Boete
Ik kom er te weinig, in de bibliotheek. Het heeft te maken met mijn leesgedrag. Elke dag lees ik een paar pagina’s voor het slapengaan, maar mij uren terugtrekken in de zetel met een boek, dat gebeurt niet meer. Waardoor ik meestal langer dan de toegestane 4 weken over een boek doe. En ik dus vaak een boete aan mijn been heb. Het straft zichzelf een beetje af, dat leengedrag van mij.
Als kind ging ik steevast op woensdagnamiddag naar de bib en bracht 3 of 4 boeken mee. De week erna waren die uitgelezen en werden ze ingeruild voor een vers stapeltje. Maar nu, tijd hé, hoe spaar je die ?

Boeken in de ramsj

Toen ik laatst in de bibliotheek was stond aan de ingang een bak boeken in de ramsj. Er lag een kinderboek tussen dat me altijd is bijgebleven : Momo en de tijdspaarders door Michael Ende. Dat is ook de schrijver van The Never Ending Story, het verhaal dat verfilmd werd naar een klassieker die rond deze tijd vaak op de buis komt.

Het boek (uit 1975 al) bleef in mijn herinnering dwalen en moet me destijds sterk geïntrigeerd hebben, al wist ik niet meer waarom. Ik kon me het verhaal zelfs niet meer herinneren, enkel nog de kaft waarop een klein jongetje staat, getekend in levendige kleuren.

Gatenkaas
Zoveel jaar later blijkt dat jongetje een meisje te zijn. En Wikipedia onthult verder over het boek :

Het is een boek dat ook volwassenen confronteert met hun eigen, gehaaste manier van leven

Geen wonder dat het mij zo aansprak ! De gehaastheid die soms in onze levensstijl sluipt roept wel vaker vragen bij me op. En dit verhaal moet me dus onbewust bijgebleven zijn.

Ik heb geen moment getwijfeld en het boek voor 1 euro mee naar huis genomen. Binnenkort ga ik Momo de aandacht geven die ze verdient en haar verhaal langzaam herbeleven.