Anderhalf uur vóór de start : de laatste druppels van een fikse regenbui vallen uit de lucht. Toch nog een droge 20 kilometer ?

Een half uur voor de start : ik sta te wachten in het startvak en de zon breekt volop door. De regen begint te verdampen en zorgt voor een broeierige atmosfeer. Ik sluit mijn ogen en luister naar de Bolero van Ravel. De zenuwen ebben weg. Ik zoek en vind de gele Spa ballonnen in de massa. Het zijn de hazen die me op een tijd van 1u40 moeten binnenbrengen.

Km 1 : ik zie Freddy Tielemans, burgemeester van Brussel, vrolijk wijven naar lopers die zijn naam roepen. Net vóór de registratiemat stoppen nog een hoop deelnemers om van wat vloeibare ballast af te geraken.

Km 2 : al geen gele ballonnen meer te zien, zelfs de groene van 1u50 niet. Dan maar op eigen houtje de wedstrijd zien te lopen.

Km 3 : ik probeer gaten te vinden in het solide blok hobbyjoggers voor me. Met alle respect, maar dit bevordert het verloop van de wedstrijd niet. Mensen die een gemiddeld tempo van 7 km/u halen stonden vóór mij in de startblokken ? Het kost me teveel energie om continu te slalommen, te vertragen, te versnellen. Ik wil uit die logge massa, mijn eigen tempo kunnen lopen. Maar ik baad nu al in het zweet, geen goed teken.

Km 5 : ik ben uit het blok ontsnapt, maar heb me kapot gelopen. Mijn hart trekt aan de noodrem. Ik merk een vervaarlijk cijfer van meer dan 190 op mijn hartslagmeter. Het voelt als in een nachtmerrie, waarin je probeert vooruit te komen maar het lukt niet. Dat gevoel, maar dan in werkelijkheid. Of alsof je een tientonner achter je hebt hangen die je met eigen mankracht vooruit moet zien te krijgen. Ik overweeg echt te stoppen, zo kan ik niet uitlopen. Een stuk wandelen zie ik zeker niet zitten, het is tenslotte een loopwedstrijd.
Ik neem een drastisch besluit en schroef mijn snelheid danig terug. Het moet, tot mijn hartslag terug een acceptabele 170 heeft bereikt, anders bereik ik nooit de finish. Het geluid van mijn iPod gaat uit, de wisselende ritmes van de muziek verstoren mijn zoeken naar een trage cadans. Als een slak trek ik door Terkamerenbos…

Km 7 : mijn hartslag begint iets te dalen tot 180. De koelte van de bomen helpt, maar ik voel nog niet veel beterschap. Ik trek het me niet aan dat ik regelmatig wordt gepasseerd, ik loop mijn eigen wedstrijd. Die medaille moet en zal vanavond naast de frigo (mijn medaille”kast”) hangen !

Km 10 : Mijn hartslag zakt eindelijk onder de 170. De “tientonner” hangt nog steeds achter me, in mijn benen voel ik nog steeds niet de vertrouwde veerkracht.
In de laatste scherpe bocht in het bos staat traditiegetrouw het opzwepende braziliaans slagwerk. De ritmes geven me een mentale oppepper.

Km 11 : waterbevoorrading. Tot nu toe heb ik er geen enkele overgeslagen, water is broodnodig in deze omstandigheden. Ik besluit nu al mijn geheim wapen in te zetten, iets wat ik normaal pas rond kilometer 14 doe. 27 g koolhydraten, 10 g suikers en 25 mg caffeïne doen hun werk.

Km 12 : ik zie een man met een geit langs het parcours. Ik blijk nog niet te hallucineren, want een loper naast mij vraagt de man naar de naam van de geit. Babelutte !

Km 13 : ik heb de tientonner kunnen afsnijden en kan eindelijk terug op mijn normale ritme lopen. Mijn beslissing op kilometer 5 bleek de juiste, in het andere geval lag ik nu waarschijnlijk in een EHBO-post. De plakboel bij de Isostar-bevoorrading omzeil ik door het zijpad langs het parcours te nemen.

Km 15 : mijn runner’s high ! Ik zou alle mensen rond mij kunnen knuffelen, mijn voeten raken de grond niet meer en ik schiet vol.

Km 17 : de geduchte helling van 4% op de Tervurenlaan komt in zicht. Kortere passen en een beheerste ademhaling brengen me zonder kleerscheuren boven. De zon blijft genadeloos zweet uit allemans poriën persen. Een pak vermoeide lopers stapt naar boven.

Km 19 : weinig mensen die zoals andere jaren nog een laatste spurtje trekken, in de ijdele hoop hun tijd nog te verbeteren. De wedstrijd eist zijn tol en brengt nog enkele ongefortuneerden ten val.

Km 20 (of 20,7 zo je wil) : aangekomen ! Ik hoor door de speakers dat ongeveer 1/3e van de lopers is aangekomen.
Niettegenstaande mijn iets mindere tijd toch best tevreden daarmee, bij de eerste 7000 eindigen. Onverwachts is mijn 3e editie van de 20 km een serieuze uitdaging geworden. Als ik volgend jaar terug meedoe, dan toch met een beter strijdplan om strategischer te lopen.

Nog eens bedankt aan iedereen voor alle “succes” en “proficiat” betuigingen. En aan de waterdragers van Spa. Maar vooral aan mijn supporters-, begeleiders- en bevoorradingsteam : Buffie en haar mama !

Voorbije maandag heb ik nog anderhalf uur bijeen gelopen. En dat ging goed. Tijdens het lopen geen zware dip gehad. Ik was wijselijk ook maar om 20u ‘s avonds vertrokken om de brandende zon te vermijden. En dan nog was het puffen. Na het lopen eens een ijsbad geprobeerd (gelezen bij Ann’s blogspot). Onmiddellijk erna voelde ik wel effect (lees : ik kon vlotter uit de zetel na wat stilzitten), maar de dag erop was er toch evenveel stijfheid in de bovenbeenspieren te merken als anders. Misschien heb ik niet lang genoeg in het bad gezeten. Een minimum van 10 minuten heb ik niet volgemaakt. Na de 20K nog eens proberen.

Gisteren dan lag een rustig, kort loopje in het verschiet, maar mijn lichaam protesteerde. Een kwartier later had ik ook een geldig excuus : het regende oude wijven.

De laatste, grotere training wordt dus iets voor morgen. Ik twijfel nog tussen een duurloop van 1u of een 10 miles. Het zal van Franks voorspelling afhangen, denk ik.

Met de conditie zit het dus snor. Al wat me nu nog rest in de laatste rechte lijn naar Brussel is één langere duurloop morgen, daarna rusten en glycogenen (pasta) beginnen stapelen. En de honger om terug te lopen stilaan laten aanwakkeren.

Eén van de grootste motivaties om te blijven lopen is merkwaardig genoeg mijn Nike+. Of beter de combinatie iPod nano, Nike+ en de Nike+ website. Vroeger hield ik mijn tijden en afstanden bij in Excel en op de (nog oude) Asics website. Maar sinds ik het gemak van Nike+ ontdekt heb wil ik niets anders meer. Terugkomen van het lopen, iPod inpluggen en klaar. En dan de mooie grafiekjes van Nike+ aanschouwen.

Nike+ vertelt mij dat ik ondertussen 18 runs gelopen heb voor een totaal van 171 km. Dat brengt mijn gemiddelde op 4’41″ per km. U kan alles ook in de rechterbalk hiernaast volgen dankzij de Nike+ iPod Stats plugin.
Het enige wat ik nu nog mis is een connectie, of beter nog een integratie, van mijn hartslagmeter met Nike+. Daar zit ongetwijfeld nog een kanjer van een groei in op de verkoopscurve van Apple.

Het ultieme doel is dit jaar uiteraard weer de 20 km door Brussel (schrik niet als de site opent). Mijn nummer heb ik gelukkig al op zak, want vanaf dag 1 ingeschreven. Op dag 3 waren alle 25000 nummer de deur uit, om maar te zeggen.
Maar ook voor de 10 miles van Antwerpen ben ik ingeschreven. Een 16 km-wedstrijd een maand voor Brussel, da’s een goeie voorbereiding om terug het wedstrijdgevoel aan te scherpen en de conditie even te polsen.
Over de Stadsloop Gent ben ik nog in beraad. 12 mei valt heel slecht in mijn trainingsschema en het risico op letsels is bij een wedstrijd toch altijd groter dan op training.

Maar eerst dus Antwerpen zondag. Het ziet ernaar uit dat het weer alvast meezit. Hopelijk het parcours ook, ‘t wordt de eerste keer dat ik het loop.
De organisatie zit precies nog om wat deelnemers verlegen, want ik kreeg net nog een email. Inschrijven kan nog ter plaatse, op vrijdag, zaterdag en zondag.

Het was mooi, daar in Brussel !

Morgen meer !

Na vijf maanden trainen ben ik best tevreden over mezelf. Op vijf maand trainen van 0 naar 20 km, ‘k had het niet gedacht. Het was ook mijn eerste doel niet (dat was terug beginnen bewegen), maar naarmate het beter ging en er ook een doel dichterbij kwam, was ik meer gemotiveerd om te trainen en begon ik het ook liever te doen. Het lastigste vond ik om van pakweg 5 km (de basisconditie) naar 10 km te gaan, of te komen tot een training van 1 uur. Daar heb ik het hardst voor moeten doorbijten. Eens ik dat uur aankon, konden de volgende kilometers er zonder veel extra moeite bij.

De My Asics website heeft me ook geholpen om gemotiveerd te blijven en om mooie statistiekjes bij te houden. Cijfertjes kunnen saai zijn, maar bij Asics maken ze er iets leuks van. Ze dateren pas vanaf half maart, dus in werkelijkheid zal het nog iets meer zijn. Ik heb 11.627 caloriëen verbranden. Of 58 ijsco’s, 21 hamburgers of 78 glazen bier. Ik heb 55 uur getraind en 160 km gelopen. En qua lichaamsgewicht ben ik 4.5 kg kwijt, een mooi neveneffect.

De laatste weken heb ik wel het gevoel alsof de conditie iets is achteruit gegaan. Ik kom trager op gang, de hartslag ligt in het begin iets hoger dan vroeger en het gevoel achteraf is minder bevredigend. Komt het omdat ik de laatste tijd maar 2 keer in plaats van 3 keer heb kunnen trainen ? Of toch al wat stress ? The proof is in the pudding.
Zondag ga ik met Lien van start en na een paar km zien we wel hoe het loopt (pun not intended). Ik liep op Dwars door Brugge iets sneller dan haar, maar het kan verstandig zijn om te temporiseren en me aan haar (zeer standvastige) snelheid te houden. Het weer belooft alvast niet slecht te worden, niet al te warm en hopelijk blijft het droog. We gaan ervoor !

U supportert toch, al is het maar virtueel ?

Als we zoeken naar de kiem van mijn hardloopambities dan moet ik terug tot de lagere school. Daar werd iedere week meegedaan aan loopcriteria over heel het westvlaamse grondgebied. Elke woensdagnamiddag vertrokken we dan met een aantal bereidwillige taxi-ouders richting een andere school. Daar konden we ons dan omkleden in de sporthal en het parcours gaan verkennen. Meestal ging het om wat bochtjes en rechte lijnen trekken doorheen een nabijgelegen bos of park. Van afstanden en besttijden herinner ik me niets meer, maar ‘t waren toch forse wedstrijden. Als je dan regelmatig had meegedaan kreeg je een soort geglazuurde bakstenen tegel met een opdruk. Heb ik nog altijd in mijn box of memories steken. Wat er ook nog bij zit is een medaille voor de 3e plaats op “Spijk & slijk”, de plaatselijke loopwedstrijd van de school. 3e plaats, fier dat ik was !

Daarna is het wat bergaf gegaan met het lopen ; andere sporten gaan uitproberen, naar de unief gegaan en vooral minder zin in sport. Enkele jaren geleden heb ik nog wat occasionele pogingen gedaan om de draad terug op te nemen, maar niet op de goeie manier. Ik had slecht schoeisel, er was geen trainingsregelmaat, maar vooral geen doel.Dat is er nu gekomen door een soort Start to Run op Buffie‘s werk, met als uiteindelijk doel de 20 km van Brussel in mei. Na een eerste training had ik er onmiddellijk terug zin in, ben ik me goed schoeisel gaan kopen en heb ik het mentale knopje op “doel : 20 km” ingesteld. En het werkt ! In januari ben ik begonnen met kleine afstanden en met een regelmaat van 2 à 3 keer per week trainen ben ik begin mei al op 16 km beland. Niet zonder afzien natuurlijk, want conditie komt er enkel door de grenzen te verleggen, maar de voldoening is groot. Het blijft toch elke keer genieten om na een lange afstandsloop de endorfines door je lichaam te voelen razen. Nooit had ik begin januari gedacht in mei al zulke afstanden te kunnen afleggen, het was niet eens een goed voornemen ! En met de juiste combinatie gezonde voeding-lopen is er het leuke neveneffect dat ik een paar overtollige kilo’s minder moet meezeulen, zonder honger te hebben moeten lijden.

En nu is het in één rechte lijn doortrainen om op 28 mei paraat te staan voor de “bergen” van Brussel. De eerste betrachting is die 20 km in één keer uit te lopen, voor de rest zie ik wel. En erna ? Zeker blijven lopen, want ik voel me er veel fitter door en het houdt me scherp. Maar voorlopig nog geen marathon ambities, zoals deze jongen.