Tag Archives: film

Doodgravers

Doodgravers, ‘t is een mysterieus beroep. Wie al eens van dicht of ver bij een begrafenis betrokken was, weet wel een beetje hoe het eraan toe gaat. Maar verder is ‘t een zwarte doos. Zouden er trouwens met de komende Openbedrijvendag begrafenisondernemers te bezoeken zijn ?
Als je een inkijk in het wereldje wil zonder je te verplaatsen, dan kan ik de uitzending van 27/9 van De Uil van Athena aanraden (Canvas). Dan werd F. Deneyer uitgezonden, een kortfilm over een pensioengerechtigde begrafenisondernemer uit de Marollen.
Ik mocht de film al bekijken op de voorbije editie van Docville. Mijn verwachtingen waren balsemingen te zien, lijkenhuisjes, verdriet en de aanschijn des doods. Wat er volgde was een mengeling van humor, nuchterheid, respect, tristesse en een boel uiteenlopende manieren om met de dood om te gaan. Een heerlijk figuur, die F. Deneyer. En een bijzondere kortfilm. Nog even op Net Gemist te zien, als het goed is.

Magie

Tijdens de kerstdagen heb ik altijd nood aan een portie magie. De magie zoals ze in de kinder-, familie- of ook grote mensenfilms zo mooi wordt verpakt. Dan voel ik mij weer even kind. Ik krijg dan weer voor even de illusie zeeën van tijd te hebben tijdens de vakantie. Ik verlekker me dan op de sneeuw en de kou buiten en het lekker warme, gezellige gevoel binnenshuis. En dan is er niets leuker dan zo’n film op te zetten en helemaal in de sfeer ervan op te gaan.
Films die het voor mij doen zijn de Harry Potters, Disneys en Pixars van deze wereld. Maar nog het liefst de films die ook wat kerstmagie hebben. Deze vakantie heb ik vooral genoten van Mr. Magorium’s Wonder Emporium, Nanny McPhee en Toy Story. Maar ook van de trilogie van The Matrix, die ik op 2 dagen uitgekeken heb (een kind dat een middagdut doet en mijn liefste die nog even moest werken had toch één voordeel).
De trilogie van Lord of the Rings, die ik als nieuwjaarscadeau gekregen heb (dank u H. !), ligt nog te lonken …

300

Wie het nog niet gelezen heeft : je kan gratis naar de film in het gezelschap van bloggend Vlaanderen. Warner Brothers lanceert hun nieuwe film “300”, en daagt iedereen uit zo snel mogelijk een “leger” van 300 mensen op de been te brengen.
Pietel springt op de kar en wendt zijn A-list positie aan als middel om het doel te heiligen. U kan zich alhier inschrijven. Ik heb me alvast bij de rangen van Pietel’s army vervoegd. In welke rang of stand is me evenwel nog onduidelijk.

En als we nu eens met z’n allen gaan kijken en er dan niks over schrijven ? Een interessant experiment, lijkt me. Of staat dat gelijk aan deserteren, met dood met de kogel als gevolg ?

It’s a wonderful life

In het kader van de tentoonstelling Commitment van bkSM stond gisteren de Hollywood klassieker “It’s a wonderful life” van Frank Capra geprogrammeerd.

De film werd gekozen door Ricardo Brey, één van de exposerende kunstenaars. De man kwam zijn keuze ook vooraf toelichten. Hij haalde het gelijknamige boek van Stephen Jay Gould (één van de denkers bij “Een schitterend ongeluk” van Wim Kayzer) aan en trok de essentie van het boek door naar zijn werk. Volgens hem gaat het erom dat alles uit mogelijkheden bestaat en dat de realiteit slechts één van die mogelijkheden is die toevallig is gematerialiseerd. De kunstenaar had de film zelf ook nog nooit gezien, maar verwachtte hetzelfde terug te vinden in het filmverhaal.

De opkomst was voor een (gratis) film van dit kaliber bijzonder mager : amper een dozijn geïntereseerden. Veel ruchtbaarheid was er waarschijnlijk ook niet aan gegeven, de enige plek waar ik het had opgepikt was op de vernissage van de tentoonstelling zelf.

De film is een echte Kerstmis klassieker omwille van het aandoenlijke verhaal en de boodschap die erin steekt. De korte versie om de clou niet te verklappen : George Bailey, een mens met een hart van koekebrood, doet alles om zijn medemens een beter leven te geven en spaart daarbij de boterhammen uit zijn mond. Op een besneeuwde kerstavond geraakt hij zelf in zware problemen. God besluit daarop een engel uit te sturen om George te helpen.

Of de verwachtingen van de kunstenaar zijn ingelost weet ik zo niet, maar de prent toont in elk geval tot wat de goedheid en de vriendschap van een mens kan leiden. Eén ding is zeker : je wordt bijzonder week en vrolijk van het verhaal van George Bailey. Heerlijk ook om nog eens een old skool z/w film te zien waar de filmrolmankementjes van het scherm spatten. Ik werd zó teruggeflitst naar mijn tienerjaren waar we elke zaterdagnamiddag trouw op post zaten voor de z/w film op BRT1. Mijn voorliefde voor het film noir genre kent ongetwijfeld daar zijn oorsprong.

Toen ik de zaal verliet groette ik het zaalpersoneel. Eén meisje dat me een goeie avond terugwenste gooide er, samen met een lachje en theatraal handgezwaai, nog achterna : “En maak vele vrienden !” Ik glimlachte terug.

L’embarras du choix

Pff, avonden op rij niks op tv en nu is het kiezen tussen 3 klassefilms ! ‘t Is altijd van dattum rond kerstmis.
Op één is er The nightmare before christmas, Lost in translation speelt op Nederland 3 en op Canvas kan u zich vergapen aan de knappe beelden in Snow falling on cedars. En dan nog bijna allemaal op hetzelfde moment, daar kan geen videorecorder tegenop.

Anderhalve film heb ik al gezien, maar ik denk toch te gaan voor Burtons stop motion klassieker. De sfeer van de film is eigenzinnig creepy, maar ademt toch kerstmis uit op een of andere manier. Intrigerend.

The Science of Sleep

Dat hier 2 weken na het zien van The Science of Sleep nog altijd geen review van de film terug te vinden is, is een veeg teken aan de wand. Laat ik het maar meteen zeggen : geweldig vond ik de film niet, maar dat kan wel te maken hebben met mijn verwachtingen.

De in Mexico opgegroeide Stéphane (Gabriel García Bernal, bekend van Almodóvars La mala educación) komt na lange tijd terug naar Parijs en neemt zijn intrek in het ouderlijk appartement. Zijn vader is net overleden en zijn moeder woont bij haar vriend. Ze heeft voor hem een job geregeld als illustrator, zodat hij zijn creatieve gaven kan botvieren. Bij aankomst op de werkplek blijkt dat hij, in gezelschap van een heel apart trio, administratieve klussen moet klaren. Regelmatig zie je Stéphane dan ook wegdromen in zijn eigen wereldje, waar hij TV-opnames maakt over zijn eigen fantasieën.

Al snel wordt hij verliefd op zijn buurmeisje Stéphanie (Charlotte Gainsbourg), die al even “gestoord” is als hem. Ze bewondert zijn fantasie, maar is niet geïnteresseerd op amoureus gebied. Vanaf daar begint het voor Stéphane grondig fout te lopen en worden zijn fantasieën steeds grilliger.

De versmelting van realiteit en fictie is bijwijlen heel knap. Met schijnbaar eenvoudige technieken in de vorm van bordkartonnen decors wordt het universum van Stéphane tot leven gebracht. Scènes uit zijn ‘echte’ leven zie je geënsceneerd in de TV-studio uit zijn fantasie. Op den duur word je meegezogen in de ‘realiteit’ van Stéphane en kan je zelf het onderscheid tussen droom en daad niet meer maken.

Wat start als een vrij ‘normale’ film ontaardt echter al gauw in een prent over een jongeman met een psychologisch probleem. De ballon van de fantasiewereld wordt namelijk gruwelijk doorprikt door de sputterende psyche van het hoofdpersonage dat teveel de overhand krijgt. Ik had een feeërieke, fantasierijke film verwacht, maar kwam buiten met het beeld van een neuroot die zichzelf verliest in een al te bizarre nachtmerrie.

Vier

Gisteren thuisgekomen en bij het openen van de nieuwsvreter nog net op tijd de armen kunnen spreiden voor het opvangen van een stokje van Lien. Het is al schrijvend uitgegroeid tot een flink uit de kluiten gewassen boom. Here goes …
4 baantjes die je in je leven hebt gehad:
De teller van échte banen staat nog maar op 1, dus hou ik het bij vakantiejobjes. Die spelen zich allemaal aan zee af, gezien ik telkens één vakantiemaand kon gaan logeren bij mijn grootmoeder in Knokke. Super was dat, overdag centen verdienen en ze ‘s avonds gaan spenderen.

  • strandstoeltjeszetter (of hoe noem je zoiets ?) : Begonnen op mijn 16e. Elke morgen om 8u moesten we paraat staan om zeiltjes te kloppen, stoeltjes te zetten en er kussens op te leggen. Na de arbeid, zo rond tienen, kregen we verse pistoleekes. ‘s Avonds het omgekeerde ritueel, alles terug opbreken en wegbergen voor de volgende dag. Enige nadeel : als ‘t slecht weer was, konden we niet werken en verdienden we ook niks. Het leuke eraan was dat we daar met ongeveer 10 gasten van dezelfde leeftijd werkten. Elke avond werd er afgesproken om het nachtleven te verkennen en nader kennis te maken met de meisjes die overdag op het strand liepen … *zucht*
  • Verhuur van fietsen, go-carts op de dijk : bijzonder hard labeur ! Ik was allesbehalve gespierd en moest volwassenfietsen 2 meter hoog boven mijn hoofd steken om ze op te bergen. Wat ik ook niet wist toen ik er de eerste dag aankwam, was dat ik er ook de hele dag moest blijven, tot het allerlaatste kleutertje dat verdomde gele eendje op 4 wielen had teruggebracht. In de zomer bij mooi weer, kon dat gerust 10u ‘s avonds zijn … De eigenaar van de verhuurshop, een man die vlekkeloos in het decor van een duitse bierstübe kon opgaan, “kookte” elke dag. Zijn culinair begrip was vrij beperkt : als er maar letterlijk genoeg boter bij de vis was. Positief was dat ik de hele dag mensjes kon kijken en gratis zicht op zee had. Ik heb het die hele maand volgehouden (een overwinning op mezelf), maar na dat jaar hield ik het daar toch voor bekeken.
  • Zwemleraar in een openluchtzwembad : Een jobje waarbij ik evenveel geleerd heb van zwemmen als van Frans spreken. Zwemmen kan ik wel, maar het aanleren was nog iets anders. Vooral als je dat aan franssprekende kleuters vanaf 4 moet doen. En achteraf gaan uitleggen aan hun ouders welke vorderingen ze gemaakt hebben. De beste leerschool, zeg ik je. De werkuren vielen opnieuw bijzonder mee : van 9 tot 12, maar om de 20 minuten kreeg je wel een ander kind voor je in het water geworpen. Het gaf een goed gevoel als een kindje al na 10 privélesjes alleen het zwembad kon rondploeteren. Ook hier had ik geweldige collega’s, met wie regelmatig een feestje gebouwd werd. Een zonnebril kwam de volgende morgen goed van pas om de reflectie van het zonlicht op het water en de bezorgde blikken van de ouders buiten te houden.
  • Portier in een casino : De bestbetaalde job in het rijtje, waar ik mijn handen absoluut niet vuil moest maken. Ik kreeg een pakje aangemeten (bordeauxrood jasje afgebiesd met goudstiksel) en werd verzocht de ingang te “bewaken” en de bezoekers wegwijs te maken. Korte broeken, huisdieren, buggy’s en voedsel kwamen er niet in. De werkuren begonnen om 2u ‘s middag of om 8u ‘s avonds, een luxesituatie dus die ik vrijelijk kon invullen met nietsen op het strand. Af en toe wel tegen de verveling en de spierpijn moeten vechten, want ik moest de hele tijd aan de deur blijven staan, ook al kwam er niemand binnen.

4 films die je niet vaak genoeg kunt zien:
4 ? Te weinig, maar toch een greep uit de favo films :

  • Trois Couleurs Bleu : mijn eerste kennismaking met een niet-hollywoodiaans genre. Ik was vooral geïntrigeerd door de stiltes in de film, de interactie van beeld en muziek, en Juliette.
  • La meglio Gioventu : nog niet oud, maar nu al een klassieker. Gulzig uitgekeken en verweesd achtergebleven, verlangend naar meer.
  • The man who wasn’t there, om 2 redenen : mijn inwijding in het film noir genre en de betoverende verschijning van Scarlett. Nog steeds niet in mijn bezit ! (de DVD, that is)
  • Magnolia : opnieuw omwille van de muziek, maar ook door de verhaallijnen die in een bizarre finale grandioos vervlechten.

4 mensen waar je graag naast zou willen wonen:
België is een kleindje landje waar je nooit ver woont van de mensen “waar je graag naast zou wonen”.

4 liedjes die je niet meer wilt horen:
Een nutteloze vraag, die ik wil aanpassen tot “4 liedjes die de laatste tijd in je hoofd blijven hangen”

  • “One word” van Anouk, een onwezenlijk schoon nummer over tristesse.
  • “My heroics, part one” van Absynthe Minded, een rots van een nummer. Ik kijk uit naar part II.
  • “Stel nu dat jij niet bestond”, de heerlijke Monza-cover van Joe Dassins “Et si tu n’existais pas”. Die viooltjes in het intermezzo !
  • “Isn’t it time”, dat liedje van “X-factor” Udo, maar dan in de originele versie van The Babys. Vooral de tempowisselingen in dit nummer zijn onnavolgbaar.

4 plaatsen waar je op vakantie bent geweest:

  • Andalusië : de eerste vakantie samen met mijn liefje. Verliefd geworden op de streek en nog meer op haar vaneigens. 9/11 gooide hier wel roet in het eten toen we net aankwamen op onze laatste bestemming op de rondreis. Al zijn eerste vakanties samen onovertrefbaar, hier komen we zeker nog eens terug !
  • Turkije : een weekje luieren in een 4*-hotel met als enige probleem nadenken over wat je vervolgens gaat doen : één van de 5 restaurants kiezen, gaan zwemmen, of toch maar gewoon blijven liggen in de zon en je volgende boek uitlezen :-)
  • Provence : 2 weken rondtoeren van de ene chambres d’hôtes naar de andere was een nieuwe ervaring. En wat voor één ! We hadden het boekje “Logeren bij Belgen in Frankrijk” gekocht en er lukraak enkele adresjes uitgepikt. Droombestemmingen waren het, en overal werden we warm ontvangen. Wie tips wil, laat maar weten. Ik onthou vooral het langzaam wakker worden onder een eeuwenoude boom op een terras voor een prachtig gastenverblijf, met een rijkelijk ontbijt voor je neus, de zon op je kop en alleen maar het geluid van de natuur.
  • Barcelona : altijd een beetje thuiskomen.

En deze zomer 14 dagen op een landgoed in Toscane !

4 concerten die grote indruk op je maakten:

  • Crowded House in 1992 op wat toen nog Torhout/Werchter was. Alle instrumenten van de groep zaten vast in een monsterfile in Frankrijk, dus hadden ze spullen geleend van een andere groep. Ik herinner me de menselijke pyramide op het podium.
  • De Mens op Rock Werchter in 1999 : Frank Vanderlinden en de zijnen stegen boven zichzelf uit toen de massa het hele optreden door overenthousiast de fratsen van Frènk beantwoordden. Ik herinner me nog een speed-versie van “Maandag” die ik graag eens mp3-gewijs zou herbeluisteren. Iemand ?
  • Moby op, nogmaals, Rock Werchter 2000 : even dacht ik dat de Marquee het zou begeven toen Moby, toen op het voorlopige hoogtepunt van zijn artistieke kunnen, het dak eraf blies met een stomende versie van het album “Play”.
  • Iggy Pop (1991): het optreden van de fameuze flessenregen. Elke lege, halflege of volle fles ging de lucht in, over de hele weide zag je dansende flessen … en her en der gapende hoofdwonden. Het jaar erna werden glazen flessen definitief verboden op wat toen nog Torhout/Werchter heette.

En ook nog :

  • De R.E.M. versie van “Who ‘ll stop the rain ?” toen na een zonovergoten weekend de hemelsluizen zich openden.
  • Antony and The Johnsons vorig jaar in de AB


4 websites die je dagelijks bezoekt:


4 dingen die je graag eet:

  • balletjes in tomatensaus, een klassieker
  • pasta galberto in De Appel in Leuven. Tagliatello met boontjes, tomaat, pesto en parmigianno.
  • Concerto di pasta in La Serenata in Zaventem. Vier schoteltjes pasta op verschillende wijze.
  • alle dagsuggesties in de Marco Polo in Gent

4 plaatsen waar je liever bent dan nu:
Bij mijn beste vrienden, om het even waar.

4 webloggers die je gaat “taggen”
Geen. Het stokje is al overal geweest, niet ?

Sjakie en de chocoladefabriek


Het is voor mij telkens reikhalzend uitkijken naar een nieuwe film van Tim Burton. The Nightmare before Christmas was de eerste die ik van ‘m zag en ik was meteen verkocht. Hij kan als geen ander een feërieke, maar toch bizarre sfeer scheppen en op een aparte en toch simpele manier een verhaal vertellen dat beklijft. Deze keer was het zelfs dubbel uitkijken : een verfilming van een van dé kinderklassiekers in de
literatuur én dan nog door Tim Burton. Gauw nog even het boek uit mijn kindertijd geplukt en herlezen vooraleer ik ‘m ging zien. De eerste verfilming uit 1971 (met Gene Wilder als Willie Wonka) had ik niet gezien, dus kon ik me met een maagdelijke geest in de cinemazetel nestelen …
De muziek van Danny Elfman (meest bekend van de soundtracks bij The Simpsons en van triljoenen andere films) bracht me al onmiddellijk in de juiste stemming voor een Burton film. En van zodra je wordt geïntroduceerd in de Wondere Wereld van Willie Wonka wil je meer zien. En je kríjgt meer ! Fantastische fabriekshallen vol fabuleus snoepgoed, iets waar je als kind alleen maar kon van dromen. En honderden Oempa Loempa’s, die de show stelen met hun grappige tussenkomsten en revue van liedjes in allerlei stijlen. Allemaal mooi digitaal opgepoetst, dat wel, maar geen haan die daar naar moet kraaien, het past helemaal in het plaatje.
Het boek wordt zeer waarheidsgetrouw gevolgd, wat me plezier deed. Het verhaal van Roald Dahl is zo sterk én tegelijk eenvoudig dat er geen forse scenariotoeren vandoen waren om het op het witte doek over te brengen. De kleine toevoegingen aan het boek geven het verhaal wat meer zuurstof en humor. Ik denk bijvoorbeeld aan de manier waarop de verschillende kinderen die Wonka’s fabriek mogen bezoeken worden voorgesteld. Geen enkel cliché wordt geschuwd, meer zelfs ; het wordt zover doorgetrokken dat het grappig wordt. Augustus Gloop (Caspar Slok in de Nederlandse vertaling van het boek) als bolrond zoontje van een Duitse slager met het dito “Allo Allo” accent dat steevast met een mondvol chocolade praat bijvoorbeeld.
In deze film is jammer genoeg weinig te merken van het bizarre kantje dat Burton meestal in zijn toch steeds sprookjesachtige films steekt (denk maar aan Sleepy Hollow of Big Fish), maar dat is te wijten aan het feit dat strikt naar de letter van het boek werd gefilmd. De vertolking van Johnny Depp vormt hier gelukkig een wereldvreemd, prettig tegengewicht omdat hij een grillige, geloofwaardige vertolking
van Willie Wonka neerzet. Ook de flashbacks naar Willie’s kindertijd zijn een zeer goeie ingreep (want die passages komen niet in het boek voor) om de geloofwaardigheid van het personage te versterken.
Wie zo gek is als mij om steeds de aftiteling van een film uit te kijken (0.001 % van het filmpubliek dus), heeft misschien ook gezien dat Eyetronics, een Belgisch bedrijf gespecialiseerd facial imaging, heeft meegewerkt aan de film. Faut le faire ! Ze hebben blijkbaar ook al geloofsbrieven verworven door mee te werken aan Buffy en Angel.
Deze film gaf mij van begin tot eind het warm, kinds gevoel terug dat ik had bij het kijken naar sprookjesfilms en dat is voor mij het dankbare aan de film. Kortom : een must see voor dagen waarop het oude wijven regent, je ziek thuis zit of je gewoon zin hebt om dekentjesclub te spelen ! Een attribuut dat dan niet mag ontbreken is een hete tas chocolademelk :-)

P.S. : Nu vraag ik me af of die WW chocola ook echt bestaat ! Of zou Willie Wonka in België gewoon Meneer Meurisse heten ?

Ray

Een film over het leven van een legende, het is altijd wat bang afwachten wat het wordt. Evenveel verfilmingen zijn er de mist ingegaan als er geslaagd zijn. Laat me u alvast geruststellen : Ray is geslaagd, met voldoening. De sterkte van de film zit ‘m vooral in de omkadering van de muziek. De regisseur heeft gepoogd uit te leggen hoe de stijl en de muziek van Ray Charles tot stand is gekomen en in welke omstandigheden. En het werkt. Waar je vroeger een liedje van de man op de radio hoorde en het achteloos meeneuriede, ken je nu het verhaal achter het nummer en dat maakt het veel sterker en intenser.
De levenswandel van de recent nog levende legende vertaalt zich in de film in sex, drugs&country&blues, al wordt dat eerste slecht subtiel aangehaald (waarschijnlijk om de juiste rating in de VS te halen). ‘s Mans leven wordt uit de doeken gedaan van net vóór zijn blindheid op 7 jaar tot na het afkicken van de heroïne. Een correcte weergave lijkt me, al wordt er niet heel diep ingegaan op relaties met zijn entourage of op zijn diepste angsten voor het donker. De vraag is of dat kon, want de film is nu al lang genoeg (2u30), wat overigens geen moment verveelde, de muziek houdt de drive erin en maakt een mens blij.
Moet nog gezegd dat de vertolking van Jamie Foxx zeker z’n Oscar waard is. En het geld voor uw bioscoopticketje het plezier om in het gezelschap van de even terug tot leven gewekte virtuoos te zijn.
Leuke anekdote : het script van de film werd op vraag van Ray Charles zelf omgezet in braille.

Ray : the movie
IMDB

Ray Charles’ website