Nog één keer over de 10 miles. Vanmorgen zat er een mailtje van de organisatie in mijn mailbox met mijn persoonlijke uitslag. Met mijn nettotijd (maar wel mijn “bruto” plaats in het klassement). Service noem ik dat.
Over het algemeen een goed georganiseerde wedstrijd, die 10 miles. De info op de website was behoorlijk volledig, inschrijven ging soepel. Ter plaatse verliep de bewaring van de sporttassen vlot, er waren hopen medewerkers om alles in goeie banen te leiden, er was een mooi parcours uitgestippeld, …

Maar, om het met de leuze van Marc Uytterhoeven te zeggen, alles kan beter. Enkele tips om de volgende editie nóg beter te maken.

• Zorg voor EHBO in de tunnels ! Middenin de Waaslandtunnel, heb ik een aantal mensen tegen de vlakte zien gaan. Pas nadat lopers die het hadden zien gebeuren uit de tunnel waren konden ze de hulpdiensten verwittigen.
• Duid wegobstakels duidelijk aan en bescherm de lopers ervoor. Ik heb een aantal paaltjes, betonblokken en vluchtheuvels ternauwernood kunnen ontwijken, vooral omdat ik gewaarschuwd werd door toeschouwers. Een strobaal of autobanden kunnen al heel wat onheil vermijden.
• Ik heb nergens kilometeraanduiding gezien, mijn medelopers ook maar enkele. 16 duidelijk zichtbare borden plaatsen, moeilijk kan dat niet zijn. Toch ?
• Maak startvakken voor snellere en tragere lopers. Ik zag frustratie op het gezicht van snelle lopers die (te) laat aan de start kwamen.
• Spreid de waterbedeling beter en signaliseer ze enkele tientallen meters vooraf. Met zo’n warm weer is kilometer 7 te laat voor de eerste waterstop. En deel flesjes van 20 cl uit, da’s meer dan voldoende.
• Stel het klassement op aan de hand van de nettotijd. In een brutotijd is niemand geïnteresseerd. In het klassement sta ik tegen de 4000ste plaats, maar op basis van nettotijd ben ik bij de eerste 3000. Waarom liepen we anders met een chip ?

(*de kilometeraanduiding in dit verslag is benaderend, u leest straks hoe dat komt)

Zondagmiddag, 14u45. Het startvak staat goed vol, ik sta met mijn collega’s al flink achteraan. De zon schijnt stevig, dat wordt zweten en geregeld drinken straks. Er heerst een gemoedelijke sfeer, geen zenuwachtigheid of prestatiestress te bespeuren. Om 15u wordt het startschot gegeven, maar het duurt nog een dikke 6 minuten vooraleer we echt aan lopen toekomen.

Kilometer 3. Belofte aan mezelf : nooit meer voluit starten. De eerste kilometers heb ik de ziel uit mijn lijf gelopen om de grote, tragere massa achter me te kunnen laten. Ik deed dat door op de Blancefloerlaan op het gras van de middenberm te gaan lopen. Mijn lichaam spoort me aan mijn eigen tempo te zoeken, mijn motor mag niet oververhit raken. De zon doet me te hard zweten en wind is er ook al niet.

Kilometer 4. We duiken de Kennedytunnel in. Net vóór de ingang staat een vrolijke menigte aanmoedigingen te schreeuwen. De duisternis en de relatieve koelte doet me goed, al ben ik nog altijd geen fan van tunnels. Geen publiek, geen uitzicht en ik twijfel aan de luchtkwaliteit van een plaats waar dagelijks auto’s roet uitstoten. Ik kom Frank Van Linden tegen, een moedige man in een handbike. Vanachter op zijn zitje lees ik www.hetkan.be.
Continue reading →

Mijn eerste 10 miles, een tijd neergezet van 1u22. En mijn voet heeft het uitgehouden.

Morgen meer !