Tag Archives: Barcelona

Barcelona revisited

Het reizen lijkt maar niet op te houden. Voor het werk al 2x naar Texas, Zürich en Barcelona. Voor het persoonlijk plezier nog 2x Barcelona en Rome. En dat op één jaar tijd.
En morgen start er alweer een werkmeeting in Barcelona, maar ik ben zaterdag al naar hier afgezakt. ‘t Is handig als je er vrienden hebt wonen. Hoewel ik al vaker in Barcelona ben geweest voelde ik me er deze keer géén toerist meer. De schatten zijn me komen afhalen aan de luchthaven en hebben me het hele weekend op sleeptouw genomen. ‘k Was zelfs mee uitgenodigd op een verjaardagsfeestje, zo onder Barcelonezen. Het enige obstakel is nog de taal, al kan ik hier en daar wel een woordje verstaan. En iedereen was zo lief om me af en toe een vertaling toe te gooien of een babbeltje in het Engels te komen slaan.
Maar nu mijn bedje in, want mijn voeten zijn moegelopen. En morgen volop concentreren op de meeting. Tot de avond toch, want dan ga ik terug genieten van de stad der steden.

Toerist in eigen land

Wat een weekend zeg ! De indian summer gaf nog eens serieus van jetje, en misschien wel de laatste keer voor de grijsheid weer ons land omsluit.

Het zonnetje kwam net op tijd, want wij hadden fijn bezoek uit Barcelona. En dus konden we lekker de toerist in eigen land gaan uithangen met ons logeetje. Brussel en Brugge had ze al gezien en in Antwerpen ging ze nog een week logeren voor het WRRS 2007 congres. Maar Gent sprak haar wel aan, dus wij naar ginder. En als ik zeg toerist uithangen dan bedoel ik dat écht zo. Een rondje door de Sint-Baafskathedraal, struinen langs de graslei, koffietje en ongefilterde Palm op het terras van de Belga Queen, een blik op het Gravensteen, … afin de obligate places of interest. Maar daarom niet minder leuk. Het deed me nog eens stilstaan bij al het moois dat we ook in eigen land hebben.

Een bezoekje aan het metekindje van mijn liefste mocht niet ontbreken. En Janne is zelfs mee gaan eten (met de ouders uiteraard) ! En ze deed dat voorbeeldig. De snelle service leende er zich gelukkig ook toe.
En het restaurant bleek ook nog een verrassing. Na een tiental telefoontjes naar mij bekende en lekkere plekjes in Gent had ik eindelijk een reservatie vast. En ik dacht gereserveerd te hebben in het restaurant in het gebouw waar NTGent huist. Maar het bleek in een ander theatergebouw te doen te zijn, en wel in het theatercafé van het operagebouw. Café Theatre, theatercafé “Foyer”, u begrijpt mijn verwarring (en/of u moet er hartelijk om lachen).

En zondag konden we natuurlijk ook niet binnenblijven. Het kleine muisje in onze kelder had alle chocoladevoorraad van Marcolini opgegeten en dus moesten we wel nieuwe halen. En u weet hoe dat gaat met buitenlanders en belgische chocolade : ook onze gaste nam een voorraadje mee huiswaarts.
Onderwijl ook nog eens door de antiekmarkt op de Zavel en op de rommelmarkt op het Vossenplein gepasseerd. Grappig als je ze onmiddellijk na elkaar doet, het contrast qua publiek is frappant.
Onze logee moest tegen dan alweer in Antwerpen zijn, dus ook nog even taxi gespeeld naar haar hotel.

En dan was het even balen dat het weekend voorbij gevlógen was. Maar evengoed was er het gevoel van contentement dat ik er van heb kunnen genieten, in fijn gezelschap. Het besef dat ik mezelf een gelukkige mens mag noemen was nooit veraf.

(Al lang) Terug

Min Moaten
Tss, al meer dan een week terug en ik heb hier nog niets van me laten horen. U zou haast écht denken dat we ginder gebleven zijn. Helaas ! De harde realiteit van een week werken doet het vakantiegevoel als sneeuw voor de zon verdwijnen. Daarom hebben we besloten al snel een reünie te plannen, kwestie van de herinneringen niet te snel te doen vervagen.

Wat we een hele week uitgespookt hebben ? Niet veel. Althans, veel minder dan ik op een week vakantie met mijn liefste zou doen. En dat was goed zo. Een groep dierbare vrienden, een stad waar ik me nooit zou kunnen vervelen en een schitterend appartement. Ziedaar de ingrediënten voor een meer dan geslaagde vakantie. En dat er minder zon was dan we ginder gewoon zijn, kon ons weinig deren.
Terug thuisgekomen moest ik me dan ook hoeden voor een kanjer van een heimweegevoel. Het was alsof ik net terug op kamp was geweest met de Chiro en dagenlang baalde dat ik mijn vrienden en het kampgevoel moest missen.

Méér dan ooit is de slagzin van deze weblog van toepassing : de herinnering is niet genoeg, de herinnering is een groot verlangen. Het volgende bezoek aan Barcelona én een tripje met min moaten mag niet lang uitblijven.

Barcelona, mes que un ciudad ! (vrij naar het lijflied van FC Barcelona)

Reisplannen

Al lang vóór het in belgenland weer begon te zomeren, waren wij hier ten huize al aan vakantie aan het denken. Noodgedwongen een beetje, maar daarom niet minder plezant.

Vorig jaar was het een beetje een atypisch vakantiejaar : een vakantie op uitnodiging van mijn ouders (Toscane) en een huwelijksreis (Cyprus). En het belooft dit jaar ook zo te worden. Een lang geleden genomen besluit wordt eindelijk werkelijkheid. Met 6 vrienden een weekje naar Barcelona in mei, ik moest geen 2 keer nadenken. Zeker niet toen bleek dat het wonderwel in iedereens agenda paste. En we het gedroomde appartement gevonden hadden, pal in de Barrio Gòtic. En in juli zijn we uitgenodigd op een trouwfeest in Rome, dus daar maken we een uitgebreide citytrip van.

Voor augustus ligt het nog wat open. De 3 weken vakantie zijn ingepland op het werk, maar de plannen hiervoor zijn nog in de maak. Een kleine week Frankrijk met de auto zit er wel in.

Maar daarmee houdt het reizen nog niet op. Voor het werk word ik dit jaar een aantal keer in het buitenland verwacht. Morgen vertrek ik voor een weekje Texas, alwaar het hoofdkwartier van mijn werkgever zich bevindt. Half mei komen we met eenzelde projectteam ginder nog eens samen, in juni wordt het Zürich en in november terug richting Lone Star State.

Genoeg reisplannen voor dit jaar, me dunkt.

The times, they are a-changing

Natuurlijk zijn we al een paar dagen terug, maar ik moet toch nog even afkicken van een onvergetelijk weekendje Barcelona.
Ik weet het niet hoor, maar dit vond ik toch wel een sterk staaltje van klimaatsverandering : op het dak van het hotel in zwembroek over de stad uitkijken. Op 19 januari. Januari !
‘k Zeg u, ‘t is niet meer gelijk vroeger.