Er zijn zo van die tradities die in ere gehouden moeten worden. Niet omwille van de traditie, maar omdat het gewoon leuk is. Zo ook de organisatie van een vrijgezellendag/avond. Getuige en vrienden wisten al langer dat ze me geen plezier konden doen met ordinaire wantoestanden. Geen zwelg”festijnen”, geen “handtekeningen op je lijf verzamelen”, geen mensen gaan lastigvallen op café met een varkensneus op, een pluim in je gat en een zelfgemaakt T-shirt met mislukte slogan die, alsof het nog niet duidelijk genoeg was, moeten aangeven dat het om een vrijgezellen gaat. Neen, dan zet je een vriend gewoon te kakken. Niets van dit alles bij mij, het programma was spitsvondig, origineel en mooi afgestemd op mijn interesses.
Een weekje op voorhand had het feestcomité een email verstuurd waarin mij gevraagd volgende attributen paraat te houden : 7 kroonkurkjes, mijn lomo camera, pen en papier, een psalmtekst, een oranje sok of zakdoek, laarzen, een labojas, een potje yoghurt en een petje van de New York Knicks. Uiteraard had ik een vermoeden dat er een aantal hoaxes tussen zaten, maar ik had het er het raden naar welke.
De dag begon met een fikse stortbui die de alles overheersende loomte ietwat kon temperen, maar algauw brak gelukkig de zon weer door. Toen ik tegen 13u werd opgehaald om de dag te starten, stond er alweer een brandende koperen ploert aan de hemel die ons warm zou blijven houden. Aangekomen in Brussel kreeg ik enige duiding rond thema, opdrachten en locaties. Allerlei vormen van communicatie zouden centraal staan en gelinkt zijn aan mijn interesses. Verder moest ik een bruidsschat zien te verzamelen die uit verschillende onderdelen zou bestaan. Bon, nog niet veel meer duidelijkheid, dan maar op pad.
De eerste halte was het Muntplein in Brussel. Daar kreeg ik penselen, verfpotjes en … een kabouter aangereikt. De bedoeling was dat ik, met één der cultuurtempels van onze hoofdstad op de achtergrond, de mensen moest aansporen om de kabouter te beschilderen. De mosterd voor de kabouteropdracht kwam duidelijk van onze uitnodiging, daar er op de achterkant een kabouter prijkt. Na enig aandringen had ik een eerste vrijwilliger beet, waarna het op rolletjes liep. De ene na de andere bood zich spontaan aan om mee te helpen schilderen. En dat we in Brussel waren was meteen duidelijk : Nederlanders, Zuid-Amerikanen, Marokkanen, Vlamingen, Walen, Brusselaars, … In geen tijd was het kleine mannetje geschilderd door iedereen die er langs liep. Het eerste deel van de bruidsschat was compleet.
Op naar de Grote Markt dan. Op dit plein moest ik mijn inspiratie zien te vinden om, gebaseerd op de meegebrachte psalm, een gedicht over de liefde te schrijven. Terwijl ik daar zo’n tijdje op een stoeltje zat met de kabouter voor me, werd ik continu aangesproken door mensen van allerlei slag. Wat zit u hier te doen ? U bent wel een rare hé ! Waarom doet u dit ? Toen ik uitlegde dat het om een vrijgezellendag, “brulage des culottes” of “enterrement du garçon” ging begonnen ze ‘t een beetje te snappen. Eén van de omstaanders legde zelfs wat geld bij het kaboutertje !
Om het verhaal verder door te trekken moesten we richting Centraal Station. Daar mocht ik plaats gaan nemen in de Photomaton, om een foto te nemen van mij en de kabouter. Opnieuw een ideetje gelinkt aan onze trouwuitnodiging, die dan weeral is geïnspireerd is op Le Fabuleux destin d’Amélie Poulain. U begint het plaatje ondertussen al te snappen. We moesten ons uit de voeten maken, want de meisjesbende zat eraan te komen. Toen mijn geliefde zogenaamd aan het wachten was op haar foto uit het hokje, werd die snel verwisseld voor mijn foto. Met de foto kreeg ze al een glimp te zien van mij en de kabouter … De link naar de film, weet u wel.
Om het plaatje compleet te maken trokken we verder naar de kiosk van het Warandepark. Ik moest mijn geblinddoekte liefste opwachten op de kiosk om haar de bruidsschat te overhandigen. Toen ze met bange pasjes (en met donker voor de ogen) eindelijk de kiosk op was geraakt, mocht ik haar blinddoek afdoen en haar mijn “snelschrift”gedicht declameren. Onze vrienden stonden erbij en keken er (een beetje stil geworden) naar. Een mooi moment !
Wachten op een vermoedelijke volgende opdracht, kwam er ineens een vrouw naar ons toe die zich voorstelde als Evelien. Ze bleek gidse te zijn van Vizit en zou ons de rondleiding met de ronkende titel Culinaire hartstocht door Brussel geven. De toer was een aangename aaneenschakeling van bekende en minder bekende plekjes doorspekt met hartstochtelijke anecdotes over de locatie of de mensen die ermee verbonden waren. Altijd leuk om de “petite histoire” te kennen van plaatsen waar je zo vaak voorbij loopt. Als pauze kregen we aperitief aangeboden in hotel Le Dixseptième, een prachtig hotel in hartje stad. Na nog een kort staartje aan de wandeling werden we begeleid naar
Café du Vaudeville in de Koninginne- of Sint-Hubertusgalerij om er te eten. Een perfect gebakken tonijnmoot met groentenspaghetti en een in de mond exploderende warme brownie/chocoladecake vormden een mooi menu. Achter het café bevindt zich ook nog een feestzaal en dat was toevallig één van de locaties die we ook nog bekeken hebben om het trouwfeest te houden. Met een poëtische en grappige noot sloot de gidse haar rondleiding en ook het diner af.
Om de avond in schoonheid te eindigen zakten we af richting Leuven. Neen, niet om alsnog enige baldadigheden te plegen, maar om gezellig na te praten over de vriendschap en de dingen des levens. En om de zon nog eens te zien opgaan als je bij het krieken van de dag huiswaarts keert. De perfecte afsluiter van een onvergetelijke dag. Aan al wie er was een welgemeende dank u !
