Ik wou u vandaag een geheim vertellen. Nuja, wat heet een geheim of nieuws op internet. Ondertussen is het al op enkele andere blogs te lezen, maar ik wou het u hier toch niet onthouden. Het is trouwens wel heel lang een geheim geweest, enkel en alleen het mijne. Geheimen zijn altijd een beetje spannend, maar soms wil je ze toch met je liefste delen. In dit geval kon het niet. Ze was tegelijk deel van het geheim, maar moest er kost wat kost buiten blijven.
Hoezo, denkt u ? Wel, een verliefd mens maakt rare sprongen. Al een paar jaar voel ik een vreemdsoortige koorts in mijn lijf die maar niet wil luwen. Een oplossing drong zich op. Iedereen weet het, een man getormenteerd door Cupido’s zoete gif heeft geen verweer. Daarom wou ik mijn geliefde dan ook heerlijk ouderwets ten huwelijk te vragen. Daar zijn redenen voor te over, maar de voornaamste is, en moet altijd de liefde zijn. De liefde dus, dames en heren, meer woorden moeten we daar niet aan vuil maken.
Alzo. Een solide en grandioos plan werd gesmeed, zo eentje waarvan je hoopt dat het voor de meest fantastische verrassing zal zorgen. Klein, doch niet onbelangrijk detail : ik had de medewerking van andere personen nodig. Vol vertrouwen sprak ik die mensen emailgewijs aan, maar een antwoord bleef uit. Toen het vaatje vertrouwen en geduld leeggetapt was en met spijt in het hart nam ik het het nog hete ijzer terug ter hand om plan A om te smeden tot plan B. Ditmaal moest het een plan worden dat meer kans op slagen had en dat zelfstandiger kon uitgevoerd worden. Ik wist het, dit zou het gaan worden. Plan B was in een embryonaal stadium ook al eens plan A geweest, en u weet wat ze zeggen over “uw eerste gedacht”. Een weekendje weg naar een droombestemming zou de ideale setting worden voor uitvoering van het plan. Het eventueel uitblijven van de bereidwillige medewerking van externen had ik deze keer mooi ingecalculeerd. Plan B was voorzien van alle essentiële uitwegen, op elk cruciaal ogenblik. En, eilaas, sommige daarvan bleken ook vandoen. (Hier wil ik toch even een bedankje voor Elke en NeCo tussengooien). Plan B werd dus plan B bis, maar niet getreurd. Ik had immers niets aan het lot overgelaten, falen was geen optie.
Maar toch. Niet zo eenvoudig om steeds positief te blijven denken. Wat als ze Nee zegt ? Wat als het plan mislukt ? Wat als ik de goeie woorden niet vind ? Enkele dagen voor het bewuste weekend werden details gecheckt en gedubbelcheckt. En gedubbeldubbelcheckt. Het geheim zou eindelijk het daglicht zien en ik zou het kunnen delen. Die dagen waren de moeilijkste. Want dan werden delen van het plan ook materieel en was de kans groter dat ze iets zou opmerken. Of dat ik mijn mond zou voorbij praten. Of mijn zenuwen mij zouden nekken. Of …
Mijn vrees bleek ongegrond en te klein voor woorden. Het eerste mooie moment kwam er toen ik uiteindelijk de locatie van het weekendje weg verklapte. Ik had een blije reactie verwacht, maar ik kreeg een uitzinnige. Tegen de avond volgde het moment suprême. Ik kreeg een volmondig Ja als antwoord op mijn Vraag. We werden er allebei een beetje stilletjes van. En hoewel we dachten dat er niets zou veranderen, veranderde er niets en toch ook weer iets. Kiezen voor mekaar is één, maar dat ook uitspreken doet je een diepere verbondenheid voelen. Het leven kan schoon zijn …
U wil weten wat plan B bis was ? Dat kan u hierzo lezen.
