Tag Archives: Gent

Urban trail Gent

Blèh. Ik begin na een week kiespijn de betekenis van het woord zenuwslopend al wat beter te kennen. Aanhoudende, zeurende en té aanwezige pijn waar weinig pijnstiller tegen bestand is en die je ineengedoken in een hoekje zou doen kruipen.  Gelukkig is mijn afspraak met de man met de gouden handen nakende morgen. Hopelijk verlossing ! Maar goed, #eerstewereldproblemen, met de gezondheidszorg die ons land rijk is.

Vanmorgen was er de eerste editie van de Urban Trail in Gent. Ik kreeg bericht dat ik in wave 1 mocht starten. Om 9u00 (of was het 8u00) lopen op een zondagochtend, mijn bioritme wist niet wat het meemaakte. Het werd uiteindelijk 9u30 toen we, toen nog in droge omstandigheden, mochten starten. Er stonden een paar auto’s in de weg van het parcours, zo bleek.

Start wave 1 Urban Trail Gent

 

Samen met loopmaatjes Lien en Hans maakten we voor de start de foto waar we ondertussen al een leuk serietje van hebben van voorbij urban en andere trails.

Loopvriendjes

 

Het werd een mooi parcours met plaatsjes in Gent waar ik nog nooit eerder was geweest of zelfs het bestaan niet vanaf wist. Het Caermersklooster bijvoorbeeld, of het Glazen Straatje (jawel, echt).

En zoals het een klassieke urban trail betreft, stonden ook de klassiekers van de stad op het programma : de Bijloke, de Sint-Pietersabdij, het Graffitistraatje, de Luca School of Arts, het Huis van Alijn (pak de floche !) en het Prinsenhof. Dé max van de dag was wel voorbehouden voor de feestzaal van de Vooruit. Op het moment dat we er doorheen liepen, hadden denk ik de laatste feestvierders luttele minuten ervoor het pand hadden verlaten. De dampende atmosfeer van een feest op zijn laatste benen, de geur van verschraald bier en een plakkerige vloer bezaaid met kapotte bekertjes. Leuk en heimwee naar vroegere tijden.

De grote spelbreker was helaas het weer. Rond 9u45 begon het te motregenen, waarna ‘t al vrij snel overging in een aanhoudende bui. Weinig supporters dus langs het parcours, een gedemptere sfeer onder de lopers rondom, en een grijs deken over de stad. Jammer, maar daar kon niemand iets aan doen. Dus lieten we het niet aan ons hart komen en genoten van het gevarieerde parcours. Vermits er ook geen tijdsopname was (wegens het verkeer en openbaar vervoer dat niet permanent kon/mocht tegengehouden worden), hoefden we de naad niet uit ons lijf te lopen.

Parcours Urban Trail Gent 2015

 

En daarmee heb ik alle Urban Trails in Vlaanderen gelopen. ‘k Kan er niet één uitkiezen die mijn voorkeur wegdraagt, ze hebben elk hun eigenheid en bezienswaardigheden. Dé troef van de Urban Trails natuurlijk.

Up next, het steviger werk : Dwars door Brugge en de 20 km door Brussel !

 

De terugkeer van Forrest (2)

De rubriek “Run Forrest, run” is wederom niet dood en begraven. Sinds begin 2008 trek ik met enige regelmaat weer de loopschoenen aan. Eerst voorzichtig begonnen met korte afstanden (5 km) en toen ik voelde dat er van de conditie van het voorbije jaar nog een goeie basis overbleef ben ik de afstanden telkens met 2 km beginnen vergroten. Ondertussen zit ik terug op het niveau van een 16 km zonder bovenaardse inspanningen te moeten doen.

Eén van de grootste motivaties om te blijven lopen is merkwaardig genoeg mijn Nike+. Of beter de combinatie iPod nano, Nike+ en de Nike+ website. Vroeger hield ik mijn tijden en afstanden bij in Excel en op de (nog oude) Asics website. Maar sinds ik het gemak van Nike+ ontdekt heb wil ik niets anders meer. Terugkomen van het lopen, iPod inpluggen en klaar. En dan de mooie grafiekjes van Nike+ aanschouwen.

Nike+ vertelt mij dat ik ondertussen 18 runs gelopen heb voor een totaal van 171 km. Dat brengt mijn gemiddelde op 4’41” per km. U kan alles ook in de rechterbalk hiernaast volgen dankzij de Nike+ iPod Stats plugin.
Het enige wat ik nu nog mis is een connectie, of beter nog een integratie, van mijn hartslagmeter met Nike+. Daar zit ongetwijfeld nog een kanjer van een groei in op de verkoopscurve van Apple.

Het ultieme doel is dit jaar uiteraard weer de 20 km door Brussel (schrik niet als de site opent). Mijn nummer heb ik gelukkig al op zak, want vanaf dag 1 ingeschreven. Op dag 3 waren alle 25000 nummer de deur uit, om maar te zeggen.
Maar ook voor de 10 miles van Antwerpen ben ik ingeschreven. Een 16 km-wedstrijd een maand voor Brussel, da’s een goeie voorbereiding om terug het wedstrijdgevoel aan te scherpen en de conditie even te polsen.
Over de Stadsloop Gent ben ik nog in beraad. 12 mei valt heel slecht in mijn trainingsschema en het risico op letsels is bij een wedstrijd toch altijd groter dan op training.

Maar eerst dus Antwerpen zondag. Het ziet ernaar uit dat het weer alvast meezit. Hopelijk het parcours ook, ‘t wordt de eerste keer dat ik het loop.
De organisatie zit precies nog om wat deelnemers verlegen, want ik kreeg net nog een email. Inschrijven kan nog ter plaatse, op vrijdag, zaterdag en zondag.

Gisteren op 0110 in Gent

0110.jpg

Relaxed sfeertje, op 0110 in Gent. De typische festivalsfeer, met dito publiek, al ligt dat grotendeels aan de affiche. Hier en daar een multiculturele familie als uitzondering. Ik mis de bevolkingsgroep van de medioren en senioren. Al zullen die wel naar de betonnen weide afzakken eens Will Tura het podium zal bestijgen. Ook weinig allochtonen, helaas. Afgeschrikt door zo’n overweldigend gebaar ? Of opnieuw de affiche ?
Gunter Lamoot
vertelt dat hij met Filip Dewinter op café gezeten heeft. “Toffe gast”, vindt hij.” Prive hé”, voegt hij er snel aan toe, “wat hij doet op televisie is slechts zijn werk. Die mens heeft ook kinderen te voeden.” Spontaan schiet de vraag door mijn hoofd wat die VB’ers nu aan het doen zijn en hoe ze zich hierbij voelen. Zouden er hier misschien toch enkele rondlopen ? Kijken, luisteren, zich bezinnen of ze toch niet de verkeerde keuzes maken. Ik vraag het me weinig hoopvol af.

Tussen 2 optredens door worden op het groot scherm beelden getoond van 0110 Antwerpen. Ik zie Tom Barman tijdens een interview, drijvend op adrenaline. Voor de zoveelste keer is hij aan het uitleggen wat zijn bedoelingen zijn en hoe waanzinnig het is dat het beoogde dEUS-concert zich als een veelkleurige melkplas heeft uitgebreid over het hele land en een geweldig feest is geworden. Ik voel me betrokken en blij dat ik deel kan en mag uitmaken van zoiets hoopvol. Al heb ik er zelf geen moeite voor moeten doen.

Terug thuis :

Ik lees in De Standaard woorden uit de mond van Filip Dewinter : ,,Ik had hier eregast moeten zijn”. Verdomd gelijk heeft ie, ze hadden het VB moeten uitnodigen als daad van verdraagzaamheid. Eens zien wat hun reactie dàn was geweest, waarschijnlijk waren opnieuw heel wat maskers gevallen. Nu doen ze het enige waar ze goed in zijn : deze gemiste kans gratuit recupereren.

Ik zie Annemans in debat met Stijn Meuris en Lieve Blancquaert. Lieve vraagt Gerolf hoe hij zich nu voelt en wat dit menselijk gebaar met hem doet. Ik hoor hoe Gerolf zich verschuilt achter het excuus dat dit zijn werk is als politicus, om deze “toestanden” aan de kaak te stellen. En dat ze zelf slachtoffer zijn van onverdraagzaamheid, zich opstellend in zijn slachtofferhoekje. En dat ze met 2000 VB’ers samen op een congres gezeten hebben. 2.000 tegen 100.000, samenscholen om zich af te schermen van dit verdraagzaam gebaar, omdat ze er geen écht antwoord op hebben.

Ik kijk naar de samenvatting op Canvas, op een ontieglijk laat uur. Jammer dat ik niet alles kon meemaken. Een rondreizend verdraagzaamheidscircus over 3 dagen of 3 weekends was als statement misschien nog sterker geweest. Ik zie Barman met een vlijmscherp dEUS, de ontlading is groot. Ik hoor hem roepen dat hij al te veel heeft uitgelegd, dat hij wil zingen. En dat doet hij, met volle overgave. De mens mag, samen met iedereen die heeft meegewerkt, bijzonder trots zijn. De muziekwereld heeft gedaan wat ze vonden dat ze moesten doen, mooi zo. Nu is het terug aan de politici. Ik sympathiseer met de gedachte van Hugo Camps in De Morgen :

Mocht u het nog niet weten, Rocco Granata en Laura Lynn zijn moediger dan zowat de hele politieke klasse bij elkaar. … De heren Janssens, Stevaert, Leterme en Somers durven er niet eens over te fluisteren. … Wat is er mis met concerten tegen extreem rechts ? Dewinter heeft geen last van gêne voor zijn grote waffel. … Het wordt mij iets te gek. Tom Barman moet ineens plechtig verklaren dat 0110 niet tegen het Vlaams Belang is. … Eigenlijk worden de grenzen van verdraagzaamheid hier gekoloniseerd door types à la Dewinter en Annemans. Zij creëren smetvrees voor een ethisch standpunt. … En wat zeggen de fatsoenlijke politieke partijen ? Zij zeggen niets, zij leven met de rug naar 0110 toe. In het beste geval met een schuin oog. Die armoe.

Stem op mij !

Langs de grote baan naar huis zag ik de verkiezingsaffiches al afbladderen van de haastig in elkaar geflanste paneeltjes. Het lijkt wel alsof de gemeenteraadsverkiezingen al achter de rug zijn. De slogans die nog te lezen zijn overtreffen elkaar in spitsvondigheid : “7 op 7, stem Steven”, “zuurstof voor uw gemeente”, “samen voor een beter leven”, “het gaat tenslotte toch om uw geld”, enzovoort.
Een week voor D-day dwarrelen hier ook vodjes van verkiezingsfolders binnen. Inspiratieloos wederom : een doodsaaie voorstelling, fotootjes van de politicus in kwestie en een vaag x-puntenprogramma waar een mens moedeloos van wordt (beter wonen, goedkoper wonen, meer groen, minder belastingen, … afin, wat iedereen wil eigenlijk). Alles schreeuwt “stem op mij !”, maar je komt eigenlijk niet te weten waarom je dat zou moeten doen.
Dat ze een voorbeeld aan Lien nemen, gedorie ! Naast een persoonlijke folder en een folder met andere politici uit de buurt heeft ze een deftig gedocumenteerde website ! Boordevol info over haar programma en zichzelf. Concrete themapunten. En dan zou ik nog haar ongeëvenaarde filmpjes vergeten. Lien heeft duidelijk begrepen hoe het internet werkt en hoe je ‘t kan gebruiken. Ik wacht op de eerste lokale politicus die haar dit nadoet. Mocht ik in Gent wonen, ik wist op wie te stemmen. Nu wordt het iets moeilijker, het wordt een draai aan het grote eliminatierad.

0110

Het filmpje voor de concerten van 0110 is maf :-)

Terzijde, op het einde van het filmpje komt er de boodschap om 0110 te sms’en naar 3699 (€1.5 /sms). Omdat ik het initiatief vanaf het begin al een warm hart toedraag, wou ik ook een financiële bijdrage leveren. Zo gezegd, zo gedaan. Vijf seconden later krijg ik al een sms terug met het bericht dat een email werd verstuurd naar mijn gmail-adres. Nu vraag ik je, waar komt de link tussen mijn gsm-nummer en mijn emailadres vandaan ? Iemand ?

Om het af te leren

De adrenaline van de 20 km van Brussel moet nog in mijn bloed zitten, want morgen doe ik nog eens een wedstrijdje mee. Lien heeft me overhaald om me in te schrijven voor de stadsloop van Gent. De conditie zit nog goed, hoewel ik deze week maar één keer de tijd heb gehad om nog eens de benen los te gooien. Maar die 10 km moet nog vlot lukken.

Ready … set … go !

Ribben of geen ribben ?

Bijzonder stil in blogland vanavond. Haast iedereen is zich dan ook op de ribben aan het storten. Niet wij. Samen met vrienden A Food Affair bezocht, een prima aanrader nabij de Gentse Kouter. Een welbekend restaurantje met al wat eretitels op het palmares, al zijn we niet geweest om de prijzen aan de muur te zien hangen (ze hangen dan ook in het toilet, bescheidenheid siert !).
Van het menu werden door het fijne gezelschap volgende aanraders geplukt : kip op z’n japans, scampi’s met gewokte marktgroenten en sambal tomat (hot). Alles was met veel zin voor de natuurlijke smaken van de ingrediënten bereid en eenvoudig en goed geserveerd. ‘t Zou een evidentie moeten zijn in elk restaurant, maar dat is het helaas niet altijd. De Kikkoman sojasaus staat op tafel voor wie de smaak wat wil aanvullen.
Het interieur is een warme, strakke mix van exotische stijlen. Op ‘t eerste zicht lijkt het een beetje klein, maar zodra je aan tafel zit voel je je geborgen. De tafeltjes achteraan hebben een eerlijk uitzicht op de kleine, drukke keuken, waar de ene smakelijke schotel na de andere op het doorgeefluikje verschijnt.
De wijnkaart is niet bijzonder uitgebreid (vooral italiaanse wijnen). De montepulciano wijn van 2003 (Sagnoletti, of was het nu Sagnotelli) voor de prijs van 25 euro was, hoewel iets te koud, prijs-kwaliteit zeker OK.
Dit fijne restaurantje moet je vroeg of laat zeker eens uitproberen : een apart, gezellig interieur, (h)eerlijke menu’s voor een goeie prijs en een correcte bediening zonder veel franjes. Reserveren is wel een noodzaak.

Tip : Neem vooral een koffie als afsluiter, want je krijgt er een heerlijk licht huisgemaakt speculoosschuimpje bij !

Het magische zuchtje

Tupperware als koekje van Proust, ik had het niet kunnen bevroeden. Tijdens het kuieren op de Gentse Feesten verdwaalde ik in een portaal dat toegang gaf tot een tentoonstelling over Tupperware. Verzonnen door een expo-organisator op een blauwe maandag ? Een eerder artikeltje in de krant kon me niet bekoren om een expo met dit banaal onderwerp te gaan bezoeken. En toch was mijn nieuwsgierigheid al meteen gewekt bij de ingang (foto groene potjes). In één van de kastjes met “Tupperware uit het Stenen Tijdperk” stonden ze : de ijslolliefabriekjes ! Proust reikte me het koekje aan en een nostalgische gedachte kwam op…


M. mocht als klein jongetje vaak gaan spelen bij een gezin met 2 kinderen. Op een hondsdag mochten we al eens zelf ijslollies maken. Plastieken omhulseltjes werden gevuld met Tönissteiner limonade (toen nog niet light, en dus lekker plakkerig), een keurig dekseltje met ingebouwd stokje werd erop gedaan en hop, de diepvries in. Na wat een eeuwigheid leek mochten de potjes er eindelijk af en konden we schmutzig smullen. Voorwaar de ultieme lekkernij in Kinderland ! Temeer omdat het thuis een verboden vrucht was, het Spul was alleen bij die vriendjes te krijgen.

Toen het koekje op was kreeg ik verder het bekende product nog te zien in alle mogelijke kleuren, vormen en maten. En … op het einde een obligate verkoopstand, wat had je gedacht ! Daar kan je zelf het magische zuchtje gaan beluisteren bij het sluiten van het beroemde doosje.

Als je er toch rondloopt, loop dan zeker ook eens binnen op de andere tentoonstelling, “Fantasy Design” in hetzelfde gebouw. Daar worden de creatieve ideeën van kinderen over de hele wereld tussen 5 en 15 jaar getoond. Onvoorstelbare brokjes nog pure inventiviteit zitten ertussen, verfrissend om te zien.

Beide tentoonstellingen nog tot 25 september in het Design Museum in Gent