1 jaar een klein mensje in ons leven. Het cliché dat ik vaak te horen kreeg van mensen-met-kinderen “je leven verandert helemaal” is van toepassing, en ook weer niet. Praktische veranderingen zijn er zeker. Het kind heeft haar ritme en dat respecteren we zoveel we kunnen, ook al gaat dit soms in tegen ons “vorige” leven. De eigen vrije tijd krimpt wat. Het huis ligt er rommeliger bij, ook dat aanvaarden we (meestal). En als koppel veranderen de prioriteiten vaker : eerst 3, dan 2, dan 1. Al proberen we daarop beducht te zijn.

Maar tegelijk verandert dat het leven ook niet. Er komt alleen maar veel liefde bij. Onvoorwaardelijke liefde. En vanzelfsprekendheid, alsof ze er altijd geweest is. En opvoeden vanuit het buikgevoel. Niet teveel nadenken, maar gewoon leven. En beleven.

Als PS een jaar Sophia in 24 foto’s. Fascinerend hoe zo’n gezichtje verandert op 1 jaar en je het pasgeboren baby’tje nog altijd herkent.

Posted via email from hetgroteverlangen’s posterous

Laat me beginnen met dit : speelgoed dat geluid of licht maakt, daar zijn we niet zo gek van. Maar een gegeven paard kijk je niet in de bek, toch ?
In elk geval, Sophia is zot van haar autootje. Ze kan er ondertussen zelf op en af kruipen. En als ze haar teentjes tot het uiterste strekt kan ze ermee aan de grond en zichzelf een beetje voortduwen. Ik vermoed dat hier nog veel rondjes door de living gereden zullen worden met dit speeltuig.

Posted via email from hetgroteverlangen’s posterous

Vandaag was weer zo’n dag. Het voelde de hele tijd aan alsof ik in het midden van de nacht uit mijn warme nest was gesleurd. Als een robotje reed ik naar het werk en richtte mijn slaapkop richting computerscherm. Een paar Nespresso’s verder veranderde er niets in mijn hoofd. Noch in mijn lijf. De dag bleef donker en koud. Ik deed vriendelijk tegen mensen zoals gewoonlijk, maar het voelde als een routineuze plichtpleging. Terug thuis ontdooide ik door, vergeef me de kleffe clichés, een klein meisje te zien lachen en spelen en een groot meisje naast me in de zetel te hebben.

De periode tussen nieuwjaar en begin maart vind ik de lastigste periode van de winter. Gedaan met de gezellige warmte van de kerst- en nieuwjaarsdagen, donker en koud als je opstaat, donker en koud als je van het werk naar huis rijdt. Er is aan mij geen kandidaat verloren gegaan om in het Hoge Noorden te gaan wonen.
En eens januari is het lijdzaam afwachten en zien hoe de dagen tergend langzaam minuut per minuut lengen. “Dat het gauw winter wordt” neurie ik alleen mee tijdens het eerste stukje van dit seizoen. In 2010 begint de astronomische lente op 20 maart om 18u32.

Ter herinnering :
Een pomodoro is een keukentimer. Die timer wordt ingesteld voor een periode van een half uur. De 30 minuten worden onderverdeeld in 25 minuten om te werken en een pauze van 5 minuten. Een zeer belangrijke regel bij het gebruik van deze techniek is dat een pomodoro nooit onderbroken kan worden. Zodra je afgeleid wordt (de bel, telefoon, collega) houdt de pomodoro op met bestaan en moet je een nieuwe instellen. Na het uitvoeren van 4 pomodoros wordt er aangeraden om een break te nemen van 15 tot 30 minuten. De pomodoro is dus een tijdseenheid waarbinnen je gaat werken.

Om kort te zijn, de Pomodoro-techniek heeft gewerkt, maar is voor mij geen blijver.

Op het moment dat ik de techniek besloot uit te proberen, lag ik in de knoop met werkplanning, taken gefocusseerd uitvoeren en meer motivatie opbrengen om ze ook daadwerkelijk af te werken. En daarvoor is de techniek ideaal. Het heeft me verplicht na te denken over hoe ik mijn werk structureerde. En de techniek verplichtte me ook maar met één ding tegelijk bezig te zijn. En daar lag net mijn pijnpunt. Teveel multitasken en teveel afleiding.
Een tweede interessante bevinding vond ik het opsplitsen van taken. Hoewel ik dat intuïtief al wel wist, deed ik het niet genoeg. Duidelijke doelen voorop stellen en die ook haalbaar stellen binnen een bepaalde tijdsduur.

Naar inzicht heeft de techniek me dus een stuk vooruit geholpen. Maar op de lange duur vond ik het meer administratie (telkens dat blaadje invullen, de timer resetten) dan dat het me nut opbracht. Dus heb ik na een paar maanden besloten ‘m niet meer toe te passen. Maar de inzichten, die heb ik meegenomen en pas ik nu dagelijks toe. En dat zijn :

• monotasking (om het een naam te geven)
• taken duidelijk omlijnen, in haalbare stukjes breken om ze binnen een bepaalde tijdsduur uit te kunnen voeren
• zo weinig mogelijk afleiding, en dat tot de taak is volbracht.

Ik las dat ook Lamazone een gelijkaardige bevinding gemaakt heeft.

In april brengt Philips de DirectLife Activa op de markt, een mp3-speler voor joggers. … Ook beschikt de speler over TempoMusic. Deze functie analyseert de muziek en selecteert de nummers die het best bij je tempo passen, zodat je lekker op de maat kunt joggen. T

Dat doet me er aan denken dat ik nog eens de Nike+ sportband moet uittesten die ik van Lien te leen gekregen heb. Hmm, nog even wachten op langere, warmere dagen …

Een mooi stel schoenen gekocht in Antwerpen op mijn laatste vakantiedag.
Morgen terug aan de slag voor een nieuw jaar. En avant !

Posted via email from hetgroteverlangen’s posterous

Dit (minder grappige) filmpje is wel op Youtube te vinden :

Plan A. Een 2 weken durende zomervakantie in 2010 met de vriendjes, net zoals in 2008. Na veel overlegetentjes en vruchteloos gepuzzel met agenda’s geraakten we er niet uit. Jammer.

Plan B dus : een weekje samen naar de Ardennen om Nieuwjaar te vieren. Afin, Ardennen. Huisje geboekt vlakbij Chimay en verlangen tot we konden vertrekken om nog eens onder mekaar wat tijd door te brengen.
Vorige maandag stonden we vertrekkensklaar, maar besloten we toch maar eerst even langs de kinderarts te passeren. Sophia had een paar muggenbeetachtige plekjes op haar lijf en was een beetje zeurderig. Ons gevreesde vermoeden werd bevestigd : windpokken. Het kind had er niet echt last van. Maar de combinatie windpokken en het meereizende gezelschap was een moeilijker combinatie. Lien bevalt binnen afzienbare tijd en een zieke Janne zo nét voor de bevalling wilden we Peter en Lien niet aandoen. Om het risico uit te sluiten besloten we om hen niet te vergezellen. Jammer, stom, spijtig, overmacht en helaas niets aan te doen. Het zij zo. Er komen nog gelegenheden om samen erop uit te trekken.

Plan C : thuisblijven. En er het beste van maken. Genieten van de vakantie, van de plots vrijgekomen tijd, van mekaar en van Sophia. Alles laten komen zoals het komt.
En met oudjaar op het laatste moment vrienden uitgenodigd, lekker gekookt en op een fijne manier het nieuwe jaar ingeluid. Al hadden we liefst plan A uitgevoerd, dat spreekt. Om het een klein beetje goed te maken, zijn we toch een namiddagje richting Chimay getrokken om de vriendjes te ontmoeten (en de andere kinderen ver genoeg van Sophia te houden). Een bezoek aan de brouwerij van Chimay is dan weer jammerlijk mislukt, omdat er blijkbaar geen bezoeken meer worden toegestaan. Maar we waren al blij even de illusie te hebben “op weekend” met onze vrienden te zijn.

De windpokken zijn inmiddels overgewaaid (pun not intended). Al heeft het kind er nooit echt last van gehad, op een zeurderige voormiddag na. Zelfs van de vervelende jeuk is ze grotendeels gespaard gebleven. En littekens zal ze er ook niet aan overhouden, vermoeden we, aangezien de pokken zich niet extreem gemanifesteerd hebben. Voila, de eerste kinderziekte zit er al op.

En zo zijn de kerstvakantie en het oudejaarsfeestje helemaal anders uitgedraaid dan gepland. Onze eerste ervaring met het plannen maken met een kind. ‘t Zal niet de laatste keer zijn, ik voel het aan mijn kleine teen. Anders, maar ook leuk.

Oja, voor wie hier af en toe komt lezen, kijken, … Ik wens u een gelukkig en gezond nieuwjaar, voor u en uw geliefden. En al de rest komt vanzelf.

Mocht u dus op zoek zijn naar een klassieker, ziehier het recept voor kerstkalkoen. De voorbereiding zelf duurt een amper een dik kwartier, voor het braden telt u ongeveer 20 minuten per halve kg.

De ingrediënten

• 1 ontbeende kalkoen (ca. 3 kg voor 6 personen)
• 1 kg gehakt
• 1 fijngesnipperde ui
• 1 fijngesneden truffel (te koop in een klein blikje)
• 1 wijnglas cognac
• 200 g gepelde en in kleine stukjes gesneden kastanjes (vacuüm verpakt of in blik)
• 4 eieren
• paneermeel
• 5 dikke sneden spek
• keukentouw

De voorbereiding
Meng gehakt, eieren, ui, truffel, cognac, kastanjes en paneermeel. Begin met een klein beetje paneermeel en voeg meer toe tot het mengsel goed samenklit maar ook niet te droog aanvoelt.
Vul de kalkoen met het mengsel en naai voor- en achteraan dicht.
Bedek de borst van de kalkoen met het spek om uitdrogen van het borstvlees te voorkomen.
Leg de kalkoen in een grote braadslede zodat er nog ruimte rond de kalkoen is om strak braadvocht te scheppen om de kalkoen te overgieten. Pak het uiteinde van de poten in met aluminiumfolie om het uitdrogen en verbranden tegen te gaan. Bedek de kalkoen volledig (dus ook de zijkanten) met aluminiumfolie en maak enkele gaatjes in de folie om wat verdamping toe te laten.

Het braden
Verwarm de oven voor op 200°C.
Schuif de kalkoen in de oven en laat 1u op 200°C bakken. Haal de kalkoen om het half uur uit de oven om rijkelijk met het braadvocht te overgieten.
Verlaag de temperatuur van de oven naar 165°C. Laat nog 2u braden. Overgiet telkens om het half uur. Zorg ervoor dat de folie telkens mooi de kalkoen terug bedekt.

Het opdienen
Snijd de kalkoen aan zoals een gebraad, in sneden van ongeveer 1 cm dik. Serveer met kroketjes en appels met veenbessen.

De restjes van de kalkoen zijn nóg lekkerder ’s anderendaags. Of ook heerlijk om te verwerken in vol-au-vent.

Smakelijk en hou de kersttraditie in ere !

HBVL deed intussen konde van een goeie afloop van de gijzeling, maar toch blijft de helikopter nog in de lucht. GVA bericht dan weer dat speciale eenheden van de politie ter plaatse zijn.

Een leuk neveneffect van het nieuwsfeit is dat ik opeens een aantal andere Twitterati vindt die bij me in de buurt wonen en ook over de heli tweetten. Hallo koenvanlindt, derekb en michaelvdm.

Welaan dan ! Het werd ons huisrecept met garnalen : een tagliatelli met een tomatensausje, gedresseerd met grijze garnalen.

De ingrediënten (per persoon)

• 3 pruimtomaten
• 1 klontje boter
• 1 scheut olijfolie
• 1 scheut cognac
• 1/2 teentje knoflook
• 1/2 sjalotje
• 40 ml verse room
• Citroensap
• Zwarte peper
• Zeezout
• 100 g grijze garnalen
• 100 g tagliatelli
• Een takje ongekrulde peterselie

De tagliatelli

U maakt het zich gemakkelijk en koopt een pak tagliatelli. Of u gaat voor een extra uitdaging en draait ‘m zelf. 100 g De Cecco pastameel, 1 ei en een theelepel water mengen tot een stevig deeg. Een uur laten rusten in de koelkast. Even opkneden en door de pastamolen draaien. Laten rusten aan de wasdraad.

5 minuten vóór de saus klaar is gooit u de gekochte tagliatelli in ruim voldoende, kokend water (1 l per 100 g pasta). Hebt u de pasta zelf gemaakt, dan volstaat 2 minuutjes kooktijd.

De saus

Blancheer de tomaten, pel ze en snij ze in blokjes. Hou wat blokjes aan de kant om het bord te dresseren.
Snij de sjalot in fijne stukjes.
Smelt de boter in de pan, doe de olijfolie erbij en fruit de geperste knoflook en het sjalotje wat aan.
Voeg de tomaten toe en laat op een rustig vuurtje voor 5 minuten sudderen.
Giet de cognac erbij. Flambeer het mengsel om de alcoholsmaak te milderen.
Blus daarna met de verse room. Laat nog wat pruttelen tot het mengsel iets is ingedikt. Bind de saus eventueel een klein beetje mocht ze nog te slap zijn.
Neem de pan van het vuur en voeg de garnalen pas op het laatste moment toe. Geef ze even de kans om warm te worden. Zet de pan zeker niet terug op het vuur, anders worden de garnalen rubberachtig.

De afwerking
Dresseer de beetgare tagliatelli in een diep bord en overgiet in het midden met wat saus.
Top af met een blaadje peterselie (had ik zelf niet in huis) en versier het bord met de resterende blokjes tomaat.

Smakelijk !

De inhoud
Een pak nieuwe franginepanedeeg en een pak marmercake van Herta. Daarbij wat lectuur (een campagnegidsje en receptenboekjes om uit te delen) en een pak papieren Herta servietten.

De bedoeling
WOM-en. Eh ? Word Of Mouth, ofte mond-tot-mondreclame maken. Herta wil met zijn kant-en-klaar-degen de referentie worden voor cake en aanverwante baksels. Het nieuwe deeg voor de frangipanetaart werd hierbij als speerpunt van de campagne gebruikt. De vraag van The Insiders bestond er dus in de taart en de cake bakken, mensen te laten proeven, het nieuwe product bekend te maken en hen feedback te geven.

De uitvoering
Eerst en vooral de frangipanetaart. In de doos ontbraken abrikozenconfituur, (Herta) bladerdeeg, poedersuiker en een bakvorm om de taart te kunnen maken. Een beetje vitterij misschien, maar als je mensen voor je kar spant om iets te testen/promoten, dan moet je ze ook alle middelen daartoe geven. Soit, na een snel winkelbezoek kon de taart in de oven. Het “bereiden” van de taart is kinderspel. Ik bespaar me de moeite om de bereidingswijze uit te typen, een beeld zegt meer dan duizend woorden. Enkel de instructie voor de duurtijd van het bakken heb ik wat moeten bijsturen. De taart moest toch een vijftal minuten langer in de oven, al zal dat van oven tot oven afhangen.

Dan de marmercake. Die heb ik in kleine, papieren cakevormpjes gedaan. Tip : neem 2 papiertjes per cake, anders zakt het papiertje door onder het gewicht van het deeg en krijg je heel platte cakejes. Het gevolg van het uitduwen van de deeg uit de verpakking is dat het marmereffect niet bij alle cakejes even goed was. Sommige waren enkel gevuld met chocoladedeeg, andere enkel met “natuur”deeg. Zou er een manier bestaan om dat beter te doen ?

Het resultaat
De frangipanetaart was bijzonder lekker. Een kruimige, malse vulling met lekkere amandelsmaak. Een baksel dat vers uit de oven komt kan moeilijk tippen aan een taart van bij de bakker of uit de supermarkt, al is het maar om de geur in huis alleen. Maar ook de smaak zat goed. Het gevolg daarvan was dat we samen met ons bezoek al meer dan de helft van de taart hadden verorberd. En de stukjes die overbleven smaakten bij het ontbijt de volgende dag. De frangipane heeft dus geen tijd gehad om uit te drogen !

De marmercakejes vielen bij de collega’s al evenzeer in de smaak. De vraag “zelf gebakken ?” viel meermaals en het antwoord “ja” was niet gelogen. Persoonlijk vond ik dat ze iets droger waren dan wanneer je zo’n cake in zijn geheel in een vorm bakt. Maar dat zal aan het volume gelegen hebben. Mijn tip is dus om het deeg als één cake te bakken.

De vragen in de survey van The Insiders “Ga je deze degen nog kopen ?” en “Zou je ze aanraden aan andere mensen ?” kan ik 2 keer met “ja” beantwoorden. De vraag “Wil u nog eens deelnemen ?” beantwoord ik met “ja, maar dan als alle attributen en ingrediënten in het pakket zitten” (maar die vraag hebben ze niet gesteld).