Eén van de grootste motivaties om te blijven lopen is merkwaardig genoeg mijn Nike+. Of beter de combinatie iPod nano, Nike+ en de Nike+ website. Vroeger hield ik mijn tijden en afstanden bij in Excel en op de (nog oude) Asics website. Maar sinds ik het gemak van Nike+ ontdekt heb wil ik niets anders meer. Terugkomen van het lopen, iPod inpluggen en klaar. En dan de mooie grafiekjes van Nike+ aanschouwen.

Nike+ vertelt mij dat ik ondertussen 18 runs gelopen heb voor een totaal van 171 km. Dat brengt mijn gemiddelde op 4’41″ per km. U kan alles ook in de rechterbalk hiernaast volgen dankzij de Nike+ iPod Stats plugin.
Het enige wat ik nu nog mis is een connectie, of beter nog een integratie, van mijn hartslagmeter met Nike+. Daar zit ongetwijfeld nog een kanjer van een groei in op de verkoopscurve van Apple.

Het ultieme doel is dit jaar uiteraard weer de 20 km door Brussel (schrik niet als de site opent). Mijn nummer heb ik gelukkig al op zak, want vanaf dag 1 ingeschreven. Op dag 3 waren alle 25000 nummer de deur uit, om maar te zeggen.
Maar ook voor de 10 miles van Antwerpen ben ik ingeschreven. Een 16 km-wedstrijd een maand voor Brussel, da’s een goeie voorbereiding om terug het wedstrijdgevoel aan te scherpen en de conditie even te polsen.
Over de Stadsloop Gent ben ik nog in beraad. 12 mei valt heel slecht in mijn trainingsschema en het risico op letsels is bij een wedstrijd toch altijd groter dan op training.

Maar eerst dus Antwerpen zondag. Het ziet ernaar uit dat het weer alvast meezit. Hopelijk het parcours ook, ‘t wordt de eerste keer dat ik het loop.
De organisatie zit precies nog om wat deelnemers verlegen, want ik kreeg net nog een email. Inschrijven kan nog ter plaatse, op vrijdag, zaterdag en zondag.

Relaxed sfeertje, op 0110 in Gent. De typische festivalsfeer, met dito publiek, al ligt dat grotendeels aan de affiche. Hier en daar een multiculturele familie als uitzondering. Ik mis de bevolkingsgroep van de medioren en senioren. Al zullen die wel naar de betonnen weide afzakken eens Will Tura het podium zal bestijgen. Ook weinig allochtonen, helaas. Afgeschrikt door zo’n overweldigend gebaar ? Of opnieuw de affiche ?
Gunter Lamoot vertelt dat hij met Filip Dewinter op café gezeten heeft. “Toffe gast”, vindt hij.” Prive hé”, voegt hij er snel aan toe, “wat hij doet op televisie is slechts zijn werk. Die mens heeft ook kinderen te voeden.” Spontaan schiet de vraag door mijn hoofd wat die VB’ers nu aan het doen zijn en hoe ze zich hierbij voelen. Zouden er hier misschien toch enkele rondlopen ? Kijken, luisteren, zich bezinnen of ze toch niet de verkeerde keuzes maken. Ik vraag het me weinig hoopvol af.

Tussen 2 optredens door worden op het groot scherm beelden getoond van 0110 Antwerpen. Ik zie Tom Barman tijdens een interview, drijvend op adrenaline. Voor de zoveelste keer is hij aan het uitleggen wat zijn bedoelingen zijn en hoe waanzinnig het is dat het beoogde dEUS-concert zich als een veelkleurige melkplas heeft uitgebreid over het hele land en een geweldig feest is geworden. Ik voel me betrokken en blij dat ik deel kan en mag uitmaken van zoiets hoopvol. Al heb ik er zelf geen moeite voor moeten doen.

Terug thuis :

Ik lees in De Standaard woorden uit de mond van Filip Dewinter : ,,Ik had hier eregast moeten zijn”. Verdomd gelijk heeft ie, ze hadden het VB moeten uitnodigen als daad van verdraagzaamheid. Eens zien wat hun reactie dàn was geweest, waarschijnlijk waren opnieuw heel wat maskers gevallen. Nu doen ze het enige waar ze goed in zijn : deze gemiste kans gratuit recupereren.

Ik zie Annemans in debat met Stijn Meuris en Lieve Blancquaert. Lieve vraagt Gerolf hoe hij zich nu voelt en wat dit menselijk gebaar met hem doet. Ik hoor hoe Gerolf zich verschuilt achter het excuus dat dit zijn werk is als politicus, om deze “toestanden” aan de kaak te stellen. En dat ze zelf slachtoffer zijn van onverdraagzaamheid, zich opstellend in zijn slachtofferhoekje. En dat ze met 2000 VB’ers samen op een congres gezeten hebben. 2.000 tegen 100.000, samenscholen om zich af te schermen van dit verdraagzaam gebaar, omdat ze er geen écht antwoord op hebben.

Ik kijk naar de samenvatting op Canvas, op een ontieglijk laat uur. Jammer dat ik niet alles kon meemaken. Een rondreizend verdraagzaamheidscircus over 3 dagen of 3 weekends was als statement misschien nog sterker geweest. Ik zie Barman met een vlijmscherp dEUS, de ontlading is groot. Ik hoor hem roepen dat hij al te veel heeft uitgelegd, dat hij wil zingen. En dat doet hij, met volle overgave. De mens mag, samen met iedereen die heeft meegewerkt, bijzonder trots zijn. De muziekwereld heeft gedaan wat ze vonden dat ze moesten doen, mooi zo. Nu is het terug aan de politici. Ik sympathiseer met de gedachte van Hugo Camps in De Morgen :

Mocht u het nog niet weten, Rocco Granata en Laura Lynn zijn moediger dan zowat de hele politieke klasse bij elkaar. … De heren Janssens, Stevaert, Leterme en Somers durven er niet eens over te fluisteren. … Wat is er mis met concerten tegen extreem rechts ? Dewinter heeft geen last van gêne voor zijn grote waffel. … Het wordt mij iets te gek. Tom Barman moet ineens plechtig verklaren dat 0110 niet tegen het Vlaams Belang is. … Eigenlijk worden de grenzen van verdraagzaamheid hier gekoloniseerd door types à la Dewinter en Annemans. Zij creëren smetvrees voor een ethisch standpunt. … En wat zeggen de fatsoenlijke politieke partijen ? Zij zeggen niets, zij leven met de rug naar 0110 toe. In het beste geval met een schuin oog. Die armoe.

Terzijde, op het einde van het filmpje komt er de boodschap om 0110 te sms’en naar 3699 (€1.5 /sms). Omdat ik het initiatief vanaf het begin al een warm hart toedraag, wou ik ook een financiële bijdrage leveren. Zo gezegd, zo gedaan. Vijf seconden later krijg ik al een sms terug met het bericht dat een email werd verstuurd naar mijn gmail-adres. Nu vraag ik je, waar komt de link tussen mijn gsm-nummer en mijn emailadres vandaan ? Iemand ?

Verslagje volgt nog …

Ready … set … go !

Tip : Neem vooral een koffie als afsluiter, want je krijgt er een heerlijk licht huisgemaakt speculoosschuimpje bij !

Tupperware als koekje van Proust, ik had het niet kunnen bevroeden. Tijdens het kuieren op de Gentse Feesten verdwaalde ik in een portaal dat toegang gaf tot een tentoonstelling over Tupperware. Verzonnen door een expo-organisator op een blauwe maandag ? Een eerder artikeltje in de krant kon me niet bekoren om een expo met dit banaal onderwerp te gaan bezoeken. En toch was mijn nieuwsgierigheid al meteen gewekt bij de ingang (foto groene potjes). In één van de kastjes met “Tupperware uit het Stenen Tijdperk” stonden ze : de ijslolliefabriekjes ! Proust reikte me het koekje aan en een nostalgische gedachte kwam op…

M. mocht als klein jongetje vaak gaan spelen bij een gezin met 2 kinderen. Op een hondsdag mochten we al eens zelf ijslollies maken. Plastieken omhulseltjes werden gevuld met Tönissteiner limonade (toen nog niet light, en dus lekker plakkerig), een keurig dekseltje met ingebouwd stokje werd erop gedaan en hop, de diepvries in. Na wat een eeuwigheid leek mochten de potjes er eindelijk af en konden we schmutzig smullen. Voorwaar de ultieme lekkernij in Kinderland ! Temeer omdat het thuis een verboden vrucht was, het Spul was alleen bij die vriendjes te krijgen.

Toen het koekje op was kreeg ik verder het bekende product nog te zien in alle mogelijke kleuren, vormen en maten. En … op het einde een obligate verkoopstand, wat had je gedacht ! Daar kan je zelf het magische zuchtje gaan beluisteren bij het sluiten van het beroemde doosje.

Als je er toch rondloopt, loop dan zeker ook eens binnen op de andere tentoonstelling, “Fantasy Design” in hetzelfde gebouw. Daar worden de creatieve ideeën van kinderen over de hele wereld tussen 5 en 15 jaar getoond. Onvoorstelbare brokjes nog pure inventiviteit zitten ertussen, verfrissend om te zien.

Beide tentoonstellingen nog tot 25 september in het Design Museum in Gent