Tag Archives: AB

Zomer in Brussel

Mag ik u een paar tips geven voor als u op een zomerdag in Brussel rondstruint ?

Van 26 juli tot 13 september is het Koninklijk Paleis toegankelijk voor het publiek.

Op 11 en 12 juli is er het jaarlijkse Brossel Folk & Jazz festival in het prachtige Groentheater. Het theater ligt vlak aan het Atomium, verborgen tussen het groen en is zowat de Brusselse variant van het Antwerpse Openluchttheater in het Rivierenhof. Een fijne atmosfeer alginder, zeker als het een mooie zomeravond is.

Van 7 augustus tot 13 september zijn er terug de drive-in movies in het Jubelpark. De organisatie is wat sloppy, maar als je op tijd gaat heb je minder kans lang aan te moeten schuiven en heb je meer kans op een goed plekje voor de auto. Je kan ter plekke ook iets eten. De website vermeldt nog de films van vorig jaar, dus nog geen idee van het programma.

Van 24 tot 28 augustus organiseert de Ancienne Belgique de gratis concerten voor Boterhammen in het Park (‘s middags) en Feeërieën (‘s avonds) in het Warandepark. Mira, Wigbert en Kommil Foo op 28 augustus ‘s middags en Briskey (‘s avonds) lijken me aanraders.

Al deze tips zijn getest en goed bevonden door ondergetekende. En je vindt ze ook gewoon terug in de prima nieuwsbrief van UiT in Brussel.

Jef Neve trio

Gisteren stond het concert van het Jef Neve trio in de Google kalender. We hadden het trio al een paar keer gemist op de zomerfestivals, maar de tickets voor hun concert in de AB hadden we al een tijdje op zak.

Niet dat ik een jazzkenner ben, hoogstens een genieter. Wat me het het voordeel geeft dat ik onbevangen naar zo’n concert kan, en tegelijk het nadeel dat er een weinig gefundeerd verslag kan geschreven worden :-).
Het onbevangen gevoel dan maar. Vanaf de eerste klanken heb ik genoten. Het was meteen zó raak en zó vol gevoel dat er rillingen bij kwamen kijken. En er weer een geweldige stream of consciousness op gang kwam. Ik was zo ver weg in gedachten dat ik bij momenten niet meer bewust de muziek aan het beluisteren was.

De mannen zijn er overigens niet vies van om op andere manieren klanken te produceren. De drummer ging aan de slag met een kookpotdeksel en andere holle voorwerpen. Jef Neve zelf kroop bijna in zijn piano om aan de snaren te pulken. Zozeer zelfs dat hij badend in het zweet zijn bindteksten kwam brengen. Het moet topsport zijn voor die mens.

Het viel me ook op hoe weinig ruimte de individuele instrumenten kregen. Geen plaats voor ellenlange solo’s van piano, drum of contrabas, bijna altijd was er samenspel. En dat was goed zo, het hield de flow gaande die zo kenmerkend zijn aan de nummers van het trio.

Voor mij was het een concert dat me doet zoeken naar meer. Ik heb het ook met literatuur : als één boek van een auteur me bevalt, dan wil ik de rest van het oeuvre ook lezen.

Ik las op de site van Jef Neve dat het concert ook is opgenomen voor een live DVD. Als ik dat geweten had dan waren we *niet* op de eerste rij gaan zitten.

Op de site van Radio 1 kan je ook een interview met Jef Neve voor het programma DNA herbeluisteren. Ik onthoud volgende uitspraken : “als een muzikant speelt zoals hij is als mens, dan voel je dat, dat dat echt is.” Precies het gevoel dat ik gisteren had. En nog “Ik wil goed leven : me bewust zijn van me geluk en het delen met andere mensen.” Ik was helemaal mee.

(gezien in de AB op 14 oktober 2007)

Terzijde : met het “vernieuwde” Radio 1 zijn we er niet op vooruitgegaan om programma’s te herbeluisteren. Waar er vroeger nog één link stond om een programma te herbeluisteren, staan er nog soms 5. De muziek is eruit geknipt (tot daar nog aan toe) en er is ook geen reclame meer te horen (goddank). Maar is het nu zoveel moeite om die vijf stukjes aaneen te plakken ?
En de kwaliteit van de herbeluisteringen is ook “vernieuwd”. Het lijkt wel alsof je naar de AM-band zit te luisteren op een plek met slechte ontvangst. En dat in tijden van breedbandinternet …
Maar ik zal mijn grieven maar niet emailen naar Radio 1 zeker ?

Nog één week

Dit is hoeveel verlof ik nog op te souperen heb deze zomer. En dan gelijk met de kindjes die naar school moeten terug aan het werk.
De eerste 2 weken zijn al voorbij ge-vló-gen. Ik moet vaak bewust nadenken waar al die tijd aan opgegaan is en af en toe eens mezelf “stilzetten”. En aan het kluslijstje lijkt geen einde te komen.

Om toch nog een beetje het vakantiegevoel te hebben, heb ik mijn week ingedeeld in klus- en andere dagen. En morgen is het géén klusdag. Eva De Roovere speelt ten dans in het Warandepark en daar wil ik zijn. En dan eens langs Bolle, een beetje gaan snuisteren in nieuwe boeken met een koffie binnen handbereik.
Eens langs de AB lopen ook, tickets halen voor Nits. De mannen zijn zo vriendelijk geweest mij nu al te verblijden met een concert op mijn verjaardag. Deze sympathieke mens heeft al toegezegd om me te vergezellen.
Oh, en bij De Buren is droog op bezoek, een Nederlandse designwinkel.

Kijk, dat zijn nu eens van die dagen waar ik naar uitkijk zie.

Hoezo, writer’s block ?

Zo. U heeft mij niet gemist ? Goed, dan had u ook nog een offline leven. Geen wereldschokkende gebeurtenissen alhier. Het laatste bericht dateert van net vóór de verkiezingen. En we hebben nog altijd geen nieuwe regering, beticht u mij dus niet van traagheid.

Maar alla, voor de goeie gang van zaken en ter documentatie voor het nageslacht in vogelvlucht de hoogtepunten.

U kon mij, zowel voor business als voor pleasure, af en toe terugvinden in het buitenland. In juni werd ik verwacht in Kloten voor een congres. Logement in een vijfsterrenhotel, dat was dik OK. De locatie veel minder, het hotel lag vlak aan de luchthaven. Voor een bezoek aan Zürich was ik op bus en trein aangewezen, toch al gauw 40 minuten onderweg. Afin, ik heb toch nog het Kunsthaus kunnen bezoeken (Segantini !) en een stukje van de binnenstad. Het was Zwitserland all right, but not as I know it.

En dan iets waar ik, driedubbel op mijn hoede als ik ervoor ben, van gruw. Ik werd ziek van eten. In een vijfsterrenhotel. Nu, een dag en een nacht beurtelings voor- en achterover op de pot en ik was ervan af.

Nee, dan liever Rome. Een uitnodiging voor een Belgisch-Italiaans bruiloft maakte dat we al een tijdje vlucht- en hotelreservatie op zak hadden voor een 5-daagse citytrip naar een veelbelovende stad. En mensen-met-tips hadden er niet om gelogen, het wás de moeite. De Sixtijnse kapel als hoogtepunt, als ik er echt één moet noemen. Want Rome is geplaveid met roemrijke en bezoekenswaardige geschiedenis. Het bos door de bomen, zoiets. Wat mij tegenviel was de aanhoudende drukte in de stad en het niet-zo-propere uitzicht. Rome, ça vaut le détour, maar Barcelona blijft op één in mijn steden-top-10.

U kon mij ook doe-het-zelf-gewijs in huis vinden. Als een volleerde Roger kluste ik mijn weg door de honey-do-list. Het klinkerpad aan de zijkant van ons huis is terug onkruidvrij. De tuin ligt er netjes bij. En we hebben nieuwe oude stoelen. Gekocht op Ebay (10 euro/stoel) en met veel zorg opgeschuurd en ingewreven met bijenwas. Een nieuw kleedje voor de zitting zorgde voor de finishing touch.

De stoelen luiden ook het begin in van ons “viving”-project. De aangebouwde groene veranda vonden we bij de aankoop van ons huis nog wel OK voor even, maar nu moet het toch meer een échte woonruimte worden in plaats van een aanbouw. Hopelijk komt de elektricien snel. Stielmannen, weet u wel. Oja, en we zoeken nog iemand die een beetje handig is in leemstucwerk. Kandidaten ?

U kon mij verder vinden op een handvol concertjes. The Scene in de AB : degelijk maar niet verrassend. Elvis Costello en Allen Toussaint op Blue Note : concert van het jaar ! Geen zin in uitgebreide recensies, die kan u hier en hier vinden.

Helaas geen Rock Werchter dit jaar. Herman Sherman knutselde een affiche in elkaar die niet aan mijn criteria (minstens 3 groepen op één dag die ik wil zien) voldeed, dus dit jaar ging de kelk aan mij voorbij. Maar het knagend gebrek aan het ultieme zomer-ergo-festivalgevoel wil ik op het vernieuwde Marktrock een beetje goedmaken. Vive La Fête, weet u wel. Naar verluidt zijn de combitickets al uitverkocht. Het wordt weer druk in Leuven.

U kon mij dan weer bijzonder weinig in loopoutfit op Vlaams-Brabantse wegen vinden. Motivatie is bij mij onverbiddelijk verbonden aan een doel en dat ontbreekt momenteel. En een doel stellen, daar is motivatie voor nodig. Ondertussen ben ik op zoek naar motivatie om deze gordiaanse cirkel te doorbreken. Tips ?

Zo. U bent weer helemaal mee. En ik verlost van de niet-aflatende hints die ik bij elke irl ontmoeting met vrienden mocht aanhoren. En van het venijnige stemmetje in mijn hoofd dat mij onaflatend bestookte met schuldgevoelens. De woorden “staan”, “lezers” en “kou” waren op hun plaats.

En verder, u al een beetje een goed verlof gehad ? Dat van mij begint op 11 augustus. Ha !

Misia : De schoonheid en de troost

Als ik de naam Misia laat vallen bij vrienden en kennissen krijg ik vaak gefronste wenkbrauwen. Voor alle duidelijkheid, ‘t is een portugese zanger met catalaanse roots. Ze brengt een mix van klassieke fado en exuberantere variaties in freestyle. Maandagavond speelde ze met haar grenzeloos talent én tonnen gevoel de AB plat.

Voor het eerste deel, ingevuld met de meer klassieke fado, had de zangeres zich in een sober zwart en wit enkellang kleed gehuld. Ze vertelde over de fado en hoe nauw die verbonden is met de poëzie en de literatuur. Veel portugese schrijvers pennen speciaal voor haar teksten op bestaande melodieën en haar muzikanten doen hetzelfde voor bestaande gedichten. De toon van het eerste deel was overwegend ingetogen en ernstig, zoals we van Misia gewoon waren. Ook al houdt ze aan de klassieke benadering, toch blijft haar uitvoering van de fado standaarden beroeren.

Na de pauze maakte de show een grote ommezwaai. Het sobere werd ingeruild voor meer uitbundigheid humor en frivoliteit, zwart en wit werden ingeruild voor een zwartsatijnen mantelpakje met vuurrode accessoires en naaldhakken. Misia verwelkomde ons in Hotel Dramabox. Met de nodige pathetiek en goed gedoseerd drama nam ze ons mee naar alle kamers van het hotel, elk met hun eigen verhaal en hun eigen gasten. Bij elke gast paste een ander lied. Zo ging het van een heerlijk nummer van Dalida (Pour ne pas vivre seul) over Argentijnse tango tot haar favoriete zangeres, Amàlia Rodrigues.

Tussendoor maakte ze frivole zijsprongetjes als rasverteller, waardoor het niet lang duurde vooraleer ze het publiek op haar hand had, voor zover dat nog nodig was na een ijzersterk klassiek gedeelte. Over elke gast, meestal schrijvers, zangeressen of acteurs, vertelde ze een zelfverzonnen anekdote, met veel zin voor verbeelding en humor. Zichzelf vergeleek ze met iemand die geen geweldige zangeres is en ook geen fantastische actrice. Om iets te doen, vertelde ze, breide ze dan maar pullovers voor alles en iedereen, van haar familie tot de auto’s op straat. Misia liet in Hotel Dramabox een humoristische, blije en soms zelfs absurde en surrealistische kant zien die we nog niet van haar kenden.

Misia interpreteert de fado niet, ze ademt hem. Ze brengt deze levensliederen met zo’n schijnbaar gemak dat je vanzelf aanneemt dat het haar natuur is. Een doorleefd talent helpt haar de saudade moeiteloos naar haar publiek over te brengen.

Misia zingt vaak over de donkere kant van het leven, over snijdend verdriet en dof gemis. Maar de balsem die ze daarbij aanbrengt is onovertroffen. De schoonheid en de troost zijn nog nooit zó tastbaar geweest op een podium.

De pit van Ibrahim

Gisteren was het huis dat Ancienne Belgique heet uitverkocht voor een fijn concertje van Buena Vista Social Club. De helden van dienst waren Manuel Galban, Cachaito Lopez, Manuel Mirabal en Aguaje Ramos. Nadat de boegbeelden van de Club nu voor eeuwig de hemel van zomerse muziek voorzien, blijft de rest van de groep de hort opgaan. Of zoals de AB het schreef op hun site : Na meer dan 10 jaar de backing te hebben verzorgd van BVSC en Ibrahim Ferrer’s live band, is nu de tijd gekomen om hen in de spotlight te plaatsen.

En daar wrong het schoentje toch. De groep deed zijn best om de standaard hoog te houden, maar miste charisma. De pit die Ibrahim Ferrer had om de boel in vuur en vlam te zetten was er niet. Het eerste deel van het concert was dan ook té mak gebracht. Aan Roberto Fonseca lag het niet, de man deed onwezenlijke dingen op zijn Steinway & sons. Ook de 70+-trompettisten zorgden voor wat animo door hippe pasjes uit te proberen die na 3 keer in de soep draaien, maar daar stoorden ze zich duidelijk niet aan. Pas na een klein uurtje begon het toch wat te stomen en deed de zanger zijn best om het publiek op sleeptouw te nemen. Het feestje barstte pas écht los toen bij de bisnummers Dos gardenõs para ti, en Candela op het publiek werden losgelaten. Maar toen was het ook ineens gedaan met de pret, de kaars werd te vroeg uitgeblazen.

Het concert van Buena Vista Social Club gisteren in de AB was zoals het mooie weer in België momenteel ; het kwam moeizaam op gang en eens het er was ook weer veel te snel gedaan. Maar als ‘t nog wordt zoals de laatste nummertjes, dan belooft het nog een zwoele zomer te worden !