Tag Archives: 20 km door Brussel

Raceday -1

Raceday morgen ! De 20 km door Brussel. De vierde keer ondertussen dat ik deelneem, al is de laatste keer van 2008 geleden. Ondertussen wel een hoop 10 miles, 15K’s, Urban Trails, … gelopen, maar niet meer zo’n lange wedstrijd. Dus best wel wat zenuwachtig, voor mij is het tenslotte dé wedstrijd van het jaar.

De voorbereiding was mwah OK. Iets te weinig kilometers gemaakt en niet genoeg getraind op hoogteverschillen. Maar hey, ik weet dat ik het kan. Geen beginnersstress meer, het parcours en de valkuilen zijn gekend. Zoals : niet te snel starten en nog wat overhouden voor kom 17 tot 20 (het vals plat plateau waar menige sterven met de finish in zicht). Ik ga proberen de blauwe ballon van 1u45 te volgen, dat betekent een gemiddelde pace van 5’15” per kilometer.

De weersvoorspelling is de lopers alvast gunstig gezind. En de schoenen en de outfit liggen klaar. Nu hopelijk nog een goeie nachtrust. Wish me luck !

De 20 km door Brussel editie 2008, een verslag

De week vóór de wedstrijd : elke morgen vermoeid opstaan en elke avond vermoeid thuiskomen wegens aanhoudende sinusitis. Niet de beste aanloop …

Anderhalf uur vóór de start : de laatste druppels van een fikse regenbui vallen uit de lucht. Toch nog een droge 20 kilometer ?

Een half uur voor de start : ik sta te wachten in het startvak en de zon breekt volop door. De regen begint te verdampen en zorgt voor een broeierige atmosfeer. Ik sluit mijn ogen en luister naar de Bolero van Ravel. De zenuwen ebben weg. Ik zoek en vind de gele Spa ballonnen in de massa. Het zijn de hazen die me op een tijd van 1u40 moeten binnenbrengen.

Km 1 : ik zie Freddy Tielemans, burgemeester van Brussel, vrolijk wijven naar lopers die zijn naam roepen. Net vóór de registratiemat stoppen nog een hoop deelnemers om van wat vloeibare ballast af te geraken.

Km 2 : al geen gele ballonnen meer te zien, zelfs de groene van 1u50 niet. Dan maar op eigen houtje de wedstrijd zien te lopen.

Km 3 : ik probeer gaten te vinden in het solide blok hobbyjoggers voor me. Met alle respect, maar dit bevordert het verloop van de wedstrijd niet. Mensen die een gemiddeld tempo van 7 km/u halen stonden vóór mij in de startblokken ? Het kost me teveel energie om continu te slalommen, te vertragen, te versnellen. Ik wil uit die logge massa, mijn eigen tempo kunnen lopen. Maar ik baad nu al in het zweet, geen goed teken.

Continue reading De 20 km door Brussel editie 2008, een verslag

De 20 km door Brussel editie 2008 : de uitslag

Binnengekomen bij de eerste 7000 in een tijd van 1u48. Niet beter dan vorig jaar, maar ook niet slechter dan de eerste keer. De wedstrijd is dan ook niet helemaal verlopen zoals verwacht.
Morgen een verslag !

De laatste rechte lijn naar Brussel

Nog een dikke week voor de 20 km door Brussel. Voor mijn trainingsschema betekent dat vanaf maandag rust, of toch zeker al te zware trainingen meer.

Voorbije maandag heb ik nog anderhalf uur bijeen gelopen. En dat ging goed. Tijdens het lopen geen zware dip gehad. Ik was wijselijk ook maar om 20u ‘s avonds vertrokken om de brandende zon te vermijden. En dan nog was het puffen. Na het lopen eens een ijsbad geprobeerd (gelezen bij Ann’s blogspot). Onmiddellijk erna voelde ik wel effect (lees : ik kon vlotter uit de zetel na wat stilzitten), maar de dag erop was er toch evenveel stijfheid in de bovenbeenspieren te merken als anders. Misschien heb ik niet lang genoeg in het bad gezeten. Een minimum van 10 minuten heb ik niet volgemaakt. Na de 20K nog eens proberen.

Gisteren dan lag een rustig, kort loopje in het verschiet, maar mijn lichaam protesteerde. Een kwartier later had ik ook een geldig excuus : het regende oude wijven.

De laatste, grotere training wordt dus iets voor morgen. Ik twijfel nog tussen een duurloop van 1u of een 10 miles. Het zal van Franks voorspelling afhangen, denk ik.

Met de conditie zit het dus snor. Al wat me nu nog rest in de laatste rechte lijn naar Brussel is één langere duurloop morgen, daarna rusten en glycogenen (pasta) beginnen stapelen. En de honger om terug te lopen stilaan laten aanwakkeren.

De terugkeer van Forrest (2)

De rubriek “Run Forrest, run” is wederom niet dood en begraven. Sinds begin 2008 trek ik met enige regelmaat weer de loopschoenen aan. Eerst voorzichtig begonnen met korte afstanden (5 km) en toen ik voelde dat er van de conditie van het voorbije jaar nog een goeie basis overbleef ben ik de afstanden telkens met 2 km beginnen vergroten. Ondertussen zit ik terug op het niveau van een 16 km zonder bovenaardse inspanningen te moeten doen.

Eén van de grootste motivaties om te blijven lopen is merkwaardig genoeg mijn Nike+. Of beter de combinatie iPod nano, Nike+ en de Nike+ website. Vroeger hield ik mijn tijden en afstanden bij in Excel en op de (nog oude) Asics website. Maar sinds ik het gemak van Nike+ ontdekt heb wil ik niets anders meer. Terugkomen van het lopen, iPod inpluggen en klaar. En dan de mooie grafiekjes van Nike+ aanschouwen.

Nike+ vertelt mij dat ik ondertussen 18 runs gelopen heb voor een totaal van 171 km. Dat brengt mijn gemiddelde op 4’41” per km. U kan alles ook in de rechterbalk hiernaast volgen dankzij de Nike+ iPod Stats plugin.
Het enige wat ik nu nog mis is een connectie, of beter nog een integratie, van mijn hartslagmeter met Nike+. Daar zit ongetwijfeld nog een kanjer van een groei in op de verkoopscurve van Apple.

Het ultieme doel is dit jaar uiteraard weer de 20 km door Brussel (schrik niet als de site opent). Mijn nummer heb ik gelukkig al op zak, want vanaf dag 1 ingeschreven. Op dag 3 waren alle 25000 nummer de deur uit, om maar te zeggen.
Maar ook voor de 10 miles van Antwerpen ben ik ingeschreven. Een 16 km-wedstrijd een maand voor Brussel, da’s een goeie voorbereiding om terug het wedstrijdgevoel aan te scherpen en de conditie even te polsen.
Over de Stadsloop Gent ben ik nog in beraad. 12 mei valt heel slecht in mijn trainingsschema en het risico op letsels is bij een wedstrijd toch altijd groter dan op training.

Maar eerst dus Antwerpen zondag. Het ziet ernaar uit dat het weer alvast meezit. Hopelijk het parcours ook, ‘t wordt de eerste keer dat ik het loop.
De organisatie zit precies nog om wat deelnemers verlegen, want ik kreeg net nog een email. Inschrijven kan nog ter plaatse, op vrijdag, zaterdag en zondag.

Kilometer voor kilometer

Km 0 : Na het kanonschot trekt de karavaan zich langzaam op gang. Via het accordeon van levende lijven komen we stilaan aan een gezapige snelheid. Ik sta te popelen om de koolhydraten die ik de afgelopen week heb gestapeld te verbranden. De loophonger na vier dagen trainingsban is bijzonder groot !
Km 2 : We moeten Lieve, het loopmaatje van Lien, spijtig genoeg lossen. Haar tempo ligt net iets te laag voor ons.
Km 5 : De eerste opwarmingskilometers zijn achter de rug, we geraken stilaan in de wedstrijd. De tunnels waar iedereen zo enthousiast over was vind ik maar niks. Het is er te warm en er is weinig luchtcirculatie, waardoor je al vieze zweetgeurtjes begint te ruiken.
Km 7 : Ik heb duidelijk teveel gedronken, of te lang vóór de start. Ik spreek af met Lien dat we vanaf nu ons eigen tempo lopen en wens haar succes. De eerste boom in Ter Kameren Bos moet eraan geloven, ik kan opgelucht verder. Vanaf nu probeer ik in mijn eigen loopritme te geraken, maar dat blijkt moeilijker dan verwacht . Tot km 13 blijft het tussen de tragere loperszee laveren, waardoor ik soms ongewild een paar elleboogstoten heb uitgedeeld. Sorry aan de onfortuinlijken !
Km 10 :
Halverwege het parcours, mijn tussentijd is 58 min. ‘t Ziet er goed uit, een gehoopte eindtijd onder de 2u zit er nu zeker in.
Km 11 : Een braziliaanse groep staat enthousiast de massa lopers op te zwepen en het mist zijn effect niet. Ik krijg kippenvel van het gevoel aan zo’n massaloop mee te doen. De ondertussen opgewekte endorfines zullen er ook voor iets tussenzitten.
Km 13 : De lopers met een lager tempo heb ik nu achter me gelaten. Het geeft me een rustiger gevoel, waardoor ik goed in mijn eigen ritme geraak.
Km 14 : Ik bereik de afstand waarop ik het meest getraind heb. Ik weet wel dat ik verder geraak (zie 18.5 km), maar besluit om geen risico’s te nemen en bij te tanken. Beter op tijd energie opslaan, dan een lege batterij terug proberen op te opladen. Een zakje Power Gel doet zijn werk, ik voel de suikers door mijn bloed schieten. Het is wel verschrikkelijk spul om in te slikken, niet zozeer om de smaak, maar vooral om de plakkerige en uiterst stroperige textuur van het goedje. Ik heb iets nodig om door te spoelen en vind even verder gelukkig een Spa-bevoorradingsstand op mijn weg. De waterdragers zijn zeer goed georganiseerd. Het lastige is alleen dat sommige mensen hun drankje aannemen en dan gewoon stoppen, midden op de weg. Enkele botsingen zijn onvermijdelijk.
Km 18 : Iedereen had me gewaarschuwd voor de steile klim op het einde van de wedstrijd, maar zó vroeg had ik ‘m ook niet verwacht. Voor ik het besef, ben ik halverwege de helling, maar dat is er ook aan te voelen. De hartslag is met 15 slagen gestegen en de kuiten staan strak gespannen. Ik besluit het tempo iets lager te leggen om niet zoals vele ongelukkigen te sterven in het zicht van de eindmeet. Hier vallen lijken te rapen, de klim in het klassement is fenomenaal. Toch de allerlastigste kilometer van het ganse parcours, en dan nog in het staartje van de wedstrijd.
Km 19 : Ik merk terug een vreemd fenomeen, net zoals in Brugge. Nét voor de eindstreep zijn er lopers die nog sneuvelen, eentje moet zelfs gereanimeerd worden. Te weinig water, slechte voorbereiding, niet genoeg gedoseerd, … De oorzaken zijn legio. Jammer !
Km 20 : Ik ga nog behoorlijk energiek over de eindmeet en krijg een instant overwinningsgevoel. Vijf maanden training zijn niet voor niks geweest, ik heb het gehaald ! Ik zie overal tevreden gezichten rond me. Iedereen moet nu beginnen aanschuiven en dat bevalt de spieren niet zo goed, die willen langzaam uitlopen ! Eindelijk wordt de chip wordt van mijn schoen losgeknipt en ik krijg mijn medaille overhandigd. Ik zoek rustiger oorden op en geniet na van de sfeer, de gelopen wedstrijd en het zonnetje op mijn kop.

Het was mooi, daar in Brussel !

Zondag. Brussel. 20 km.

It is done. De trainingen voor de 20 km van Brussel zitten erop. Vrijdag misschien nog even de benen loslopen, maar that’s it.

Na vijf maanden trainen ben ik best tevreden over mezelf. Op vijf maand trainen van 0 naar 20 km, ‘k had het niet gedacht. Het was ook mijn eerste doel niet (dat was terug beginnen bewegen), maar naarmate het beter ging en er ook een doel dichterbij kwam, was ik meer gemotiveerd om te trainen en begon ik het ook liever te doen. Het lastigste vond ik om van pakweg 5 km (de basisconditie) naar 10 km te gaan, of te komen tot een training van 1 uur. Daar heb ik het hardst voor moeten doorbijten. Eens ik dat uur aankon, konden de volgende kilometers er zonder veel extra moeite bij.

De My Asics website heeft me ook geholpen om gemotiveerd te blijven en om mooie statistiekjes bij te houden. Cijfertjes kunnen saai zijn, maar bij Asics maken ze er iets leuks van. Ze dateren pas vanaf half maart, dus in werkelijkheid zal het nog iets meer zijn. Ik heb 11.627 caloriëen verbranden. Of 58 ijsco’s, 21 hamburgers of 78 glazen bier. Ik heb 55 uur getraind en 160 km gelopen. En qua lichaamsgewicht ben ik 4.5 kg kwijt, een mooi neveneffect.

Asics

De laatste weken heb ik wel het gevoel alsof de conditie iets is achteruit gegaan. Ik kom trager op gang, de hartslag ligt in het begin iets hoger dan vroeger en het gevoel achteraf is minder bevredigend. Komt het omdat ik de laatste tijd maar 2 keer in plaats van 3 keer heb kunnen trainen ? Of toch al wat stress ? The proof is in the pudding.
Zondag ga ik met Lien van start en na een paar km zien we wel hoe het loopt (pun not intended). Ik liep op Dwars door Brugge iets sneller dan haar, maar het kan verstandig zijn om te temporiseren en me aan haar (zeer standvastige) snelheid te houden. Het weer belooft alvast niet slecht te worden, niet al te warm en hopelijk blijft het droog. We gaan ervoor !

U supportert toch, al is het maar virtueel ?

18.5 km

Vandaag was de zwaarste, maar ook beste training sinds de start van mijn looptrainingen. Ik moest me de dag doorslepen, na een intens weekend plantjes zetten. De goestingmeter om te lopen stond dan ook totaal op nul. Maar, na 4 dagen inactiviteit en met de 20 km van Brussel voor de boeg, had ik geen excuses om niet te gaan lopen. Mijn voorlopige piek in het trainingsschema stond vast op 16 km, maar ik wou bevestiging of ik ook meer zou aankunnen. En zie, van het eerste toertje van 7.5 km kwam er een tweede. Erna had ik nog wat reserve en besloot de proef op de som te nemen om te kijken hoe het met de conditie stond. Een kleiner toerke van 3.5 km kon er nog net bij. De laatste kilometer verkrampte mijn lichaam wel uit vermoeidheid (de laatste loodjes), maar ik ben enorm trots op het resultaat van mijn trainingen.
18.5 km uitgelopen, ik ben klaar voor Brussel !

Run Forrest, run

Hier en hier werd al één en ander verklapt over mijn stiekeme loopcarrière. Na enkele maanden training heb ik alvast een voorlopig hoogtepunt bereikt door op Dwars door Brugge (15km) een niet onaardige tijd van 1uur 20 minuten neer te zetten. Lien had me uitgenodigd om mee te komen lopen en het is me bijzonder goed bevallen !

Als we zoeken naar de kiem van mijn hardloopambities dan moet ik terug tot de lagere school. Daar werd iedere week meegedaan aan loopcriteria over heel het westvlaamse grondgebied. Elke woensdagnamiddag vertrokken we dan met een aantal bereidwillige taxi-ouders richting een andere school. Daar konden we ons dan omkleden in de sporthal en het parcours gaan verkennen. Meestal ging het om wat bochtjes en rechte lijnen trekken doorheen een nabijgelegen bos of park. Van afstanden en besttijden herinner ik me niets meer, maar ‘t waren toch forse wedstrijden. Als je dan regelmatig had meegedaan kreeg je een soort geglazuurde bakstenen tegel met een opdruk. Heb ik nog altijd in mijn box of memories steken. Wat er ook nog bij zit is een medaille voor de 3e plaats op “Spijk & slijk”, de plaatselijke loopwedstrijd van de school. 3e plaats, fier dat ik was !

Daarna is het wat bergaf gegaan met het lopen ; andere sporten gaan uitproberen, naar de unief gegaan en vooral minder zin in sport. Enkele jaren geleden heb ik nog wat occasionele pogingen gedaan om de draad terug op te nemen, maar niet op de goeie manier. Ik had slecht schoeisel, er was geen trainingsregelmaat, maar vooral geen doel.Dat is er nu gekomen door een soort Start to Run op Buffie‘s werk, met als uiteindelijk doel de 20 km van Brussel in mei. Na een eerste training had ik er onmiddellijk terug zin in, ben ik me goed schoeisel gaan kopen en heb ik het mentale knopje op “doel : 20 km” ingesteld. En het werkt ! In januari ben ik begonnen met kleine afstanden en met een regelmaat van 2 à 3 keer per week trainen ben ik begin mei al op 16 km beland. Niet zonder afzien natuurlijk, want conditie komt er enkel door de grenzen te verleggen, maar de voldoening is groot. Het blijft toch elke keer genieten om na een lange afstandsloop de endorfines door je lichaam te voelen razen. Nooit had ik begin januari gedacht in mei al zulke afstanden te kunnen afleggen, het was niet eens een goed voornemen ! En met de juiste combinatie gezonde voeding-lopen is er het leuke neveneffect dat ik een paar overtollige kilo’s minder moet meezeulen, zonder honger te hebben moeten lijden.

En nu is het in één rechte lijn doortrainen om op 28 mei paraat te staan voor de “bergen” van Brussel. De eerste betrachting is die 20 km in één keer uit te lopen, voor de rest zie ik wel. En erna ? Zeker blijven lopen, want ik voel me er veel fitter door en het houdt me scherp. Maar voorlopig nog geen marathon ambities, zoals deze jongen.