De setting zorgde voor een zelden geproefde sfeer bij een optreden. Het publiek zat bijna rondom het centrale podium op klassieke houten circusbankjes. Circusmensen gingen rond met bier uit flesjes. De tent stonk nog een beetje naar beesten. Kortom, een onvervalste kermissfeer hing in de lucht.

Het cirkelvormige podium was tot na het eerste nummer nog mysterieus omhuld tot in de nok van de tent. Toen letterlijk het doek viel konden we de nieuwe wolven van Monza voor het eerst aanschouwen. Dorstig en gedreven stuwden vooral de Kurt Cobain-lookalike broertjes Delacourt de show vooruit.

Maar ook Meuris stond bijzonder scherp die avond. Zonder veel bindteksten gooide hij de nummers naar het publiek en de talrijke aanwezige pers, als waren het hompen rauw vlees naar de leeuwen. Dat publiek reageerde teleurstellend lauw, wat vooral aan de veel niet-betalende genodigden gelegen zal hebben.

Live scoren de nieuwe nummers veel beter dan op plaat. Bij rustige beluistering van de CD werkt vooral de luidheid al snel op de zenuwen, terwijl de geldingsdrang van Attica! op een podium voluit kan ontplooien.

Tussen de nieuwe nummers door was er nog ruimte voor een paar Grand songs en één enkele Noordkaap melodie. Vooral bij die oudere nummers twijfel ik nog tussen het stormende geluid van de nieuwe band en het tikje meer finesse en diepgang van de oudere.

Monza heeft met Attica! opnieuw een rist nieuw en stevig materiaal klaar die ze ongetwijfeld op menig zomerfestival bij u in de buurt zullen brengen. Of een concertje in de tent, nog tot eind mei. Mis het niet, Meuris en de zijnen zullen u niet teleurstellen.

Gezien in Hasselt op 3 april 2008

Met TV Tunes KN2 proberen ze het opnieuw. Ondertussen de kinderprogramma’s ontgroeid schakelen ze over op de tv tunes uit hun tienertijd : The A-team, Dallas, Knight Rider, The Love Boat, The Flinstones en Skippy.

Met het aanstekelijke en onuitputtelijke enthousiasme van Wim Opbrouck (“Paracetamol !”) werd het ene nummer na het andere aan hoog tempo de zaal in gekatapulteerd. Muzikaal werden we eveneens verwend, met stuk voor stuk muzikale multi-talenten op het podium. Skippy the bush kangaroo kreeg zelfs niet alleen muzikaal meedoen, maar diende ook als gimmick doorheen de show.

Soms vermengden ze riffs en teksten van tig verschillende nummers tot één grote medley, maar al even vaak gingen ze daar te ver in. Het concept van de show teert namelijk op het collectief geheugen. Maar wanneer een tune té zeer werd verbouwd viel de herkenning weg en bleef het publiek wat op zijn honger zitten.
“‘s Avonds” van Toon Tellegen was bij vorige editie een prachtige afsluiter en een weldoend rustpunt in de show. Daar ontbrak het deze show aan, of je moest het thema van Love Boat meetellen, dat uiteindelijk toch ook uit de hand liep.

Gemengde gevoelens bij deze voorstelling dus. De plezante gekte van Wim Opbrouck doet het nog steeds, maar de mix en de arrangementen van de nummers schoten soms hun doel voorbij. Het sprankelende van de eerste editie is wat verdwenen. Wat blijft is een pretentieloze show nokvol nostalgische tunes en een flinke dosis ongegeneerde gekdoenerij.

Gezien in CC Strombeek op 2 april 2008

Niet dat ik een jazzkenner ben, hoogstens een genieter. Wat me het het voordeel geeft dat ik onbevangen naar zo’n concert kan, en tegelijk het nadeel dat er een weinig gefundeerd verslag kan geschreven worden :-).
Het onbevangen gevoel dan maar. Vanaf de eerste klanken heb ik genoten. Het was meteen zó raak en zó vol gevoel dat er rillingen bij kwamen kijken. En er weer een geweldige stream of consciousness op gang kwam. Ik was zo ver weg in gedachten dat ik bij momenten niet meer bewust de muziek aan het beluisteren was.

De mannen zijn er overigens niet vies van om op andere manieren klanken te produceren. De drummer ging aan de slag met een kookpotdeksel en andere holle voorwerpen. Jef Neve zelf kroop bijna in zijn piano om aan de snaren te pulken. Zozeer zelfs dat hij badend in het zweet zijn bindteksten kwam brengen. Het moet topsport zijn voor die mens.

Het viel me ook op hoe weinig ruimte de individuele instrumenten kregen. Geen plaats voor ellenlange solo’s van piano, drum of contrabas, bijna altijd was er samenspel. En dat was goed zo, het hield de flow gaande die zo kenmerkend zijn aan de nummers van het trio.

Voor mij was het een concert dat me doet zoeken naar meer. Ik heb het ook met literatuur : als één boek van een auteur me bevalt, dan wil ik de rest van het oeuvre ook lezen.

Ik las op de site van Jef Neve dat het concert ook is opgenomen voor een live DVD. Als ik dat geweten had dan waren we *niet* op de eerste rij gaan zitten.

Op de site van Radio 1 kan je ook een interview met Jef Neve voor het programma DNA herbeluisteren. Ik onthoud volgende uitspraken : “als een muzikant speelt zoals hij is als mens, dan voel je dat, dat dat echt is.” Precies het gevoel dat ik gisteren had. En nog “Ik wil goed leven : me bewust zijn van me geluk en het delen met andere mensen.” Ik was helemaal mee.

(gezien in de AB op 14 oktober 2007)

Terzijde : met het “vernieuwde” Radio 1 zijn we er niet op vooruitgegaan om programma’s te herbeluisteren. Waar er vroeger nog één link stond om een programma te herbeluisteren, staan er nog soms 5. De muziek is eruit geknipt (tot daar nog aan toe) en er is ook geen reclame meer te horen (goddank). Maar is het nu zoveel moeite om die vijf stukjes aaneen te plakken ?
En de kwaliteit van de herbeluisteringen is ook “vernieuwd”. Het lijkt wel alsof je naar de AM-band zit te luisteren op een plek met slechte ontvangst. En dat in tijden van breedbandinternet …
Maar ik zal mijn grieven maar niet emailen naar Radio 1 zeker ?

Platonov, Theater Antigone en Theater Zuidpool (28 oktober, CC Strombeek)
Johan Heldenbergh in een blijvend actueel stuk over een jongeman die vindt dat er niet genoeg engagement in zijn omgeving is. Dat, én zijn gevoel dat er meer moet te halen zijn uit het leven. Ironisch genoeg weet hij zelf ook niet hoe en koelt hij zijn frustraties op zijn geliefden. Decor en zichtbare regie waren zeer minimaal, waardoor de acteurs aangewezen waren op zichzelf om het stuk te vullen. En dat lukt, want voor mij was Platonov een stuk dat tot de kern ging en er écht stond. De onderhuidse woede van Johan Heldenbergh kwam hier goed tot zijn recht.

Ilse Delange (30 oktober, AB Brussel)
Van het Nederlandse meisje met het mooie snoetje had ik nog niet veel muziek gehoord. Dat ze country-getinte muziek zingt wist ik wel, maar daar hield het ook op. Ze heeft het onder de knie, het kunstje om met die typische, licht vibrerende stem wondermooie nummers te maken die een instant weemoedig en tegelijk behaaglijk gevoel opwekken. Wat Vonda Shepard ook doet bij Ally McBeal bijvoorbeeld.
Ik ben geen fan geworden, maar ‘k heb wel respect gekregen voor wat ze kan. Af en toe eens één van haar plaatjes opzetten moet kunnen.

In Memoriam (2 november, kerkhof Dilbeek)
Gezien de datum een wel heel toepasselijke theatervoorstelling op een kerkhof. Ijskoud en pikkedonker, die avond, gelukkig hadden de theatermakers gezorgd voor warme dekens, dito koffie en olielampjes. Het theaterstuk was opgevat als een soort kruisweg doorheen het kerkhof. Bij elke halte vertelde één van de acteurs over zijn ervaringen met dood en leven, aan de hand van anekdotes, bij leven én bij dood. Een aangrijpend stuk waar ik heel stil van werd.
Het meest beklijvende vond ik Hans Van Cauwenberghe als vader zonder zoon én grafdelver. Alsof hij het zelf had meegemaakt, zó oversteeg hij zijn rol en het stuk. De zinsnede “Af en toe moet het eens regenen in uwe kop, dan blijft het niet altijd grijs” vatte zijn visie op verdriet knap samen.

Absynthe Minded (10 november, CC Strombeek)
Het blijft een oud zeer, en als ze niet opletten ook een permanent : geluidstechnici die al dan niet bewust en onder het excuus van hun beroepsziekte de volumeschuivertjes teveel open zetten. Noodgedwongen heb ik het concert vanaf het tweede nummer met oorstoppen gevolgd (die ik trouwens vanaf nu naar elk concert meeneem), wat mijn beleving er niet op verbeterde. Maar van wat ik in deze omstandigheden kon ervaren heb ik zéér genoten. Absynthe Minded blijft een onnavolgbaar buitenbeentje in de Vlaamse rockwereld. Waar blijft die nieuwe plaat ?

‘k Val … Val in mijn armen (8 December, NTGent)
Wim Opbrouck op een podium, dat moet ik gezien hebben. Het blijft voor hilarische en ontroerende momenten zorgen. Samen met zijn publiek zoekt hij naar “momenten van bevrijding” (sic), om zijn ADHD én het ingehouden enthousiasme van het publiek een uitlaatklep te geven . Een avond met country als vertrekpunt, gebracht door 2 acteurs en dan nog in een schouwburg, het is geen alledaagse vertoning. In de bewust niet geheel affe voorstelling was, zoals het hoort, plaats voor veel gelach en een enkele traan. Zeker toen Els Dottermans en Wim Opbrouck zichzelf even June Carter en Johnny Cash waanden en de scène uit de film Walk The Line naspeelden, die waar Johnny June ten huwelijk vraagt op het podium. Ook te onthouden is de Cash-cover van “Jackson”, die omgedoopt werd tot “Menen”. Of “Fooled around and fell in love” van Elvin Bishop, waarbij Wim volledig uit de bocht ging en er “foefel eraan” van maakte. De interpretatie van “Motherland” van Nathalie Merchant vond ik dan weer minder geslaagd. En in het Brahms nummer hoorde ik, in tegenstelling tot de makers, helemaal geen country. Een prachtige afsluiter kwam er onder de vorm van “Fall” van Chip Taylor.

Gunter Lamoot, Henk Rijckaert (15 december, CC Strombeek)
Gunter Lamoot had ik eerder al in betere doen gezien en ook het materiaal was mij niet onbekend. Dat en het feit dat zijn stuk wel érg lang uitliep deden geen goed aan het prikkelen van mijn lachspieren. Hoewel de vuilbekkerij hoopvol lang uitbleef, werd het ten langen leste weer met bakken over de scène gegooid. Het shockeert allang niet meer, hooguit sorteert het nog een vervelingseffect. De zaal had ook meer zijn stijl uit De Laatste Show verwacht, werd mij duidelijk bij de commentaar tijdens het buiten gaan.
Naar het tweede deel van dit duo-optreden was ik zeer benieuwd. Nadat ik Henk Rijckaert een hele poos terug beloftevolle dingen had zien doen op een podium en hij sindsdien aan de weg was blijven timmeren op Cameretten, Humorologie en waar ook te velde, stond hij er nu met Loebas, zijn eerste langere show. De positieve evolutie naar meer geregisseerd cabaret was zeer duidelijk, op gevaar af de spontane rock&roll die hij tentoon kan spreiden te verliezen. De liedjes gaven beslist een meerwaarde aan zijn show. Blijven timmeren Henk !

Brand (16 december, De Werf Brugge)
Neef Jorre Vandenbussche en zijn vriendin Sara Vertongen hebben het aangedurfd om het teksttoneel van Ibsen te verorberen en het tot verteerbaar theater te brengen. Het consequent karakter van Brand, de jonge priester, leidt tot levensbepalende keuzes. Dat aspect van het stuk was heel beeldrijk uitgewerkt en liet zien waar die keuzes toe kunnen leiden. De link naar het fundamentalisme was dan ook snel gelegd, niet enkel op het theater (kleren en baard van Jorre), maar ook naast het theater. Daar hing de speech van Osama Bin Laden tegen de muur geplakt. Ook het hedendaags individualisme kwam als krachtlijn mooi naar voor, gezien de gevolgen voor de omgeving van het hoofdpersonage verregaand zijn.
Onbevooroordeeld kan ik in deze niet zijn wegens de familiebanden, maar toch was dit één van de sterkste dingen die ik al van Jorre en Sara heb gezien. Meer van dat in 2007 !

Thé Lau (20 december, AB Brussel)
Niettegenstaande onze late aankomst in de AB (sorry vrienden !) hebben we nog het grootste gedeelte van het concert kunnen volgen. Ik had Thé Lau al een paar keer eerder gezien (met The Scene op Rock Torhout, met Prima La Musica in de basiliek van Grimbergen) en telkens was ik zwaar onder de indruk van het kunnen van de God van Nederland. En dat was nu niet anders. Voor mij is Thé Lau momenteel een van de beste songschrijvers van de Lage Landen, naast Monza-man Stijn Meuris. Zijn songs bracht hij die avond in sobere vorm, met een kwartet van vrouwelijke strijkers en een pianist. Hij waagde zich ook aan een parlando gedicht over de woonplek van zijn zus en dat ging hem al even goed af.
“De dood, dat zijn violen,” wist Lau. Waarop hij een reeks songs over de dood bracht, die hij zelf als “het requiem van Lau” betitelde. Eén van die nummers was “Feest“, een festijn voor oor én gemoed. Op mijn begrafenis mogen ze het spelen. Mét violen.

Voor het eerste deel, ingevuld met de meer klassieke fado, had de zangeres zich in een sober zwart en wit enkellang kleed gehuld. Ze vertelde over de fado en hoe nauw die verbonden is met de poëzie en de literatuur. Veel portugese schrijvers pennen speciaal voor haar teksten op bestaande melodieën en haar muzikanten doen hetzelfde voor bestaande gedichten. De toon van het eerste deel was overwegend ingetogen en ernstig, zoals we van Misia gewoon waren. Ook al houdt ze aan de klassieke benadering, toch blijft haar uitvoering van de fado standaarden beroeren.

Na de pauze maakte de show een grote ommezwaai. Het sobere werd ingeruild voor meer uitbundigheid humor en frivoliteit, zwart en wit werden ingeruild voor een zwartsatijnen mantelpakje met vuurrode accessoires en naaldhakken. Misia verwelkomde ons in Hotel Dramabox. Met de nodige pathetiek en goed gedoseerd drama nam ze ons mee naar alle kamers van het hotel, elk met hun eigen verhaal en hun eigen gasten. Bij elke gast paste een ander lied. Zo ging het van een heerlijk nummer van Dalida (Pour ne pas vivre seul) over Argentijnse tango tot haar favoriete zangeres, Amàlia Rodrigues.

Tussendoor maakte ze frivole zijsprongetjes als rasverteller, waardoor het niet lang duurde vooraleer ze het publiek op haar hand had, voor zover dat nog nodig was na een ijzersterk klassiek gedeelte. Over elke gast, meestal schrijvers, zangeressen of acteurs, vertelde ze een zelfverzonnen anekdote, met veel zin voor verbeelding en humor. Zichzelf vergeleek ze met iemand die geen geweldige zangeres is en ook geen fantastische actrice. Om iets te doen, vertelde ze, breide ze dan maar pullovers voor alles en iedereen, van haar familie tot de auto’s op straat. Misia liet in Hotel Dramabox een humoristische, blije en soms zelfs absurde en surrealistische kant zien die we nog niet van haar kenden.

Misia interpreteert de fado niet, ze ademt hem. Ze brengt deze levensliederen met zo’n schijnbaar gemak dat je vanzelf aanneemt dat het haar natuur is. Een doorleefd talent helpt haar de saudade moeiteloos naar haar publiek over te brengen.

Misia zingt vaak over de donkere kant van het leven, over snijdend verdriet en dof gemis. Maar de balsem die ze daarbij aanbrengt is onovertroffen. De schoonheid en de troost zijn nog nooit zó tastbaar geweest op een podium.

De set van Les Nuits bestond uit 2 delen. Het eerste deel moest de sfeer van de huiskamerconcerten oproepen die ze een tijdje geleden in Amsterdamse livings hebben gegeven. De set was dan ook semi-akoustisch en bestond uit all-time favourites die zowat allemaal op hun verzamel-CD’s te vinden zijn. Het was ook een “les in Nits songs”, want bij haast elk nummer vertelde Henk Hofstede de ontstaansgeschiedenis van het liedje. Zélfs voor doorwinterde fans een interessante uiteenzetting. De nummers zelf werden ook deze keer op een iets andere manier gespeeld dan hoe we ‘t gewoon op plaat, een vast handelsmerk van de Nits dat ik zeer kan appreciëren.

Na de pauze werden onze oren gemasseerd met recenter materiaal. Hoewel nieuwere songs de revue passeerden, bleken die toch al goed in het collectief geheugen van het aanwezige publiek te zitten. De gebruikelijke concertinstrumenten werden ook bovengehaald, zodat de klank aangezwengeld kon worden. Eén van Henks gitaren bleef echter weerspannig en liet het regelmatig afweten. Maar daar trok hij zich weinig van aan, het concert was goed op dreef en er moest al meer gebeuren om een domper op de speelvreugde te zetten. Het viel me trouwens weer op hoeveel goesting die mannen blijven hebben om op te treden. Regelmatig zag ik gelukzalige blikken van contentement over en weer springen. Dan weet je dat het goed zit, en dat voelde ik met mijn ogen dicht. Misschien jammer dat er niet meer materiaal uit Wool inzat, hun meest jazzy plaat én een van mijn favorieten. Ik was toch blij met Giant Normal Dwarf, mijn geliefkoosde Nits-nummer van het moment. Het Radiofonisch Instituut bleef wild van Cars & Cars, de opener van het concert.

Hoewel de groep al 30 (!) jaar zijn eigenzinnige ding doet is er nog hoop voor de toekomst, beste Nits-vrienden. In het publiek zaten zowaar kindjes van een jaar of 10-12, die na het concert een handtekening gingen vragen aan hun helden. Blij te zien dat goede muziek nog steeds wordt geapprecieerd en de opvolging verzekerd is ;-)

Gezien in CC Strombeek op 14 oktober 2006

De naam Les DéSAXés is ook de franse vertaling van de titel The Misfits, een film van John Huston uit 1961. In hun show komen ook talloze muzikale filmfragmentjes voorbij, zoals The Pink Panther, The Blues Brothers, Star Wars en The Godfather. Verder spelen ze ook graag met muzikale thema’s als ska, klassiek, tango, rhythm ‘n blues, chanson en salsa.

Sommige sketches zijn er zó ver over dat ze hilarisch worden. In “het Zwanenmeer” komt één van de mannen in opgerolde broekspijpen en met een tutu rond zijn middel als bloedserieuze ballerina op de scène. De andere blazers geven hem muzikale begeleiding, maar gezien de tempowisselingen die ze doorvoeren, ziet de ballerina alle hoeken van de buhne. Ook de Benny Hill parodie was zeer te smaken.

Doorheen de show zijn ook een aantal rustpunten ingebouwd, waarbij ze op een serieuze manier een stuk brengen en wardoor hun muzikaal talent op een andere manier wordt getoond.

Je merkt zo dat deze mannen meer dan virtuozen zijn in hun genre. Het humorgehalte ligt flink hoog, maar af en toe bekroop mij het gevoel dat ik naar Jacques Vermeires grappentrommel zat te kijken. Teveel gegoochel ook soms met hoedjes en pruiken. Een paar sketches bijwerken of schrappen en de show wordt nog beter.

Gezien in CC Strombeek-Bever op 30 september 2006

Ook ik vind jazz niet altijd even makkelijk. Ik zal niet alleen zijn, maar ik ben zo geconditioneerd om naar harmonieuze muziek te luisteren, dat de jazzgeluiden soms botsen in mijn hoofd. Alle instrumenten gaan hun eigen gangetje, om een fractie later mooi samen te vloeien in een ongewoon geheel en al even snel terug het omgekeerde te doen. En dat trekt me ook aan in dit genre, al is het niet altijd easy listening. En als jazz in mijn hoofd de radertjes van mijn stream of consciousness doet draaien, dan weet ik dat het goed zit. Dat deed de klank van het Amina Figarova sextet zeker.

Ik moet nog altijd lachen als ik denk aan de geweldig getalenteerde drummer Chris Strik. Hoe die mens smoelen trekt en onbewust uitdagend het publiek inkijkt ! Als om te zeggen “Kom maar af, wie doet beter”. Grandioos is dat, daarom alleen al zou je gaan kijken. En voor het grappige Nederlandse accent van de uit Azerbeidzjan afkomstige Amina.

Hun voorlaatste CD “Come escape with me” stond weken in de top 10 van Jazzweek. Misschien had de allusie op de doorbraakplaat van Norah Jones er iets mee te maken ? De stukken die ze uit die plaat gespeeld hebben, kon ik enorm smaken. Fragmenten uit “September Suite”, gebaseerd op 9/11, waren dan weer minder mijn kopje thee.

Amina Figarova sextet, 28 september 2006, CC Strombeek-Bever

De show begon met een aantal filmpjes uit de wel heel oude doos, over pioniers die hun droom wilden waarmaken en wilden gaan where no man has gone before, zijnde in de lucht. De meeste pogingen eindigden falikant, wat het een grappige tint gaf. Zo werden ook de helden geïntroduceerd, waar DNS het in hun show over wilden hebben. Hier en daar doken de helden ook wel op (onder de vorm van een vaderliedje), maar het was allemaal wat te fragmentarisch. In het verdere verloop van de show zochten de vier maten de vernieuwing op door freewheelend een aantal van hun (vooral instrumentarische) dada’s uit te werken, maar het miste te vaak zijn doel. De samenhang bleef zoek en het ingenieuze achterwege. Wie op het showelement dat Geert Vermeulen heet had gerekend om de boel te redden bleef ook wat op zijn honger zitten. In de vorige show “Omloop der lage landen” heeft hij zo’n onwaarschijnlijke dingen uitgehaald met elastieken en acrobatie dat dit nog moeilijk te overtreffen viel. En dat werd spijtig genoeg ook merkbaar tijdens Helden. Er werd gestunt met een paal en de pogingen tot vliegen zoals in de oude filmpjes werden nagebootst, maar het kunstje was te flauw.
Het veelbelovende thema “Helden” kwam nooit als rode draad écht bovendrijven in deze show. De mannen blijven natuurlijk vaklui als het op muziek maken aankomt, maar het miste bezieling.Geef mij maar de oude Nieuwe Snaar, zolang de nieuwe nog niet voldoende gestemd is.

Gezien in CC Strombeek-Bever op 17 mei 2006

En daar wrong het schoentje toch. De groep deed zijn best om de standaard hoog te houden, maar miste charisma. De pit die Ibrahim Ferrer had om de boel in vuur en vlam te zetten was er niet. Het eerste deel van het concert was dan ook té mak gebracht. Aan Roberto Fonseca lag het niet, de man deed onwezenlijke dingen op zijn Steinway & sons. Ook de 70+-trompettisten zorgden voor wat animo door hippe pasjes uit te proberen die na 3 keer in de soep draaien, maar daar stoorden ze zich duidelijk niet aan. Pas na een klein uurtje begon het toch wat te stomen en deed de zanger zijn best om het publiek op sleeptouw te nemen. Het feestje barstte pas écht los toen bij de bisnummers Dos gardenõs para ti, en Candela op het publiek werden losgelaten. Maar toen was het ook ineens gedaan met de pret, de kaars werd te vroeg uitgeblazen.

Het concert van Buena Vista Social Club gisteren in de AB was zoals het mooie weer in België momenteel ; het kwam moeizaam op gang en eens het er was ook weer veel te snel gedaan. Maar als ‘t nog wordt zoals de laatste nummertjes, dan belooft het nog een zwoele zomer te worden !

• strandstoeltjeszetter (of hoe noem je zoiets ?) : Begonnen op mijn 16e. Elke morgen om 8u moesten we paraat staan om zeiltjes te kloppen, stoeltjes te zetten en er kussens op te leggen. Na de arbeid, zo rond tienen, kregen we verse pistoleekes. ‘s Avonds het omgekeerde ritueel, alles terug opbreken en wegbergen voor de volgende dag. Enige nadeel : als ‘t slecht weer was, konden we niet werken en verdienden we ook niks. Het leuke eraan was dat we daar met ongeveer 10 gasten van dezelfde leeftijd werkten. Elke avond werd er afgesproken om het nachtleven te verkennen en nader kennis te maken met de meisjes die overdag op het strand liepen … *zucht*
• Verhuur van fietsen, go-carts op de dijk : bijzonder hard labeur ! Ik was allesbehalve gespierd en moest volwassenfietsen 2 meter hoog boven mijn hoofd steken om ze op te bergen. Wat ik ook niet wist toen ik er de eerste dag aankwam, was dat ik er ook de hele dag moest blijven, tot het allerlaatste kleutertje dat verdomde gele eendje op 4 wielen had teruggebracht. In de zomer bij mooi weer, kon dat gerust 10u ‘s avonds zijn … De eigenaar van de verhuurshop, een man die vlekkeloos in het decor van een duitse bierstübe kon opgaan, “kookte” elke dag. Zijn culinair begrip was vrij beperkt : als er maar letterlijk genoeg boter bij de vis was. Positief was dat ik de hele dag mensjes kon kijken en gratis zicht op zee had. Ik heb het die hele maand volgehouden (een overwinning op mezelf), maar na dat jaar hield ik het daar toch voor bekeken.
• Zwemleraar in een openluchtzwembad : Een jobje waarbij ik evenveel geleerd heb van zwemmen als van Frans spreken. Zwemmen kan ik wel, maar het aanleren was nog iets anders. Vooral als je dat aan franssprekende kleuters vanaf 4 moet doen. En achteraf gaan uitleggen aan hun ouders welke vorderingen ze gemaakt hebben. De beste leerschool, zeg ik je. De werkuren vielen opnieuw bijzonder mee : van 9 tot 12, maar om de 20 minuten kreeg je wel een ander kind voor je in het water geworpen. Het gaf een goed gevoel als een kindje al na 10 privélesjes alleen het zwembad kon rondploeteren. Ook hier had ik geweldige collega’s, met wie regelmatig een feestje gebouwd werd. Een zonnebril kwam de volgende morgen goed van pas om de reflectie van het zonlicht op het water en de bezorgde blikken van de ouders buiten te houden.
• Portier in een casino : De bestbetaalde job in het rijtje, waar ik mijn handen absoluut niet vuil moest maken. Ik kreeg een pakje aangemeten (bordeauxrood jasje afgebiesd met goudstiksel) en werd verzocht de ingang te “bewaken” en de bezoekers wegwijs te maken. Korte broeken, huisdieren, buggy’s en voedsel kwamen er niet in. De werkuren begonnen om 2u ‘s middag of om 8u ‘s avonds, een luxesituatie dus die ik vrijelijk kon invullen met nietsen op het strand. Af en toe wel tegen de verveling en de spierpijn moeten vechten, want ik moest de hele tijd aan de deur blijven staan, ook al kwam er niemand binnen.

4 films die je niet vaak genoeg kunt zien:
4 ? Te weinig, maar toch een greep uit de favo films :

• Trois Couleurs Bleu : mijn eerste kennismaking met een niet-hollywoodiaans genre. Ik was vooral geïntrigeerd door de stiltes in de film, de interactie van beeld en muziek, en Juliette.
• La meglio Gioventu : nog niet oud, maar nu al een klassieker. Gulzig uitgekeken en verweesd achtergebleven, verlangend naar meer.
• The man who wasn’t there, om 2 redenen : mijn inwijding in het film noir genre en de betoverende verschijning van Scarlett. Nog steeds niet in mijn bezit ! (de DVD, that is)
• Magnolia : opnieuw omwille van de muziek, maar ook door de verhaallijnen die in een bizarre finale grandioos vervlechten.

4 mensen waar je graag naast zou willen wonen:
België is een kleindje landje waar je nooit ver woont van de mensen “waar je graag naast zou wonen”.

4 liedjes die je niet meer wilt horen:
Een nutteloze vraag, die ik wil aanpassen tot “4 liedjes die de laatste tijd in je hoofd blijven hangen”

• “One word” van Anouk, een onwezenlijk schoon nummer over tristesse.
• “My heroics, part one” van Absynthe Minded, een rots van een nummer. Ik kijk uit naar part II.
• “Stel nu dat jij niet bestond”, de heerlijke Monza-cover van Joe Dassins “Et si tu n’existais pas”. Die viooltjes in het intermezzo !
• “Isn’t it time”, dat liedje van “X-factor” Udo, maar dan in de originele versie van The Babys. Vooral de tempowisselingen in dit nummer zijn onnavolgbaar.

4 plaatsen waar je op vakantie bent geweest:

• Andalusië : de eerste vakantie samen met mijn liefje. Verliefd geworden op de streek en nog meer op haar vaneigens. 9/11 gooide hier wel roet in het eten toen we net aankwamen op onze laatste bestemming op de rondreis. Al zijn eerste vakanties samen onovertrefbaar, hier komen we zeker nog eens terug !
• Turkije : een weekje luieren in een 4*-hotel met als enige probleem nadenken over wat je vervolgens gaat doen : één van de 5 restaurants kiezen, gaan zwemmen, of toch maar gewoon blijven liggen in de zon en je volgende boek uitlezen :-)
• Provence : 2 weken rondtoeren van de ene chambres d’hôtes naar de andere was een nieuwe ervaring. En wat voor één ! We hadden het boekje “Logeren bij Belgen in Frankrijk” gekocht en er lukraak enkele adresjes uitgepikt. Droombestemmingen waren het, en overal werden we warm ontvangen. Wie tips wil, laat maar weten. Ik onthou vooral het langzaam wakker worden onder een eeuwenoude boom op een terras voor een prachtig gastenverblijf, met een rijkelijk ontbijt voor je neus, de zon op je kop en alleen maar het geluid van de natuur.
• Barcelona : altijd een beetje thuiskomen.

En deze zomer 14 dagen op een landgoed in Toscane !

4 concerten die grote indruk op je maakten:

• Crowded House in 1992 op wat toen nog Torhout/Werchter was. Alle instrumenten van de groep zaten vast in een monsterfile in Frankrijk, dus hadden ze spullen geleend van een andere groep. Ik herinner me de menselijke pyramide op het podium.
• De Mens op Rock Werchter in 1999 : Frank Vanderlinden en de zijnen stegen boven zichzelf uit toen de massa het hele optreden door overenthousiast de fratsen van Frènk beantwoordden. Ik herinner me nog een speed-versie van “Maandag” die ik graag eens mp3-gewijs zou herbeluisteren. Iemand ?
• Moby op, nogmaals, Rock Werchter 2000 : even dacht ik dat de Marquee het zou begeven toen Moby, toen op het voorlopige hoogtepunt van zijn artistieke kunnen, het dak eraf blies met een stomende versie van het album “Play”.
• Iggy Pop (1991): het optreden van de fameuze flessenregen. Elke lege, halflege of volle fles ging de lucht in, over de hele weide zag je dansende flessen … en her en der gapende hoofdwonden. Het jaar erna werden glazen flessen definitief verboden op wat toen nog Torhout/Werchter heette.

En ook nog :

• De R.E.M. versie van “Who ‘ll stop the rain ?” toen na een zonovergoten weekend de hemelsluizen zich openden.
• Antony and The Johnsons vorig jaar in de AB

4 websites die je dagelijks bezoekt:

• De Standaard om evidente redenen
• Nieuws uit Grimbergen, opnieuw om evidente redenen
• mijn Contacts op Flickr
• alle blogjes uit mijn nieuwsvreter (voor een latere post)

4 dingen die je graag eet:

• balletjes in tomatensaus, een klassieker
• pasta galberto in De Appel in Leuven. Tagliatello met boontjes, tomaat, pesto en parmigianno.
• Concerto di pasta in La Serenata in Zaventem. Vier schoteltjes pasta op verschillende wijze.
• alle dagsuggesties in de Marco Polo in Gent

4 plaatsen waar je liever bent dan nu:
Bij mijn beste vrienden, om het even waar.

4 webloggers die je gaat “taggen”
Geen. Het stokje is al overal geweest, niet ?

“30 november 2005: Monza” stond al maandenlang aangekruist in mijn agenda, maar gisteren was het lange wachten op uw concert eindelijk voorbij. Gelukkig kwam het iets vroeger dan Sinterklaas, want voor de komst van de heilige man moeten we nog een paar nachtjes slapen. Blij als een kind vertrok ik dus naar Strombeek. In de zaal moest ik nog even verlangend afwachten naar wat voor moois achter het rode doek verborgen zat. Maar het was het wachten waard.
Over de muziek hoef ik het zelfs niet te hebben, die staat als een huis. Grand, de laatste Monza schijf, is al mijn geheugen gebrand als door de lichtflits van een atoomexplosie. Nee, het is de minutieuze uitwerking van alle andere aspecten van de show die de voorstelling nog meer uitstraling geven. Het decor was stylish as ever : het minimalisme ervan deed, net als dat van de belichting, de muziek des te meer uitkomen. De diepfilosofische bindteksten waren om duimen en vingers bij af te likken. Uw aandoenlijke explosie van lijf en leden werd terstond als kunstvorm verheven. De frisse cover van het Joe Dassin-nummer belooft een nieuwe klassieker te worden. De perfide pogingen om het naar uw zin te makke publiek het Meuris-universum binnen te zuigen waren opnieuw hartverwarmend. Bijwijlen gloeide je als een heilig jeezeke, wanneer de geelgroene projecties richting podium werden gestuurd. Mooi was dat.
En Liesbeth. Ja, ze was charmant en innemend als vanouds, maar haar eerste outfit was toch niet je dat. Was het onder het mom van een sollicitatie dat ze geheel strak in somber maatpak zat ? Zat Alex Callier van Hooverphonic in de zaal op zoek naar een nieuwe Geike ? Gelukkig heeft ze zich na de pauze vestimentair goed herpakt, met een vlottere, en vooral meer zinnenprikkelende versie van het mantelpakje.
Om kort te zijn: er was weer Monza-ambiance, er was kermis, er was uitbundige vreugde, er was ingetogen geglimlach, er waren ingetogen reflectiemomenten, er was rauwe realiteit. Kortom, een avondje Monza-comme-il-faut !

En Stijn, er was inderdaad niets mis met de bassen. De bassen waren OK. Meer zelfs, de bassen zijn nog nooit zo goed geweest. En toen je de vraag stelde of het artistiek een beetje verantwoord was, riep een onverlaat uit de zaal “Onverstaanbaar !”. Wel, ik was het samen met U roerend oneens met de man. Integendeel, het was te goed verstaanbaar. En daar komt het puntje bij het onvermijdelijke paaltje: het was te luid, Stijn, véél te luid. Het eerste deel van het concert heb ik de toevlucht genomen tot mijn eigen vingers om de geluidskracht enigszins te dempen, het tweede deel brachten geïmproviseerde oordopjes uit wc-papier wat soelaas. Zachter wc-papier in culturele centra, daar moet minister Anciaux nog eens voor ijveren. Maar dus minder Monza voor mij gisterenavond. Waarom die overdadige geluidssterkte, vraagt een mens zich dan af? Niet omdat uw muziek het nodig heeft, de kracht ervan zit niet in het volume. Ook niet omwille van het publiek, want dat zat dicht genoeg bij het podium om elke muzikale witz en finesse te horen.
Nee, ik geef de geluidstechnici de blaam. Zulke mannen zitten teveel achter de knopjes en uit vroegere concertervaringen leer ik dat ze daar vaak, onwetend, beginnende doofheid aan overhouden. Je kan het fenomeen ook herkennen wanneer je een rusthuis binnenstapt: de tv-toestellen staan er om ter hardst. Ongetwijfeld waren ze niet op de hoogte van de strenge geluidsnormen die in het Brusselse als een ondertussen zwaar misbruikt zwaard van Damocles in de lucht hangen. Er wordt tegenwoordig al voor minder naar de rechter gestapt om de stilte in het luchtruim van de groene rand op straffe van gigantische geldsommen af te dwingen . U wil geen veroordeling, dat weet ik zeker, u bent een vredelievend mens die zich in de meest vreemde bochten wringt om de mensheid te behagen. Ik besef ook dat u uw verantwoordelijkheid voor de Volksgezondheid zwaar op uw schouders voelt rusten. U wil minister Demotte niet op kosten jagen, de mens heeft al problemen genoeg om zijn begroting stevig in het harnas te houden. Dat uw technici zich de oren kapot blazen, dat is hun plezier. Maar ik voel uw betrokkenheid als het over uw publiek gaat, de bescherming van gehoorgangen (zeker van de West-Vlaamse) ligt u na aan het hart.
Daarom, Stijn : geef die geluidsmannen van EML een flinke bolwassing of laat ze de volgende keer een flinke berg oordopjes meebrengen. Of geef ze voor mijn part de opdracht om als straf de verschillende soorten stiltes op de Zuidpool te gaan opnemen. Maar doe er iets aan. Ik reken op u. En mogen we samen nog vele memorabele Monza-momenten meemaken!