit ver woont van de mensen “waar je graag naast zou wonen”.

4 liedjes die je niet meer wilt horen:
Een nutteloze vraag, die ik wil aanpassen tot “4 liedjes die de laatste tijd in je hoofd blijven hangen”

  • “One word” van Anouk, een onwezenlijk schoon nummer over tristesse.
  • “My heroics, part one” van Absynthe Minded, een rots van een nummer. Ik kijk uit naar part II.
  • “Stel nu dat jij niet bestond”, de heerlijke Monza-cover van Joe Dassins “Et si tu n’existais pas”. Die viooltjes in het intermezzo !
  • “Isn’t it time”, dat liedje van “X-factor” Udo, maar dan in de originele versie van The Babys. Vooral de tempowisselingen in dit nummer zijn onnavolgbaar.

4 plaatsen waar je op vakantie bent geweest:

  • Andalusië : de eerste vakantie samen met mijn liefje. Verliefd geworden op de streek en nog meer op haar vaneigens. 9/11 gooide hier wel roet in het eten toen we net aankwamen op onze laatste bestemming op de rondreis. Al zijn eerste vakanties samen onovertrefbaar, hier komen we zeker nog eens terug !
  • Turkije : een weekje luieren in een 4*-hotel met als enige probleem nadenken over wat je vervolgens gaat doen : één van de 5 restaurants kiezen, gaan zwemmen, of toch maar gewoon blijven liggen in de zon en je volgende boek uitlezen :-)
  • Provence : 2 weken rondtoeren van de ene chambres d’hôtes naar de andere was een nieuwe ervaring. En wat voor één ! We hadden het boekje “Logeren bij Belgen in Frankrijk” gekocht en er lukraak enkele adresjes uitgepikt. Droombestemmingen waren het, en overal werden we warm ontvangen. Wie tips wil, laat maar weten. Ik onthou vooral het langzaam wakker worden onder een eeuwenoude boom op een terras voor een prachtig gastenverblijf, met een rijkelijk ontbijt voor je neus, de zon op je kop en alleen maar het geluid van de natuur.
  • Barcelona : altijd een beetje thuiskomen.

En deze zomer 14 dagen op een landgoed in Toscane !

4 concerten die grote indruk op je maakten:

  • Crowded House in 1992 op wat toen nog Torhout/Werchter was. Alle instrumenten van de groep zaten vast in een monsterfile in Frankrijk, dus hadden ze spullen geleend van een andere groep. Ik herinner me de menselijke pyramide op het podium.
  • De Mens op Rock Werchter in 1999 : Frank Vanderlinden en de zijnen stegen boven zichzelf uit toen de massa het hele optreden door overenthousiast de fratsen van Frènk beantwoordden. Ik herinner me nog een speed-versie van “Maandag” die ik graag eens mp3-gewijs zou herbeluisteren. Iemand ?
  • Moby op, nogmaals, Rock Werchter 2000 : even dacht ik dat de Marquee het zou begeven toen Moby, toen op het voorlopige hoogtepunt van zijn artistieke kunnen, het dak eraf blies met een stomende versie van het album “Play”.
  • Iggy Pop (1991): het optreden van de fameuze flessenregen. Elke lege, halflege of volle fles ging de lucht in, over de hele weide zag je dansende flessen … en her en der gapende hoofdwonden. Het jaar erna werden glazen flessen definitief verboden op wat toen nog Torhout/Werchter heette.

En ook nog :

  • De R.E.M. versie van “Who ‘ll stop the rain ?” toen na een zonovergoten weekend de hemelsluizen zich openden.
  • Antony and The Johnsons vorig jaar in de AB


4 websites die je dagelijks bezoekt:


4 dingen die je graag eet:

  • balletjes in tomatensaus, een klassieker
  • pasta galberto in De Appel in Leuven. Tagliatello met boontjes, tomaat, pesto en parmigianno.
  • Concerto di pasta in La Serenata in Zaventem. Vier schoteltjes pasta op verschillende wijze.
  • alle dagsuggesties in de Marco Polo in Gent

4 plaatsen waar je liever bent dan nu:
Bij mijn beste vrienden, om het even waar.

4 webloggers die je gaat “taggen”
Geen. Het stokje is al overal geweest, niet ?