Van De Nieuwe Snaar weten we dat ze bijzonder creatief met teksten én muziek tegelijk kunnen zijn. En dat verwacht ik dan ook tijdens een nieuwe show. Maar de nieuwe nummers zullen de tand des tijds minder goed doorstaan dan nummertjes uit Hartelijk Gefotografeerd (De fotografie, Dynastierap, Ardennen doo-wop) en Revue (Liesjes poesje, René Magritte), die in het collectief geheugen gegrift staan.

De show begon met een aantal filmpjes uit de wel heel oude doos, over pioniers die hun droom wilden waarmaken en wilden gaan where no man has gone before, zijnde in de lucht. De meeste pogingen eindigden falikant, wat het een grappige tint gaf. Zo werden ook de helden geïntroduceerd, waar DNS het in hun show over wilden hebben. Hier en daar doken de helden ook wel op (onder de vorm van een vaderliedje), maar het was allemaal wat te fragmentarisch. In het verdere verloop van de show zochten de vier maten de vernieuwing op door freewheelend een aantal van hun (vooral instrumentarische) dada’s uit te werken, maar het miste te vaak zijn doel. De samenhang bleef zoek en het ingenieuze achterwege. Wie op het showelement dat Geert Vermeulen heet had gerekend om de boel te redden bleef ook wat op zijn honger zitten. In de vorige show “Omloop der lage landen” heeft hij zo’n onwaarschijnlijke dingen uitgehaald met elastieken en acrobatie dat dit nog moeilijk te overtreffen viel. En dat werd spijtig genoeg ook merkbaar tijdens Helden. Er werd gestunt met een paal en de pogingen tot vliegen zoals in de oude filmpjes werden nagebootst, maar het kunstje was te flauw.
Het veelbelovende thema “Helden” kwam nooit als rode draad écht bovendrijven in deze show. De mannen blijven natuurlijk vaklui als het op muziek maken aankomt, maar het miste bezieling.Geef mij maar de oude Nieuwe Snaar, zolang de nieuwe nog niet voldoende gestemd is.

Gezien in CC Strombeek-Bever op 17 mei 2006