Tag Archives: klussen

Meanwhile in Grimbergen

Gedaan met de (blog)vakantie … Tussen het hemelse verblijf in de Provence en nu is er ook nog een beetje gewerkt. Geen tijd evenwel om werkmoe te worden want de afgelopen 2 weken kon ik alweer teruggrijpen naar het verlofgevoel. ‘t werd een staycation deze keer, zoals trendwatchers dat plachten te noemen.

Ik noem het klusvakantie. De ongebreidelde wildernis van de klimplanten in de tuin werd grondig ingetoomd. De logeer/bureau/rommelkamer werd grondig uitgemest. Het hout aan de buitenkant van de viving werd blankgeschuurd en kreeg een nieuw likje verf. De westelijke muur van ons huis kreeg een reinigingsbuurt en vervolgens een impermeabel laagje. Hier en daar werd nog een verfretouche aan de binnenkant van de viving gedaan. Wat je zelf doet doe je meestal beter, zo wordt Rogergewijs beweerd. Maar voor mij werkt klussen vooral ontspannend. Met een breinjob kijk ik af en toe uit naar een beetje handenarbeid. En niets zo bevredigend als op het einde van de dag je eigen resultaat te bewonderen. Ik blijf een vrolijke vakantieklusser op één voorwaarde : dat er op tijd en stond ook een niet-klusmoment ingelast wordt (anders voel ik me een Pool in mijn eigen huis).

En zo geschiedde. Zo lang als het lijstje klussen, zo lang ook het lijstje vakantie activiteiten. Vlooi de tips er tussenuit, zo u wil.

U moet beslist ook eens een bezoekje aan het Koninklijk Paleis brengen. Vooral de balzaal en het door-Fabre-met-kevers-versierde-plafond zijn zéér de moeite. Elk jaar in juli en augustus te bezichtigen. Ik had het gevoel dat er meer buitenlandse toeristen dan Belgen rondliepen. Geen foto’s helaas, de beveiliging was zeer strikt.

Een voormiddagje Brussel daarbij combineren is een heel fijn idee. Begin uw uitje met een stevig ontbijt in de Pain Quotidien. En als u dorst heeft en een mooi uitzicht over Brussel wil terwijl u uzelf laaft, neem dan de lift naar de bovenste verdieping van het Muziek Instrumenten Museum op de Hofberg.

Nog in de categorie handenarbeid, maar dan culinair : brood bakken. Menig meel is door mijn handen gegaan. Op advies van Bruno ben ik ook eens over en weer gesjeesd naar het Gents Bakkershuis, hét walhalla voor de amateurbakker. Er staat inmiddels een flinke voorraad verschillende meelmixen te wachten om tot brood te worden verheven. Oh, en ik ben zeer te spreken over het boek Bijzonder Brood van Linda Collister (eerst geleend in de bib, dan gekocht in het Bakkershuis).

Een weekendje Lowlands, in het zog van Vive La Fete. Pukkelpop bij de Noorderburen, zeg maar. Het viel me op dat de Nederlanders ginder rustiger zijn dan de exemplaren die op Rock Werchter losgelaten worden. En het eten was er lekkerder en goedkoper. Maar wat een drukte ! N*E*R*D is me bijgebleven, ze kunnen een tent in geen tijd in lichterlaaie zetten. The Sex Pistols waren een flauwe bedoening. Fotografen moesten een contract tekenen wilden ze kiekjes nemen van de punkers op leeftijd. Waar is de anarchie gebleven ? Gelukkig had ik mijn lomo nog eens vanonder het stof gehaald. Vive La Fete gaf een vertrouwde en sterke set ten beste. De flarden Franz Ferdinand en The Gutter Twins die ik gezien heb konden me opnieuw niet overtuigen. Spijtig ook dat de filmtent vol zat voor No Country for Old Men. Die video-avond komt er nog aan, Stijn !

Iets wat ik al lang eens wou doen : een drive-in movie. Op de terreinen van het Jubelpark kan je nog tot eind augustus elke vrijdag in je auto een filmpje meepikken. Wij kozen voor de avant-première van Mamma Mia. Na té lang aanschuiven (40 minuten vanaf de ingang)stonden we uiteindelijk toch op de 2e rij. Een leuke ervaring in een uniek kader (de plaats waar ik normaal jaarlijks ongeduldig sta te wachten op het startschot van de 20 km door Brussel).

Lekker languit in de zetel naar de Olympische Spelen gapen. En af en toe een kattenslaapje tussendoor, heerlijk ! De openingsceremonie maakte grote indruk. Alleen de lijfspreuk van de Chinese Spelen “one world one dream” vond ik wrang smaken in het licht van de Tibetaanse bezetting.

Vele etentjes met vrienden en familie, dat spreekt. Beseffen dat ik me gelukkig mag prijzen, met die fijne mensen om me heen. En ook beseffen dat we elkaar nog te weinig zien.

De lange vakantiemomenten zijn bij deze helaas officieel voorbij. Hopelijk zit er nog een mooie indian summer aan te komen om op te vullen met lange weekends ?

Stoelen

Voor de viving waren we al langer op zoek naar stoelen. Ze moesten aan een paar voorwaarden voldoen. Eén : passen bij de houten tafel die we een tijdje voordien hadden laten renoveren. Twee : gemakkelijk zitten. En tenslotte : er mooi uitzien. Een oude, te renoveren caféstoel met holle, halfvolle leuning leek ons wel iets.
Wij naar de Vossenmarkt in Brussel getrokken. En daar vonden we wel één en ander, maar nooit 4 dezelfde stoelen. In een winkeltje naast de markt hadden ze wel vier gelijkaardige stoeltjes, maar die waren dan weer veel te duur.
We besloten verder te zoeken. Op tinternet misschien ? Eén wilde gok op Ebay later hadden we iets gevonden dat geen caféstoel was, maar evenzeer mooi het plaatje paste. De verkoper noemde het art déco stoelen, maar dat was volgens mij iets te hoog gegrepen. Ze waren wél mooi, en voor géén geld. Het eerste bod was al prijs, maar ‘t was nog 4 dagen voor de veiling afliep. Een dag vóór het einde moesten we nog wat opbieden (tegen de verkoper zelf ?), maar gelukkig ging de prijs niet al te veel de hoogte in. 6 stoelen voor 61.5 euro, een zacht prijsje.

Toen ik de stoelen ging afhalen bij de verkoper stelde hij voor om ze te zandstralen. De man koopt allerlei “oude” meubeltjes en sommige renoveert hij dan voor verdere verkoop. Ik bedankte vriendelijk voor zijn aanbod, want ik wou ze zelf onder handen nemen.

Et voila ! Dit was de stoel vóór :
Vóór

En na een paar vrije weekenduurtjes schuren en het overtrekken van de zitting met een moderner stofje is dit het resultaat. Het blanke hout is met vloeibare bijenwas ingewreven, wat een heerlijke geur verspreidt en op termijn een mooie patine geeft aan het hout.
Na

Klusweek

Zo, sinds gisteren is de rust en de orde in ons huis teruggekeerd na een weekje klussen. Dinsdag hing er nog een grote rode stofwolk in onze veranda, maar daar is nu gelukkig niets meer van te merken. Ook de verf is ondertussen mooi opgedroogd en meubels staan terug waar ze vorige week ook stonden.

Toen we ons huis kochten waren we ook aangenaam verrast door de extra ruimte aan ons huis onder de vorm van een veranda (jawel, we zijn échte belgen). Opgelet, ‘t is geen koterij zoals je ze maar àl te vaak ziet langs de spoorwegen in ons land. Niets van dat, wel een aangename, lichte leefruimte met verwarming, dubbel glas en een praktische vloer die doorloopt vanuit de keuken. Alleen was er Feng Shui-gewijs iets mis. De houten balken van de constructie waren groen, de muren waren de bakstenen van de buitenmuur van het huis en er hing nog een tuinlamparmatuurke van in de tijd dat de veranda er nog niet stond.
En dus hadden we het plan opgevat om de ruimte meer te harmoniseren door kleuren, textuur én meubels op elkaar af te stemmen. Het project werd omgedoopt tot viving (veranda-living, u heeft ‘m), een woonruimte om in alle rust een boek te lezen, piano te spelen of te genieten van de tuin bij minder weer. De plannen waren ambitieus : elektriciteit laten bijslijpen voor nieuwe verlichting, het groen houtwerk een likje verf geven, de muur laten bepleisteren en tenslotte geschikte meubels en verlichting zoeken. We zagen het allemaal mooi voor ons, maar de uitvoering is natuurlijk nog andere koek.

Afijn, het vuilste werk is achter de rug. Op één dag was de elektriciteit gelegd (inclusief bedrading voor tuinverlichting). Een half dagje poetswerk later was ook het laatste stofje verwijderd. En vrijdagavond konden we dan ook de verfborstels uitwassen en tevreden de werken aanschouwen.
‘t Is nu uitkijken naar de mens van het plakwerk, ergens begin oktober. En nog lichtjes uitkiezen, maar daar zijn we nogal moelijke mensen in, zo blijkt na ettelijke bezoeken aan verlichtingswinkels. In bijna elke winkel vind je hetzelfde Massive-gamma, verlichting lijkt wel een communistisch product. Of je moet ‘t gaan zoeken in designwinkels, maar daar is verlichting dan weer belachelijk duur.

Maar om kort te zijn : we zijn tevreden mensen tot nu toe. ‘t Heeft ons wel een kleine week verlof gekost, maar tegelijk hebben we ook een pak geld bespaard door veel zelf te doen. En de voldoening is ook groot omdat het werk van eigen handen is. Het viving-project gaat de goeie kant op !

Hoezo, writer’s block ?

Zo. U heeft mij niet gemist ? Goed, dan had u ook nog een offline leven. Geen wereldschokkende gebeurtenissen alhier. Het laatste bericht dateert van net vóór de verkiezingen. En we hebben nog altijd geen nieuwe regering, beticht u mij dus niet van traagheid.

Maar alla, voor de goeie gang van zaken en ter documentatie voor het nageslacht in vogelvlucht de hoogtepunten.

U kon mij, zowel voor business als voor pleasure, af en toe terugvinden in het buitenland. In juni werd ik verwacht in Kloten voor een congres. Logement in een vijfsterrenhotel, dat was dik OK. De locatie veel minder, het hotel lag vlak aan de luchthaven. Voor een bezoek aan Zürich was ik op bus en trein aangewezen, toch al gauw 40 minuten onderweg. Afin, ik heb toch nog het Kunsthaus kunnen bezoeken (Segantini !) en een stukje van de binnenstad. Het was Zwitserland all right, but not as I know it.

En dan iets waar ik, driedubbel op mijn hoede als ik ervoor ben, van gruw. Ik werd ziek van eten. In een vijfsterrenhotel. Nu, een dag en een nacht beurtelings voor- en achterover op de pot en ik was ervan af.

Nee, dan liever Rome. Een uitnodiging voor een Belgisch-Italiaans bruiloft maakte dat we al een tijdje vlucht- en hotelreservatie op zak hadden voor een 5-daagse citytrip naar een veelbelovende stad. En mensen-met-tips hadden er niet om gelogen, het wás de moeite. De Sixtijnse kapel als hoogtepunt, als ik er echt één moet noemen. Want Rome is geplaveid met roemrijke en bezoekenswaardige geschiedenis. Het bos door de bomen, zoiets. Wat mij tegenviel was de aanhoudende drukte in de stad en het niet-zo-propere uitzicht. Rome, ça vaut le détour, maar Barcelona blijft op één in mijn steden-top-10.

U kon mij ook doe-het-zelf-gewijs in huis vinden. Als een volleerde Roger kluste ik mijn weg door de honey-do-list. Het klinkerpad aan de zijkant van ons huis is terug onkruidvrij. De tuin ligt er netjes bij. En we hebben nieuwe oude stoelen. Gekocht op Ebay (10 euro/stoel) en met veel zorg opgeschuurd en ingewreven met bijenwas. Een nieuw kleedje voor de zitting zorgde voor de finishing touch.

De stoelen luiden ook het begin in van ons “viving”-project. De aangebouwde groene veranda vonden we bij de aankoop van ons huis nog wel OK voor even, maar nu moet het toch meer een échte woonruimte worden in plaats van een aanbouw. Hopelijk komt de elektricien snel. Stielmannen, weet u wel. Oja, en we zoeken nog iemand die een beetje handig is in leemstucwerk. Kandidaten ?

U kon mij verder vinden op een handvol concertjes. The Scene in de AB : degelijk maar niet verrassend. Elvis Costello en Allen Toussaint op Blue Note : concert van het jaar ! Geen zin in uitgebreide recensies, die kan u hier en hier vinden.

Helaas geen Rock Werchter dit jaar. Herman Sherman knutselde een affiche in elkaar die niet aan mijn criteria (minstens 3 groepen op één dag die ik wil zien) voldeed, dus dit jaar ging de kelk aan mij voorbij. Maar het knagend gebrek aan het ultieme zomer-ergo-festivalgevoel wil ik op het vernieuwde Marktrock een beetje goedmaken. Vive La Fête, weet u wel. Naar verluidt zijn de combitickets al uitverkocht. Het wordt weer druk in Leuven.

U kon mij dan weer bijzonder weinig in loopoutfit op Vlaams-Brabantse wegen vinden. Motivatie is bij mij onverbiddelijk verbonden aan een doel en dat ontbreekt momenteel. En een doel stellen, daar is motivatie voor nodig. Ondertussen ben ik op zoek naar motivatie om deze gordiaanse cirkel te doorbreken. Tips ?

Zo. U bent weer helemaal mee. En ik verlost van de niet-aflatende hints die ik bij elke irl ontmoeting met vrienden mocht aanhoren. En van het venijnige stemmetje in mijn hoofd dat mij onaflatend bestookte met schuldgevoelens. De woorden “staan”, “lezers” en “kou” waren op hun plaats.

En verder, u al een beetje een goed verlof gehad ? Dat van mij begint op 11 augustus. Ha !

Boer en tuinder

Ten huize van werd dit weekend druk van “Boer en tuinder” gespeeld.
Het compostvat dat de vorige eigenaars van ons huis hadden achtergelaten in de tuin stond er al meer dan een jaar onaangeroerd, met als enig nut grasafval dumpen. Met de herst in het land moest daar verandering in komen. Een uitzending van Gardeners’ World trok ons over de streep, we moesten en zouden terug leven in de composthoop blazen.
Er werd niet gedraald, zaterdag werd al een papierversnipperaar aangeschaft. Een bureau accessoire voor in de tuin, zegt u ? Awel ja, in een niet meer zo ruraal gebied als Grimbergen ligt hooi of stro, het ideale vulmiddel om de compost luchtig te houden, ligt niet meer zomaar voor het grijpen. Onze Britse tuinvrienden raadden dus papiersnippers aan als waardig vervangmiddel. Als tweede onontbeerlijk hulpmiddel hadden we nood aan een riek. Ook altijd handig om boer-Van-Paemel-gewijs ongewenst bezoek af te weren, al “Van min erf !” schreeuwend. Maar goed, met alle nuttige accessoires in huis kon het echte werk beginnen. Eerst en vooral het nokvol vat ledigen. Waar ik voor oneindige stankhinder van Vilvoorde-city tot Meise had gevreesd, bleek het fantastisch goed mee te vallen. De inhoud was halverwege al mooi tot compost vergaan, dus onmiddellijk bruikbaar voor het betere bemestingswerk.
Het werd dus eigenlijk een pretje om het vatje terug laagje voor laagje te vullen : beetje organische restjes, wat snippers papier, handjevol micro-organismen-korrels en terug van vooraf aan beginnen. En nu maar hopen dat die beestjes goed hun werk gaan doen en we binnenkort goeie compost hebben voor het tuintje ! Ja, een mens leert wat over de kringloop des levens met zo’n klein, onnozel plastiek vat.
Maar daar bleef het niet bij. Het liefje, dat recent al even groene vingers als mij heeft gekregen, wou groene tuinvriendjes om de boel wat op te vrolijken. Dus wij zondagmiddag naar Groendekor, een super tuincentrum in de buurt. Ze hebben er van haast elk plantje zowat elke bekende variant, en dat maakt het leuk kiezen. Oogst van de dag : een klimhortensia (Hydrangea), een kamperfoelie (Lonicera), wat astertjes, een bloempje luisterend naar de leuke naam Phlox (vlambloem), een netje narcisbollen, een paarse chrysant en nog iets geinigs groen waarvan ik de naam nooit kan onthouden. Dat is ondertussen ook allemaal de grond in gegaan, zodat ‘t voor de winter nog stevig kan wortelen.
En zo geraken we weer wat meer geworteld in ons tuintje en ons huisje. Boer en tuinderen, het kan deugd doen na een week enkel met het kopje te moeten werken.