Tag Archives: Antwerpen

Reserveren bij Sergio in The Jane

Bleek geen sinecure te zijn. 3 maanden op voorhand zitten alle tafels daar al vol. Talloze keren heeft mijn liefste om 8uur ‘s morgens geprobeerd om een reservatie bij The Jane te strikken, maar evenveel keer ving ze bot. Dan maar de Upper room bar geprobeerd, da’s maar 1 maand op voorhand vol :-) En yes, 7 november kon in de agenda aangekruist worden om onze voeten daar onder tafel, of beter aan de bar, te schuiven.

buiten

En of het wachten werd beloond ! Gezien we met 4 waren kregen we een hogere tafel naast de bar, anders zaten we allemaal op een rijtje. Fijn, want zo hadden we naast een zicht op het gesternte van de voormalige kerk, maar ook op de bar zelf.

Boven

Het hele concept van de inrichting ademt stijl, maar vooral ook rock&roll uit. Gedurfde glasramen, zwarte muren, leren onderleggers, getattoëerde obers, zelfs een getattoëerde keuken. Helemaal passend bij Sergio Herman dus.

glasraam
We werden verwelkomd door vlotte, jonge obers, waarmee de toon van dineren in de bar direct gezet was. Geen stijf gedoe of een culinair keurslijf, maar een ontspannen avond waarbij van tijd tot tijd heerlijke bordjes aan tafel werden geserveerd, met een korte, eenvoudige uitleg. De formule van de Upper room bar bestaat er dan ook in dat je zelf een aantal gerechten van de kaart kan plukken, die dan in tapas formule worden opgediend. Of je laat de keuken zelf daaruit een los menu van een vijftal schotels samenstellen. Dat laatste had dan ook onze voorkeur, we lieten ons verrassen. En dat werden we, door deze goddelijke gerechjes.

Canneloni

canneloni

Zeebaars

zeebaars

Oester

oester

Patatas bravas

patatas bravas

Wagyu (Japans, gemasseerd rund). Meat is murder, en hier zou je een moord voor doen.

wagyu

En dan. Er werden 2 desserts aangeboden op de kaart en ik kon niet kiezen. Toen één van mijn tafelgenoten geen dessert wou, kreeg ik ze toch gewoon alletwee aangeboden zeker !

Citroendessert

citroendessert

En dit is de beste dame blanche die ik ooit gegeten heb.

dame blanche

Na afloop van de culinaire reis wilden we nog niet direct naar huis. Bleek dat we gewoon nog wat konden nakaarten in de bar. Geweldig ! Ik had zin in een Vedett IPA en kreeg die in een metalen kelk aangeboden. Piesjaal !

Vedett

Je ziet, The Jane staat nu al gekend om zijn topkeuken (én wachtlijsten). Maar je kan er dus ook gemoedelijker een (minder duur) hapje gaan eten en nog wat blijven plakken. Een concept dat me fantastisch beviel. Ik kom er nog !

Leve moeder !

Moederdag op 15 augustus in het Antwerpse. Hoe dat is gekomen leest u op de site van De Standaard.
Rare jongens, die Antwerpenaren ;-)
Maar desalniettemin : leve moeder, waar en wanneer ook ter wereld !

De terugkeer van Forrest (2)

De rubriek “Run Forrest, run” is wederom niet dood en begraven. Sinds begin 2008 trek ik met enige regelmaat weer de loopschoenen aan. Eerst voorzichtig begonnen met korte afstanden (5 km) en toen ik voelde dat er van de conditie van het voorbije jaar nog een goeie basis overbleef ben ik de afstanden telkens met 2 km beginnen vergroten. Ondertussen zit ik terug op het niveau van een 16 km zonder bovenaardse inspanningen te moeten doen.

Eén van de grootste motivaties om te blijven lopen is merkwaardig genoeg mijn Nike+. Of beter de combinatie iPod nano, Nike+ en de Nike+ website. Vroeger hield ik mijn tijden en afstanden bij in Excel en op de (nog oude) Asics website. Maar sinds ik het gemak van Nike+ ontdekt heb wil ik niets anders meer. Terugkomen van het lopen, iPod inpluggen en klaar. En dan de mooie grafiekjes van Nike+ aanschouwen.

Nike+ vertelt mij dat ik ondertussen 18 runs gelopen heb voor een totaal van 171 km. Dat brengt mijn gemiddelde op 4’41” per km. U kan alles ook in de rechterbalk hiernaast volgen dankzij de Nike+ iPod Stats plugin.
Het enige wat ik nu nog mis is een connectie, of beter nog een integratie, van mijn hartslagmeter met Nike+. Daar zit ongetwijfeld nog een kanjer van een groei in op de verkoopscurve van Apple.

Het ultieme doel is dit jaar uiteraard weer de 20 km door Brussel (schrik niet als de site opent). Mijn nummer heb ik gelukkig al op zak, want vanaf dag 1 ingeschreven. Op dag 3 waren alle 25000 nummer de deur uit, om maar te zeggen.
Maar ook voor de 10 miles van Antwerpen ben ik ingeschreven. Een 16 km-wedstrijd een maand voor Brussel, da’s een goeie voorbereiding om terug het wedstrijdgevoel aan te scherpen en de conditie even te polsen.
Over de Stadsloop Gent ben ik nog in beraad. 12 mei valt heel slecht in mijn trainingsschema en het risico op letsels is bij een wedstrijd toch altijd groter dan op training.

Maar eerst dus Antwerpen zondag. Het ziet ernaar uit dat het weer alvast meezit. Hopelijk het parcours ook, ‘t wordt de eerste keer dat ik het loop.
De organisatie zit precies nog om wat deelnemers verlegen, want ik kreeg net nog een email. Inschrijven kan nog ter plaatse, op vrijdag, zaterdag en zondag.

Een staaltje Belgische fotografie

Vorige zondag foto’s wezen kijken in Antwerpen. In het fotografiemuseum meerbepaald, op kosten van Amusee Vous, met het bandje van Rock Werchter kon je gratis binnen.
De huidige expositie was er eentje over fotografie tijdens (bijna) het volledige bestaan van België, zijnde van 1840 tot nu. (Zijn er dan geen foto’s te vinden van de periode 1830-1840 ?) “Een gezicht geven aan de Belgische fotografie en aan het kruim van de Belgische fotografen”, luidde het thema. Een ambitieus plan dat vele kanten opkan. Want zeg zelf, vraag aan 10 m/v wat fotografie voor hen is en je krijgt 10 verschillende antwoorden. Zelf ben ik er ook even over gaan nadenken. Fotografie moet voor mij iets zijn wat 1) de Zeitgeist vat 2) een beeld weergeeft dat ik niet volledig kan vatten, er moet wat mysterie zijn 3) mij even doet stilstaan. 1) en 2) zijn nog vrij objectief, met 3) begeven we ons op glad ijs. En daar zit net de zwakte van deze expo. De samenstellers hebben zich ongetwijfeld goed van hun taak gekweten als het op kennis aankomt, uit elk tijdsvak, elke stroming, elke fototechniek een goeie staalkaart genomen. Maar het leeft niet, er zit niet de minste samenhang in. Vervolgens werden alle werken alfabetisch opgehangen, zonder enige duiding. Tweede zwakte. Mochten sommige werken nu nog bewust samen zijn opgehangen om associaties te maken die de kijker niet ziet, maar nee. Het geheel vertelt geen verhaal, het blijft beeldjes kijken en beurtelings “oh, dit is knap” en “ah, niet om aan te zien” roepen.

Toch enkele persoonlijke hoogtepunten :

  • Een groep van 9 schilderdoeken waarop met foto emulsie een vage fotoafdruk is gebrand. Het lijken wel stills uit een film en de 9 werkjes samen versterken dat effect (fotograaf onbekend)
  • Een foto uit de reeks “Made in Belgium” van Harry Gruyaert. Hier Zeitgeist ten over.
  • Chet Baker door Michiel Hendryckx uit 1980. Je ziet een versleten Baker die op een trap zit, met zijn hoofd tegen een lachende deerne aan. Ontwapenend.
  • Briek Schotte door Stephan Vanfleteren. Hét Flandrien-gehalte in & foto vervat.
  • Een reeks foto’s in een vitrinekastje, getiteld “Bruxelles dans la nuit”. Dit zijn z/w foto’s van Brussel uit de dertiger jaren (fotograaf onbekend). Nostalgie !
  • Een onverwacht en fijn wederzien met werk van Herman Selleslagh, de vroegere huisfotograaf bij Humo (of nog steeds ?)

Een aparte reactie in het gastenboek van Amusee Vous (ter plaatse in te kijken aan de balie) : “Il n’y a pas de photographie belge, seulement des individus. Monsieur le directeur, vous êtes un nationaliste comme tous les autres”.

De expo “Belgische fotografen 1840-2005” is geen hoogvlieger qua verwondering en artistieke waarde, het is hoogstens een mooi uitgesorteerde, maar archivarische bloemlezing van wat fotografie in België betekend heeft.

Luister naar een Radio 1 interview met de directeur van het museum, Christophe Ruys, over de expo.