Tag Archives: Brussel

Affogato

Maandagavond was kinderloze avond, een onontbeerlijke traditie voor koppels met kinderen. Wij dus naar de Ellis Gourmet Burger in Brussel. Heerlijke burgers ginder, ik kan u vooral het trio aanraden (3 kleinere burgers van kip, lam en rund). Hoewel de burgers mijn maag al goed hadden gevuld, raakte ik in de verleiding om een dessert te nemen. Op de kaart viel mijn oog op een intrigerende naam : Affogato.
De allereerste keer ik dit dessert op de kaart zag staan heb ik het niet genomen. Man, wat heb ik spijt dat ik het niet eerder leerde kennen. En in de Ellis maandag ook niet, nog meer spijt. Dus toen we thuiskwamen, moést ik het gewoon maken. En gesmaakt heeft het !
Doodsimpel te maken, het recept bestaat uit één zin : een bolletje vanille-ijs overgieten met een kopje espresso. Hmmm, het koele van het ijs en het hete van de espresso. En een opkikker door de combinatie van suiker én caffeïne.
Geen foto helaas. Het ijs smolt en de koffie werd koud, een kommetje dat niet te lang mag blijven staan.
Affogato dus, een ideaal dessert voor de zomer (én de winter).

Zomer in Brussel

Mag ik u een paar tips geven voor als u op een zomerdag in Brussel rondstruint ?

Van 26 juli tot 13 september is het Koninklijk Paleis toegankelijk voor het publiek.

Op 11 en 12 juli is er het jaarlijkse Brossel Folk & Jazz festival in het prachtige Groentheater. Het theater ligt vlak aan het Atomium, verborgen tussen het groen en is zowat de Brusselse variant van het Antwerpse Openluchttheater in het Rivierenhof. Een fijne atmosfeer alginder, zeker als het een mooie zomeravond is.

Van 7 augustus tot 13 september zijn er terug de drive-in movies in het Jubelpark. De organisatie is wat sloppy, maar als je op tijd gaat heb je minder kans lang aan te moeten schuiven en heb je meer kans op een goed plekje voor de auto. Je kan ter plekke ook iets eten. De website vermeldt nog de films van vorig jaar, dus nog geen idee van het programma.

Van 24 tot 28 augustus organiseert de Ancienne Belgique de gratis concerten voor Boterhammen in het Park (‘s middags) en Feeërieën (‘s avonds) in het Warandepark. Mira, Wigbert en Kommil Foo op 28 augustus ‘s middags en Briskey (‘s avonds) lijken me aanraders.

Al deze tips zijn getest en goed bevonden door ondergetekende. En je vindt ze ook gewoon terug in de prima nieuwsbrief van UiT in Brussel.

Meanwhile in Grimbergen

Gedaan met de (blog)vakantie … Tussen het hemelse verblijf in de Provence en nu is er ook nog een beetje gewerkt. Geen tijd evenwel om werkmoe te worden want de afgelopen 2 weken kon ik alweer teruggrijpen naar het verlofgevoel. ‘t werd een staycation deze keer, zoals trendwatchers dat plachten te noemen.

Ik noem het klusvakantie. De ongebreidelde wildernis van de klimplanten in de tuin werd grondig ingetoomd. De logeer/bureau/rommelkamer werd grondig uitgemest. Het hout aan de buitenkant van de viving werd blankgeschuurd en kreeg een nieuw likje verf. De westelijke muur van ons huis kreeg een reinigingsbuurt en vervolgens een impermeabel laagje. Hier en daar werd nog een verfretouche aan de binnenkant van de viving gedaan. Wat je zelf doet doe je meestal beter, zo wordt Rogergewijs beweerd. Maar voor mij werkt klussen vooral ontspannend. Met een breinjob kijk ik af en toe uit naar een beetje handenarbeid. En niets zo bevredigend als op het einde van de dag je eigen resultaat te bewonderen. Ik blijf een vrolijke vakantieklusser op één voorwaarde : dat er op tijd en stond ook een niet-klusmoment ingelast wordt (anders voel ik me een Pool in mijn eigen huis).

En zo geschiedde. Zo lang als het lijstje klussen, zo lang ook het lijstje vakantie activiteiten. Vlooi de tips er tussenuit, zo u wil.

U moet beslist ook eens een bezoekje aan het Koninklijk Paleis brengen. Vooral de balzaal en het door-Fabre-met-kevers-versierde-plafond zijn zéér de moeite. Elk jaar in juli en augustus te bezichtigen. Ik had het gevoel dat er meer buitenlandse toeristen dan Belgen rondliepen. Geen foto’s helaas, de beveiliging was zeer strikt.

Een voormiddagje Brussel daarbij combineren is een heel fijn idee. Begin uw uitje met een stevig ontbijt in de Pain Quotidien. En als u dorst heeft en een mooi uitzicht over Brussel wil terwijl u uzelf laaft, neem dan de lift naar de bovenste verdieping van het Muziek Instrumenten Museum op de Hofberg.

Nog in de categorie handenarbeid, maar dan culinair : brood bakken. Menig meel is door mijn handen gegaan. Op advies van Bruno ben ik ook eens over en weer gesjeesd naar het Gents Bakkershuis, hét walhalla voor de amateurbakker. Er staat inmiddels een flinke voorraad verschillende meelmixen te wachten om tot brood te worden verheven. Oh, en ik ben zeer te spreken over het boek Bijzonder Brood van Linda Collister (eerst geleend in de bib, dan gekocht in het Bakkershuis).

Een weekendje Lowlands, in het zog van Vive La Fete. Pukkelpop bij de Noorderburen, zeg maar. Het viel me op dat de Nederlanders ginder rustiger zijn dan de exemplaren die op Rock Werchter losgelaten worden. En het eten was er lekkerder en goedkoper. Maar wat een drukte ! N*E*R*D is me bijgebleven, ze kunnen een tent in geen tijd in lichterlaaie zetten. The Sex Pistols waren een flauwe bedoening. Fotografen moesten een contract tekenen wilden ze kiekjes nemen van de punkers op leeftijd. Waar is de anarchie gebleven ? Gelukkig had ik mijn lomo nog eens vanonder het stof gehaald. Vive La Fete gaf een vertrouwde en sterke set ten beste. De flarden Franz Ferdinand en The Gutter Twins die ik gezien heb konden me opnieuw niet overtuigen. Spijtig ook dat de filmtent vol zat voor No Country for Old Men. Die video-avond komt er nog aan, Stijn !

Iets wat ik al lang eens wou doen : een drive-in movie. Op de terreinen van het Jubelpark kan je nog tot eind augustus elke vrijdag in je auto een filmpje meepikken. Wij kozen voor de avant-première van Mamma Mia. Na té lang aanschuiven (40 minuten vanaf de ingang)stonden we uiteindelijk toch op de 2e rij. Een leuke ervaring in een uniek kader (de plaats waar ik normaal jaarlijks ongeduldig sta te wachten op het startschot van de 20 km door Brussel).

Lekker languit in de zetel naar de Olympische Spelen gapen. En af en toe een kattenslaapje tussendoor, heerlijk ! De openingsceremonie maakte grote indruk. Alleen de lijfspreuk van de Chinese Spelen “one world one dream” vond ik wrang smaken in het licht van de Tibetaanse bezetting.

Vele etentjes met vrienden en familie, dat spreekt. Beseffen dat ik me gelukkig mag prijzen, met die fijne mensen om me heen. En ook beseffen dat we elkaar nog te weinig zien.

De lange vakantiemomenten zijn bij deze helaas officieel voorbij. Hopelijk zit er nog een mooie indian summer aan te komen om op te vullen met lange weekends ?

De terugkeer van Forrest (2)

De rubriek “Run Forrest, run” is wederom niet dood en begraven. Sinds begin 2008 trek ik met enige regelmaat weer de loopschoenen aan. Eerst voorzichtig begonnen met korte afstanden (5 km) en toen ik voelde dat er van de conditie van het voorbije jaar nog een goeie basis overbleef ben ik de afstanden telkens met 2 km beginnen vergroten. Ondertussen zit ik terug op het niveau van een 16 km zonder bovenaardse inspanningen te moeten doen.

Eén van de grootste motivaties om te blijven lopen is merkwaardig genoeg mijn Nike+. Of beter de combinatie iPod nano, Nike+ en de Nike+ website. Vroeger hield ik mijn tijden en afstanden bij in Excel en op de (nog oude) Asics website. Maar sinds ik het gemak van Nike+ ontdekt heb wil ik niets anders meer. Terugkomen van het lopen, iPod inpluggen en klaar. En dan de mooie grafiekjes van Nike+ aanschouwen.

Nike+ vertelt mij dat ik ondertussen 18 runs gelopen heb voor een totaal van 171 km. Dat brengt mijn gemiddelde op 4’41” per km. U kan alles ook in de rechterbalk hiernaast volgen dankzij de Nike+ iPod Stats plugin.
Het enige wat ik nu nog mis is een connectie, of beter nog een integratie, van mijn hartslagmeter met Nike+. Daar zit ongetwijfeld nog een kanjer van een groei in op de verkoopscurve van Apple.

Het ultieme doel is dit jaar uiteraard weer de 20 km door Brussel (schrik niet als de site opent). Mijn nummer heb ik gelukkig al op zak, want vanaf dag 1 ingeschreven. Op dag 3 waren alle 25000 nummer de deur uit, om maar te zeggen.
Maar ook voor de 10 miles van Antwerpen ben ik ingeschreven. Een 16 km-wedstrijd een maand voor Brussel, da’s een goeie voorbereiding om terug het wedstrijdgevoel aan te scherpen en de conditie even te polsen.
Over de Stadsloop Gent ben ik nog in beraad. 12 mei valt heel slecht in mijn trainingsschema en het risico op letsels is bij een wedstrijd toch altijd groter dan op training.

Maar eerst dus Antwerpen zondag. Het ziet ernaar uit dat het weer alvast meezit. Hopelijk het parcours ook, ‘t wordt de eerste keer dat ik het loop.
De organisatie zit precies nog om wat deelnemers verlegen, want ik kreeg net nog een email. Inschrijven kan nog ter plaatse, op vrijdag, zaterdag en zondag.

De 20 km van Brussel, 2007 : nog eens achterom kijken

‘t Zit er weeral op ! Maanden trainen en de wedstrijd is in een zucht voorbij … Maar het was mooi !
Loopt u even mee ?

De start : omdat ik me had ingeschreven om de groene haas te volgen, mocht ik in het vak 6000-8750 gaan staan. 20 minuten voor de start begeef ik me naar het startvak … dat ik niet vond. Ik moest me eerst nog door het vak 11500-28000 wurmen want dat stond al eivol. Eigenlijk mocht ik met mijn nummer in het vak 801-1200 gaan staan, maar daar was het risico om omver gelopen te worden bij de start te groot.
Ik heb mijn laatste slokjes isotone drank nog maar op of daar klinkt al het startschot. Nu goed, het is toch nog 5 minuten wachten en aanschuiven om uiteindelijk traag op gang te komen. Net vóór de tijdsregistratiematten doen nog veel mensen een plasje.

km 2 : het tempo wordt er al goed ingehouden. Even zie ik de groene ballonnen niet meer in de Wetstraat. Ik besluit wat sneller te gaan om ze op te zoeken maar dat is moeilijk omdat de mensenmassa nog te dicht opeengepakt zit. Als ik ze even later toch zie opduiken ben ik wat geruster. Ik probeer mijn eigen ritme te vinden maar het lukt me niet. Teveel geduw en getrek nog, teveel oppassen dat je niemand op de hielen loopt.

km 4 : we duiken de tunnels in. Ik zie een mistige stofwolk onder het plafond van de eerste tunnel hangen. De blazers helpen niet veel, ze verplaatsen alleen het stof en de nare zweetgeurtjes. Volgend jaar een deo-fabrikant als hoofdsponsor aub ?

km 5 : de hazen lopen sneller dan voorzien. We passeren het bord van 5 km al na 25 minuten, terwijl ze er normaal maar 27.30 over moesten doen. Dat betekent een tempo van 5 minuten per kilometer. Mij goed, zolang ze ik ze kan volgen maak ik kans op een strakke tijd. Al moet ik oppassen me niet te verbranden voor we goed en wel halverwege zijn.

km 7 : ik vind nog steeds mijn draai niet. Mijn hartslag zit ook nog te hoog. Soms worden de doorgangen nauwer en moeten meer mensen dichter opeen gaan lopen, wat het constante ritme niet bevordert. Er zitten ook nog teveel snellere en tragere lopers bijeen en die hinderen mekaar onvermijdelijk. Toch even stoppen om de blaas te ledigen.

km 9 : Terkamerenbos geeft de het duizendkoppige lopersmonster dat zich door de stad kronkelt wat meer ademruimte en schaduw. De zon is vanachter de wolken gekropen en geeft goed warmte. Ik maak handig gebruik van de verharde grond naast de weg om op iets zachtere ondergrond te lopen (zoals mijn trainingsparcours) en uit de zon en de massa weg te blijven.

km 10 : De hazen beginnen op mijn systeem te werken. Ik voel me eerder een ezel die een wortel achternaloopt en nooit dichterbij komt. Wanneer de hazen iets stagneren in de bocht van de 10 km, grijp ik de gelegenheid om ze achter me te laten.
“Ge zijt er bijna !” roept een mededeelnemer me ook nog na, wanneer ik hem voorbijkom. Niet echt, de wedstrijd begint voor mij pas aan km 15.

km 11 : de grote massa is wat uitgespreid, ik kan ademhalen. Ik merk ook meer lopers met hetzelfde tempo rond mij en dat maakt me rustig. Ik concentreer me op mijn ademhaling en krijg mijn hartslag beter onder controle (rond de 165).
Ik krijg mijn eerste kick. Een rush gaat door me heen wanneer ik de Nike+ stand nader. Een wall of sound komt me tegemoet en het overweldigt me enorm. Ik voel mijn lichaam niet meer, ik loop op wolkjes en geniet van dit spirituele moment dat runner’s high heet. Daarvoor alleen al zou ik maanden trainen en de wedstrijd meelopen. Het kan verslavend werken, vermoed ik.

km 14 : Ik zie veel mensen stilaan sterven, maar mijn stoomlocomotief stampt stevig door. Ik ben eindelijk volledig in wedstrijdritme en voel nog geen vermoeidheid. Om te vermijden dat de energiereserves straks in het rood gaan prop ik een Power Gel in mijn mond, een plakkerig goedje dat in één klap goed is voor 700 calorieën snel beschikbare energie. De Gatorade bevoorrading laat ik links liggen, al lopend kan ik toch niet goed drinken en met klotsende vloeistof in mijn maag kan ik niet voluit lopen.

km 17 : de beruchte “bergop” van de Tervurenlaan. Ik merk dat ik vrij vlot doorga, ook al gaat mijn hartslag terug de hoge kant op. Boven gekomen moet ik het wel even temporiseren wil ik het einde halen. Het lastigste moment van de koers voor mij, maar ik plooi gelukkig niet.

km 19 : de erehaag van mensen juicht alle passanten toe. Ik voel me terug gesterkt, ik put moed uit de aanmoedigingen en de opzwepende ritmes van de bandjes die langs het parcours staan. Je kan niet geloven wat een motivatie dat geeft. Bedankt aan alle (anonieme) enthousiastelingen !
Ik passeer nog een blinde loper die, onder begeleiding, ongeveer gelijk met mij binnenkomt. Sterke prestatie !

km 20 : ik klok af op 1u42 minuten en ben bijzonder tevreden. 10 minuten beter als vorig jaar, ik had het niet durven dromen.
De spieren beginnen onmiddellijk op te stijven omdat ik niet kan uitlopen. Maar het indienen van de chips die de tijd meten is beter georganiseerd dan vorig jaar. Overal waar blauwe ballonnetjes hangen kan ik terecht om de chip los te knippen van mijn schoen. Ik geraak al vlug door de massa en zoek een bankje op om de spieren los te gooien. Van een aantal omstaanders hoor ik dat de eersten hebben uitgelopen op een uurtje. Onvoorstelbaar …
Ik zoek mijn supporters op aan de TV Brussel-stand. Mijn liefste zorgt onmiddellijk voor bevoorrading en kledij om niet af te koelen. Droge koekjes en een banaan hebben nog nooit zo goed gesmaakt.

En verder ? Het zal er nu op aankomen niet stil te vallen en te blijven lopen. Ik ben dus op zoek naar een nieuw doel om de motivatie hoog te houden. Iemand weet van een plezante 15 of 20 km loop in het najaar ?

Pastaweek

pasta.jpgNa de ontlurkingsweek volgt de pastaweek. In de aanloop (haha) naar de 20 km van Brussel wordt aanbevolen om de laatste week te “taperen“. Tapering houdt in dat je je lichaam rust gunt en vooral niet meer intens gaat trainen.
Bij het taperen hoort ook een specifiek dieet. Velen beweren (al is niet iedereen het erover eens) dat veel koolhydraten eten helpt. Die worden omgezet tot glycogeen, dat als reservebrandstof kan dienen tijdens de inspanning. Belangrijk is ook hierbij veel water te drinken, dat bevordert de omzetting van de koolhydraten tot glycogeen.

Vorig jaar heb ik hetzelfde scenario al eens uitgetest en goed bevonden, de energiereserves waren goed aangevuld. Dus probeer ik me deze week vol met koolhydraten te proppen. Vooral pasta, maar bananen, aardappelen en rijst kunnen ook.
De categorie pasta op Kokeneten.be komt van pas !

Foto door Onio-n

20 km van Brussel : de laatste loodjes

“Klaar voor zondag ?” vroeg Lien me vandaag nog. Dan loop ik de 20 km van Brussel, zoals u weet. Welja, ik ben er opnieuw klaar voor.

Al bij al denk ik evenveel, maar minder gedisciplineerd getraind te hebben als vorig jaar. Mijn Asics trainingsschema heb ik maar half en half gevolgd en ook het plichtmatig invullen van de resultaten zat er niet altijd in. Aan de andere kant, de basisconditie van vorig jaar was nog goed blijven hangen, na enkele weken zat ik al veel verder dan na enkele maanden vorig jaar.

Anderhalve week geleden was het van generale repetitie. 2 uur op voorhand een stevige kom pasta naar binnen gespeeld, regelmatig gedronken en een kwartiertje voor de start nog wat isotone drank naar binnen gespeeld. De eerste 15 km gingen vlotjes. De laatste 5 waren meer op karakter, zeg maar. Mijn trainingsschema was niet van die aard dat ik die 20 km een aantal keer zou lopen. Eén keer moet volstaan, en daarnaast nog een aantal keer 15 à 17 km. Maar voor die laatste 5 km moest de laatste jus wel uit de benen geperst worden. Uiteindelijk heb ik afgeklokt op 1 uur 45 minuten. En gezien dit een training was, dus niet op wedstrijdritme, ziet het er wel goed uit voor zondag.
Ik heb me ook ingeschreven om de haas te volgen zondag. Als het goed gaat probeer ik tussen de gele en de groene haas te eindigen.

Vandaag nog eens een half uurtje gelopen met de handrem op. Gemiddelde hartslag : 145. Het lichaam terug honger doen krijgen naar een flinke explosie en veel rusten is deze week de boodschap. Donderdag of vrijdag doe ik nog een heel klein rondje en dan is het aftellen naar zondag. Duimen voor niet al te warm weer en veel zuurstof in de lucht. En ik neem al mijn supporters mee !