Tag Archives: Buffie

Welkom Janne !

Schaam op mij ! Het borelingske is al bijna 2 weken oud en ik heb er nog geeneens iets over geschreven. Het kind heeft ondertussen zelfs al 5 namen en een meter en peter. En kijk, mijn liefste is meter ! En fier dat ze is.

Gelukkig heeft het niet zolang geduurd om Janne en haar ouders te zien, integendeel. Maandagavond mochten we al een bezoekje brengen aan de kraamkliniek, alwaar Janne kakelvers en nog geen dag oud lag te blinken. En ondertussen zijn we er ook al een pint op gaan drinken. En hebben we volop mogen delen in het geluk van de jonge ouders. Mooi !

Het is voor mij de eerste keer dat ik het de komst van zo’n wondertje van zó dichtbij mocht en kon meemaken. De vriendschapsbanden waren al hecht (de vader is mijn getuige en vice versa), ze worden er nu alleen maar steviger door.
Nogmaals proficiat, vrienden, en ook bedankt !

Gescheiden

Nog voor ik goed en wel getrouwd ben, ben ik al gescheiden van tafel en bed. Een tijdelijke scheiding weliswaar, die periodieke vormen begint aan te nemen. Elk jaar als het een tijdje heel warm wordt, duik ik onder in onze kelder om mijn nachtrust te vrijwaren. Slapen in de warmte gaat mij niet af en slaapgebrek maakt mij onhandelbaar. De zichzelf opblazende luchtmatras (een comfortabele 160 cm breed) wordt uit de kast gehaald en er wordt een slaapkamer geïmproviseerd in een berghok grenzend aan de garage. En Moby (onze kater) geeft mij overschot van gelijk. Hij weigerde gisteren zelfs naar buiten te gaan, in de garage is het veel te lekker koel.

Mijn liefste heeft niet zoveel last van de warmte ‘s nachts, die blijft gewoon in ons bed slapen. Ikzelf wil terug enige koelte ‘s nachts. Begrijp me niet verkeerd : ik vind het een fantastische zomer, maar ik ijk ernaar uit om ‘s avonds terug in slaap te kunnen vallen naast mijn geliefde. En zo is dit verlangen één van de voordelen van de warmte.

Run Forrest, run

Hier en hier werd al één en ander verklapt over mijn stiekeme loopcarrière. Na enkele maanden training heb ik alvast een voorlopig hoogtepunt bereikt door op Dwars door Brugge (15km) een niet onaardige tijd van 1uur 20 minuten neer te zetten. Lien had me uitgenodigd om mee te komen lopen en het is me bijzonder goed bevallen !

Als we zoeken naar de kiem van mijn hardloopambities dan moet ik terug tot de lagere school. Daar werd iedere week meegedaan aan loopcriteria over heel het westvlaamse grondgebied. Elke woensdagnamiddag vertrokken we dan met een aantal bereidwillige taxi-ouders richting een andere school. Daar konden we ons dan omkleden in de sporthal en het parcours gaan verkennen. Meestal ging het om wat bochtjes en rechte lijnen trekken doorheen een nabijgelegen bos of park. Van afstanden en besttijden herinner ik me niets meer, maar ‘t waren toch forse wedstrijden. Als je dan regelmatig had meegedaan kreeg je een soort geglazuurde bakstenen tegel met een opdruk. Heb ik nog altijd in mijn box of memories steken. Wat er ook nog bij zit is een medaille voor de 3e plaats op “Spijk & slijk”, de plaatselijke loopwedstrijd van de school. 3e plaats, fier dat ik was !

Daarna is het wat bergaf gegaan met het lopen ; andere sporten gaan uitproberen, naar de unief gegaan en vooral minder zin in sport. Enkele jaren geleden heb ik nog wat occasionele pogingen gedaan om de draad terug op te nemen, maar niet op de goeie manier. Ik had slecht schoeisel, er was geen trainingsregelmaat, maar vooral geen doel.Dat is er nu gekomen door een soort Start to Run op Buffie‘s werk, met als uiteindelijk doel de 20 km van Brussel in mei. Na een eerste training had ik er onmiddellijk terug zin in, ben ik me goed schoeisel gaan kopen en heb ik het mentale knopje op “doel : 20 km” ingesteld. En het werkt ! In januari ben ik begonnen met kleine afstanden en met een regelmaat van 2 à 3 keer per week trainen ben ik begin mei al op 16 km beland. Niet zonder afzien natuurlijk, want conditie komt er enkel door de grenzen te verleggen, maar de voldoening is groot. Het blijft toch elke keer genieten om na een lange afstandsloop de endorfines door je lichaam te voelen razen. Nooit had ik begin januari gedacht in mei al zulke afstanden te kunnen afleggen, het was niet eens een goed voornemen ! En met de juiste combinatie gezonde voeding-lopen is er het leuke neveneffect dat ik een paar overtollige kilo’s minder moet meezeulen, zonder honger te hebben moeten lijden.

En nu is het in één rechte lijn doortrainen om op 28 mei paraat te staan voor de “bergen” van Brussel. De eerste betrachting is die 20 km in één keer uit te lopen, voor de rest zie ik wel. En erna ? Zeker blijven lopen, want ik voel me er veel fitter door en het houdt me scherp. Maar voorlopig nog geen marathon ambities, zoals deze jongen.

Buffie

Mijn mevrouw in spé is ondertussen ook helemaal verhuisd naar Dreamhost en WordPress. Al heeft het importeren van haar oude postjes (zo’n kleine 2000) wel een etmaal ofzo in beslag genomen.

Maar ze is er helemaal nu én met een nieuw design. Allen daarheen !

Teletiet

U kon het al lezen bij de oude Buffie, maar Telenet heeft zich qua klantvriendelijkheid niet van hun schoonste kant laten zien.

Ook Buffie wou natuurlijk verhuizen naar de nieuwe aanwinst die Dreamhost heet. Maar dat kon niet, zei de meneer van Telenet boudweg na de vraag om de nameservers voor www.buffie.be te wijzigen. “Want deze dienst wordt door ons niet gesupporteerd”. Punt. Geen alternatieven of mogelijkheden opgesomd om ons te helpen. Op onze wedervraag naar oplossingen, kwam er terug een minimalistische email met de “oplossing” : upgraden naar een pakket van €70 (exclusief BTW). Even bekijken, het pakket is bestemd voor KMO’s. Mjah.

We hebben ons verder de moeite niet getroost om antwoorden en service uit de “help”desk van Telenet te sleuren, maar zijn gewoon zelf alternatieven gaan zoeken. De hostfabriek handelde snel, zeer snel. Gisteren om 22u ‘s avonds een email gestuurd met de vraag of een domeinnaam kon gehost worden en de nameservers gewoon konden doorverwijzen. 3 minuten later was er antwoord, het kon. Om 7u30 vanmorgen al een email van DNS om te bevestigen dat de domeinnaam mocht getransfereerd worden. Zo rond de middag was de zaak geregeld. Twaalf uur heeft het dus geduurd, waar dan nog een nachtje slapen inbegrepen was. Service noem ik dat, zo heb ik het graag.
Om nog maar even over Telenet verder te gaan : toen we daar buffie.be registreerden kregen we geen enkele informatie over wat nu al dan niet kon of inbegrepen was in die hosting. Ook op hun support site is er niéts te vinden over de service die hier is inbegrepen. De domeinnaam van Het Grote Verlangen wordt gehost bij Realroot en daar kan je tenminste zelf de nameservers aanpassen.

Waar Telenet ook beter kan scoren is hun promotie voor het dubbel zo snelle internet. Allemaal goed en wel, maar je moet wel zelf instellen aan welke snelheid je wil surfen. Que ? Hoe moet je dat als gebruiker nu te weten komen ? Ah, zegt Telenet, we hebben je toch een email gestuurd. Geen email gezien. Gelukkig zijn er webloggers. Maar ze blijven ondertussen wel reclameblokken vullen met de pantermuis in plaats van gewoon de maximale snelheid bij al hun gebruikers te activeren.

Dat kan beter, Teletiet !

Boudoir

In een wereld waarin vrouwen en mannen gelijk geacht (zouden moeten) worden, vind je toch nog ettelijke bastiljons waar één sekse heerst. Zo bijvoorbeeld een winkel van trouwjurken. Toen vriendinlief (verschoning, ik moet tegenwoordig “verloofde” zeggen) een paar weken terug prinsessenkleedjes ging passen in Le Chapeau, mocht ik even de hemel binnenglipppen die normaal verboden terrein is voor het mannelijk geslacht. Een dringende sanitaire stop was de drogreden. Het had iets geheimzinnig, dat zijdezachte boudoir van vrouwelijke samenzweerderigheid. Maar algauw werd ik onverbiddelijk en op staande voet het paradijs uitgezet. Geen mannen gewenst. Ik was graag nog wat langer gebleven om het pasritueel mee te maken, maar het wordt dus nog lang afwachten tot 19 augustus. Waar ik eigenlijk wel blij om ben, ik ga voor de complete verrassing ! Tradietsies, nietwaar …

Ja ?

Ik wou u vandaag een geheim vertellen. Nuja, wat heet een geheim of nieuws op internet. Ondertussen is het al op enkele andere blogs te lezen, maar ik wou het u hier toch niet onthouden. Het is trouwens wel heel lang een geheim geweest, enkel en alleen het mijne. Geheimen zijn altijd een beetje spannend, maar soms wil je ze toch met je liefste delen. In dit geval kon het niet. Ze was tegelijk deel van het geheim, maar moest er kost wat kost buiten blijven.
Hoezo, denkt u ? Wel, een verliefd mens maakt rare sprongen. Al een paar jaar voel ik een vreemdsoortige koorts in mijn lijf die maar niet wil luwen. Een oplossing drong zich op. Iedereen weet het, een man getormenteerd door Cupido’s zoete gif heeft geen verweer. Daarom wou ik mijn geliefde dan ook heerlijk ouderwets ten huwelijk te vragen. Daar zijn redenen voor te over, maar de voornaamste is, en moet altijd de liefde zijn. De liefde dus, dames en heren, meer woorden moeten we daar niet aan vuil maken.
Alzo. Een solide en grandioos plan werd gesmeed, zo eentje waarvan je hoopt dat het voor de meest fantastische verrassing zal zorgen. Klein, doch niet onbelangrijk detail : ik had de medewerking van andere personen nodig. Vol vertrouwen sprak ik die mensen emailgewijs aan, maar een antwoord bleef uit. Toen het vaatje vertrouwen en geduld leeggetapt was en met spijt in het hart nam ik het het nog hete ijzer terug ter hand om plan A om te smeden tot plan B. Ditmaal moest het een plan worden dat meer kans op slagen had en dat zelfstandiger kon uitgevoerd worden. Ik wist het, dit zou het gaan worden. Plan B was in een embryonaal stadium ook al eens plan A geweest, en u weet wat ze zeggen over “uw eerste gedacht”. Een weekendje weg naar een droombestemming zou de ideale setting worden voor uitvoering van het plan. Het eventueel uitblijven van de bereidwillige medewerking van externen had ik deze keer mooi ingecalculeerd. Plan B was voorzien van alle essentiële uitwegen, op elk cruciaal ogenblik. En, eilaas, sommige daarvan bleken ook vandoen. (Hier wil ik toch even een bedankje voor Elke en NeCo tussengooien). Plan B werd dus plan B bis, maar niet getreurd. Ik had immers niets aan het lot overgelaten, falen was geen optie.
Maar toch. Niet zo eenvoudig om steeds positief te blijven denken. Wat als ze Nee zegt ? Wat als het plan mislukt ? Wat als ik de goeie woorden niet vind ? Enkele dagen voor het bewuste weekend werden details gecheckt en gedubbelcheckt. En gedubbeldubbelcheckt. Het geheim zou eindelijk het daglicht zien en ik zou het kunnen delen. Die dagen waren de moeilijkste. Want dan werden delen van het plan ook materieel en was de kans groter dat ze iets zou opmerken. Of dat ik mijn mond zou voorbij praten. Of mijn zenuwen mij zouden nekken. Of …
Mijn vrees bleek ongegrond en te klein voor woorden. Het eerste mooie moment kwam er toen ik uiteindelijk de locatie van het weekendje weg verklapte. Ik had een blije reactie verwacht, maar ik kreeg een uitzinnige. Tegen de avond volgde het moment suprême. Ik kreeg een volmondig Ja als antwoord op mijn Vraag. We werden er allebei een beetje stilletjes van. En hoewel we dachten dat er niets zou veranderen, veranderde er niets en toch ook weer iets. Kiezen voor mekaar is één, maar dat ook uitspreken doet je een diepere verbondenheid voelen. Het leven kan schoon zijn …
U wil weten wat plan B bis was ? Dat kan u hierzo lezen.

Boer en tuinder

Ten huize van werd dit weekend druk van “Boer en tuinder” gespeeld.
Het compostvat dat de vorige eigenaars van ons huis hadden achtergelaten in de tuin stond er al meer dan een jaar onaangeroerd, met als enig nut grasafval dumpen. Met de herst in het land moest daar verandering in komen. Een uitzending van Gardeners’ World trok ons over de streep, we moesten en zouden terug leven in de composthoop blazen.
Er werd niet gedraald, zaterdag werd al een papierversnipperaar aangeschaft. Een bureau accessoire voor in de tuin, zegt u ? Awel ja, in een niet meer zo ruraal gebied als Grimbergen ligt hooi of stro, het ideale vulmiddel om de compost luchtig te houden, ligt niet meer zomaar voor het grijpen. Onze Britse tuinvrienden raadden dus papiersnippers aan als waardig vervangmiddel. Als tweede onontbeerlijk hulpmiddel hadden we nood aan een riek. Ook altijd handig om boer-Van-Paemel-gewijs ongewenst bezoek af te weren, al “Van min erf !” schreeuwend. Maar goed, met alle nuttige accessoires in huis kon het echte werk beginnen. Eerst en vooral het nokvol vat ledigen. Waar ik voor oneindige stankhinder van Vilvoorde-city tot Meise had gevreesd, bleek het fantastisch goed mee te vallen. De inhoud was halverwege al mooi tot compost vergaan, dus onmiddellijk bruikbaar voor het betere bemestingswerk.
Het werd dus eigenlijk een pretje om het vatje terug laagje voor laagje te vullen : beetje organische restjes, wat snippers papier, handjevol micro-organismen-korrels en terug van vooraf aan beginnen. En nu maar hopen dat die beestjes goed hun werk gaan doen en we binnenkort goeie compost hebben voor het tuintje ! Ja, een mens leert wat over de kringloop des levens met zo’n klein, onnozel plastiek vat.
Maar daar bleef het niet bij. Het liefje, dat recent al even groene vingers als mij heeft gekregen, wou groene tuinvriendjes om de boel wat op te vrolijken. Dus wij zondagmiddag naar Groendekor, een super tuincentrum in de buurt. Ze hebben er van haast elk plantje zowat elke bekende variant, en dat maakt het leuk kiezen. Oogst van de dag : een klimhortensia (Hydrangea), een kamperfoelie (Lonicera), wat astertjes, een bloempje luisterend naar de leuke naam Phlox (vlambloem), een netje narcisbollen, een paarse chrysant en nog iets geinigs groen waarvan ik de naam nooit kan onthouden. Dat is ondertussen ook allemaal de grond in gegaan, zodat ‘t voor de winter nog stevig kan wortelen.
En zo geraken we weer wat meer geworteld in ons tuintje en ons huisje. Boer en tuinderen, het kan deugd doen na een week enkel met het kopje te moeten werken.

De schreeuw

Zondagavond, alles is peis en vree in huis. De tv bazelt wat voort en ik begin wat te knikkebollen van de slaap. Vriendinlief is alvast naar boven, pyama aandoen. Een angstschreeuw verbreekt de stilte van de intredende nacht en wordt onmiddellijk gevolgd door een gestommel op de trap naar beneden. Jawel, ‘t is weer spinnentijd.
Ik ga naar boven om te doen what a man ‘s gotta do, zijnde het vervaarlijke, behaarde gedierte naar een andere wereld helpen. De oorzaak van de fobie bevindt zich aan de muur naast het nachtkastje. Ik besluit het beest te elimineren door ‘t pantoffelheldgewijs van kant te maken. Jaja, ik hoor u al klagen : gij dierenbeul, kan je het arme gedrocht dan niet in een glas vangen en terug buiten zetten ? Eilaas neen. Het énige wat mijn liefje op dat moment een vredige nachtrust kan bezorgen is dat schepsel morsdood en ineengekrompen weten. Geen creepy creature dat dan weliswaar niet meer in de slaapkamer rondwaart, maar misschien toch nog, door middel van bovennatuurlijke krachten, doorheen de muur kan transponeren ofzo.
De slof erop dus. Wat volgt zal ik maar met de mantel der liefde bedekken. Schokkende taferelen zijn hier op KunstOf geen noodzaak. Maar het ging wel gepaard met een tweede schreeuw, ditmaal van het in een doodsstrijd verwikkelde monstertje. Het was me al eerder opgevallen dat dergelijke beestjes een soort geluid produceren wanneer ze gewelddadig aan hun einde komen. Een bijna onhoorbaar gekrijs dat op je trommelvliezen drukt, alsof een massa water op de bodem van het zwembad op je oren drukt.
Verbeelding of realiteit ? Laat de Dirk Draulans of de Koen Fillet in u los en vertel het mij !