In april brengt Philips de DirectLife Activa op de markt, een mp3-speler voor joggers. … Ook beschikt de speler over TempoMusic. Deze functie analyseert de muziek en selecteert de nummers die het best bij je tempo passen, zodat je lekker op de maat kunt joggen. T

Dat doet me er aan denken dat ik nog eens de Nike+ sportband moet uittesten die ik van Lien te leen gekregen heb. Hmm, nog even wachten op langere, warmere dagen …

Anderhalf uur vóór de start : de laatste druppels van een fikse regenbui vallen uit de lucht. Toch nog een droge 20 kilometer ?

Een half uur voor de start : ik sta te wachten in het startvak en de zon breekt volop door. De regen begint te verdampen en zorgt voor een broeierige atmosfeer. Ik sluit mijn ogen en luister naar de Bolero van Ravel. De zenuwen ebben weg. Ik zoek en vind de gele Spa ballonnen in de massa. Het zijn de hazen die me op een tijd van 1u40 moeten binnenbrengen.

Km 1 : ik zie Freddy Tielemans, burgemeester van Brussel, vrolijk wijven naar lopers die zijn naam roepen. Net vóór de registratiemat stoppen nog een hoop deelnemers om van wat vloeibare ballast af te geraken.

Km 2 : al geen gele ballonnen meer te zien, zelfs de groene van 1u50 niet. Dan maar op eigen houtje de wedstrijd zien te lopen.

Km 3 : ik probeer gaten te vinden in het solide blok hobbyjoggers voor me. Met alle respect, maar dit bevordert het verloop van de wedstrijd niet. Mensen die een gemiddeld tempo van 7 km/u halen stonden vóór mij in de startblokken ? Het kost me teveel energie om continu te slalommen, te vertragen, te versnellen. Ik wil uit die logge massa, mijn eigen tempo kunnen lopen. Maar ik baad nu al in het zweet, geen goed teken.

Km 5 : ik ben uit het blok ontsnapt, maar heb me kapot gelopen. Mijn hart trekt aan de noodrem. Ik merk een vervaarlijk cijfer van meer dan 190 op mijn hartslagmeter. Het voelt als in een nachtmerrie, waarin je probeert vooruit te komen maar het lukt niet. Dat gevoel, maar dan in werkelijkheid. Of alsof je een tientonner achter je hebt hangen die je met eigen mankracht vooruit moet zien te krijgen. Ik overweeg echt te stoppen, zo kan ik niet uitlopen. Een stuk wandelen zie ik zeker niet zitten, het is tenslotte een loopwedstrijd.
Ik neem een drastisch besluit en schroef mijn snelheid danig terug. Het moet, tot mijn hartslag terug een acceptabele 170 heeft bereikt, anders bereik ik nooit de finish. Het geluid van mijn iPod gaat uit, de wisselende ritmes van de muziek verstoren mijn zoeken naar een trage cadans. Als een slak trek ik door Terkamerenbos…

Km 7 : mijn hartslag begint iets te dalen tot 180. De koelte van de bomen helpt, maar ik voel nog niet veel beterschap. Ik trek het me niet aan dat ik regelmatig wordt gepasseerd, ik loop mijn eigen wedstrijd. Die medaille moet en zal vanavond naast de frigo (mijn medaille”kast”) hangen !

Km 10 : Mijn hartslag zakt eindelijk onder de 170. De “tientonner” hangt nog steeds achter me, in mijn benen voel ik nog steeds niet de vertrouwde veerkracht.
In de laatste scherpe bocht in het bos staat traditiegetrouw het opzwepende braziliaans slagwerk. De ritmes geven me een mentale oppepper.

Km 11 : waterbevoorrading. Tot nu toe heb ik er geen enkele overgeslagen, water is broodnodig in deze omstandigheden. Ik besluit nu al mijn geheim wapen in te zetten, iets wat ik normaal pas rond kilometer 14 doe. 27 g koolhydraten, 10 g suikers en 25 mg caffeïne doen hun werk.

Km 12 : ik zie een man met een geit langs het parcours. Ik blijk nog niet te hallucineren, want een loper naast mij vraagt de man naar de naam van de geit. Babelutte !

Km 13 : ik heb de tientonner kunnen afsnijden en kan eindelijk terug op mijn normale ritme lopen. Mijn beslissing op kilometer 5 bleek de juiste, in het andere geval lag ik nu waarschijnlijk in een EHBO-post. De plakboel bij de Isostar-bevoorrading omzeil ik door het zijpad langs het parcours te nemen.

Km 15 : mijn runner’s high ! Ik zou alle mensen rond mij kunnen knuffelen, mijn voeten raken de grond niet meer en ik schiet vol.

Km 17 : de geduchte helling van 4% op de Tervurenlaan komt in zicht. Kortere passen en een beheerste ademhaling brengen me zonder kleerscheuren boven. De zon blijft genadeloos zweet uit allemans poriën persen. Een pak vermoeide lopers stapt naar boven.

Km 19 : weinig mensen die zoals andere jaren nog een laatste spurtje trekken, in de ijdele hoop hun tijd nog te verbeteren. De wedstrijd eist zijn tol en brengt nog enkele ongefortuneerden ten val.

Km 20 (of 20,7 zo je wil) : aangekomen ! Ik hoor door de speakers dat ongeveer 1/3e van de lopers is aangekomen.
Niettegenstaande mijn iets mindere tijd toch best tevreden daarmee, bij de eerste 7000 eindigen. Onverwachts is mijn 3e editie van de 20 km een serieuze uitdaging geworden. Als ik volgend jaar terug meedoe, dan toch met een beter strijdplan om strategischer te lopen.

Nog eens bedankt aan iedereen voor alle “succes” en “proficiat” betuigingen. En aan de waterdragers van Spa. Maar vooral aan mijn supporters-, begeleiders- en bevoorradingsteam : Buffie en haar mama !

Voorbije maandag heb ik nog anderhalf uur bijeen gelopen. En dat ging goed. Tijdens het lopen geen zware dip gehad. Ik was wijselijk ook maar om 20u ‘s avonds vertrokken om de brandende zon te vermijden. En dan nog was het puffen. Na het lopen eens een ijsbad geprobeerd (gelezen bij Ann’s blogspot). Onmiddellijk erna voelde ik wel effect (lees : ik kon vlotter uit de zetel na wat stilzitten), maar de dag erop was er toch evenveel stijfheid in de bovenbeenspieren te merken als anders. Misschien heb ik niet lang genoeg in het bad gezeten. Een minimum van 10 minuten heb ik niet volgemaakt. Na de 20K nog eens proberen.

Gisteren dan lag een rustig, kort loopje in het verschiet, maar mijn lichaam protesteerde. Een kwartier later had ik ook een geldig excuus : het regende oude wijven.

De laatste, grotere training wordt dus iets voor morgen. Ik twijfel nog tussen een duurloop van 1u of een 10 miles. Het zal van Franks voorspelling afhangen, denk ik.

Met de conditie zit het dus snor. Al wat me nu nog rest in de laatste rechte lijn naar Brussel is één langere duurloop morgen, daarna rusten en glycogenen (pasta) beginnen stapelen. En de honger om terug te lopen stilaan laten aanwakkeren.

Donderdag had ik het verdiend een klein loopje te doen. Het moet niet altijd afbeulen zijn op training, een korte afstand inlassen is dan des te plezanter.
Ik had mijn hoop gesteld op een nog aarzelende zonnetje. Maar de weergoden waren duidelijk mijn relaas over in de regen lopen ter ore gekomen en besloten mij nog eens te trakteren op een bui. Ach, ‘t was maar een saloavloahske (West-Vlaams voor malse regen ter weldaad van de planten). En nu weet ik ook dat mijn nieuwe Nike armband voor de iPod nano spatwaterdicht is. Op de teller bij thuiskomst : 8 km.

Om mijn wekelijks doel te halen wou ik voorbije zondag nog een “10 miles” (ofte 16 km) afhaspelen. Opnieuw warm weer, al was het gelukkig iets minder heet dan de zondag ervoor. En ik had mijn lesje geleerd, dus vloog ik pas uit de startblokken rond 18u30. De warmte hing toch nog in de lucht, in tegenstelling tot de zuurstof die ik hard nodig had. Opnieuw was het opletten om niet te oververhitten. Ik zeg u, de warmte is mijn grootste vijand op de 20 km. Eén uur en 16 minuten later kon ik douchen.
Vandaag functioneer ik normaal. Geen spierpijn, geen loomheid. De kastijding van de voorbije week begint op te brengen. Op naar de laatste rechte lijn naar 25 mei !

De hele dag zag ik zon vanaf mijn werkplek. Ik zag er erg naar uit om vanavond weer de loopschoenen aan te trekken. Maar dat was buiten de wispelturige weergoden gerekend. Regen tikte op het viving dak toen ik thuiskwam.
Drie kwartier gewacht tot het ergste over was. Maar het bleef druppelen. Foert, dacht ik, dan word ik maar nat ! En ik ben voor een loopje van 10 km gegaan, zonder streefdoel. En heerlijk dat het was ! De lucht zat tjokvol zuurstof en een overweldigende bosgeur bracht me tot rust. Ik had het hele park voor mij alleen. En ik had vleugeltjes aan mijn benen. Nee, een drupje regen houdt me niet binnen.

Maar, om het met de leuze van Marc Uytterhoeven te zeggen, alles kan beter. Enkele tips om de volgende editie nóg beter te maken.

• Zorg voor EHBO in de tunnels ! Middenin de Waaslandtunnel, heb ik een aantal mensen tegen de vlakte zien gaan. Pas nadat lopers die het hadden zien gebeuren uit de tunnel waren konden ze de hulpdiensten verwittigen.
• Duid wegobstakels duidelijk aan en bescherm de lopers ervoor. Ik heb een aantal paaltjes, betonblokken en vluchtheuvels ternauwernood kunnen ontwijken, vooral omdat ik gewaarschuwd werd door toeschouwers. Een strobaal of autobanden kunnen al heel wat onheil vermijden.
• Ik heb nergens kilometeraanduiding gezien, mijn medelopers ook maar enkele. 16 duidelijk zichtbare borden plaatsen, moeilijk kan dat niet zijn. Toch ?
• Maak startvakken voor snellere en tragere lopers. Ik zag frustratie op het gezicht van snelle lopers die (te) laat aan de start kwamen.
• Spreid de waterbedeling beter en signaliseer ze enkele tientallen meters vooraf. Met zo’n warm weer is kilometer 7 te laat voor de eerste waterstop. En deel flesjes van 20 cl uit, da’s meer dan voldoende.
• Stel het klassement op aan de hand van de nettotijd. In een brutotijd is niemand geïnteresseerd. In het klassement sta ik tegen de 4000ste plaats, maar op basis van nettotijd ben ik bij de eerste 3000. Waarom liepen we anders met een chip ?

Dringend tijd om het ding eens te kalibreren. Ik dacht eerst om dat te gaan doen op een looppiste. Maar hoe weet je of die exact 400 meter is ?
Ik plan 1 kilometer te rijden met de auto en diezelfde afstand dan te gebruiken om de kalibratie van de Nike+ mee uit te voeren. Dat ga ik doen ja, bij het eerstvolgende loopje.

Zondagmiddag, 14u45. Het startvak staat goed vol, ik sta met mijn collega’s al flink achteraan. De zon schijnt stevig, dat wordt zweten en geregeld drinken straks. Er heerst een gemoedelijke sfeer, geen zenuwachtigheid of prestatiestress te bespeuren. Om 15u wordt het startschot gegeven, maar het duurt nog een dikke 6 minuten vooraleer we echt aan lopen toekomen.

Kilometer 3. Belofte aan mezelf : nooit meer voluit starten. De eerste kilometers heb ik de ziel uit mijn lijf gelopen om de grote, tragere massa achter me te kunnen laten. Ik deed dat door op de Blancefloerlaan op het gras van de middenberm te gaan lopen. Mijn lichaam spoort me aan mijn eigen tempo te zoeken, mijn motor mag niet oververhit raken. De zon doet me te hard zweten en wind is er ook al niet.

Kilometer 4. We duiken de Kennedytunnel in. Net vóór de ingang staat een vrolijke menigte aanmoedigingen te schreeuwen. De duisternis en de relatieve koelte doet me goed, al ben ik nog altijd geen fan van tunnels. Geen publiek, geen uitzicht en ik twijfel aan de luchtkwaliteit van een plaats waar dagelijks auto’s roet uitstoten. Ik kom Frank Van Linden tegen, een moedige man in een handbike. Vanachter op zijn zitje lees ik www.hetkan.be.

Kilometer 7. De eerste waterbedeling komt geen moment te vroeg. Ik krijg een halve literfles (!) in mijn handen geduwd. Ik gebruik meer water om mijn bovenlijf en hoofd af te koelen dan om te drinken. De volgende 500 m moet ik slalommen tussen halflege flessen. Een uitschuiver op zo’n flesje kan fataal zijn.

Kilometer 9. Ik kom de Kaaien op. Even doorbijten, het gaat iets minder. Erna gaat het richting Grote Markt en verder de stad door. Ik steek een collega voorbij, dat geeft me een opkikker. De straatjes worden nauwer en het lijkt wel alsof iedereen spontaan trager gaat lopen om bekenden te zoeken tussen de toeschouwers. Het is slalommen (en een beetje duwen en trekken) om mijn tempo aan te houden.

Kilometer 11. De Meir komt in zicht. Ik had een joelend menigte verwacht, maar wordt onthaald door een lauw publiek. Waarschijnlijk teleurgesteld dat de winkels niet open waren en ze nu naar een bende gekke lopers moesten kijken.
Mijn rechtervoet begint op te spelen. Ik voel wat getrek, maar geen pijn. Hopelijk wordt het niet erger.

Kilometer 12. Het ergste is voorbij, er komt terug ruimte om te lopen. Ik voel dat de runner’s high mijn lijf overneemt. Een heerlijk moment in de wedstrijd. Iedereen die mij gek verklaart dat ik 16 of 20 km loop wil ik dit gevoel eens geven.

Kilometer 14. De aflopende Waaslandtunnel geeft iedereen een duwtje in de rug. Het tempo wordt aangetrokken om nog een goeie tijd neer te zetten. Halverwege klimt het wegdek terug en veel lopers mispakken zich. Ik weet uit ervaring dat ik kleinere passen moet nemen en moet temporiseren en doseren. Enkelingen beginnen te zwijmelen, te zwalpen en gaan finaal tegen de vlakte. In de verte laveert een ambulance zich door de meute lopers.

Kilometer 15. Een vreemde gewaarwording als ik het licht aan het eind van de tunnel in mijn ogen krijg. Nog een kort stuk, een bocht van 180° en dan de boog van de finish in zicht. Er proberen nog wat mensen mij voorbij te steken, maar ik hou ze achter mij. Ik klok af op 1u28 brutotijd. Mijn Nike+ vertelt me dat ik het geklaard heb in 1u22. Ik hoor Carl Huybrechts, speaker van dienst, vertellen dat er nog net geen 4000 lopers zijn aangekomen. Dankbaar neem ik een AA-drinkje aan dat in geen tijd door mijn keel verdwijnt. En nog eentje. Er staan hopen vriendelijke medewerkers om de toestromende massa zo snel mogelijk van drank te voorzien, van hun chip te verlossen en een medaille rond de nek te hangen.

Uitblazen en wegwezen.Een mooie tijd en een mooie wedstrijd, ik ben voldaan ! En klaar voor de 20 km door Brussel denk ik, al moet dat natuurlijk nog bewezen worden. Blij ook dat mijn voet tijdig was hersteld en dat ik de beslissing genomen heb toch mee te doen.
Nog een pint met de collega’s en dan naar huis. Maar dat valt tegen. Om 18u30 staat er nog een massa volk aan te schuiven om de tram naar de Park&Ride parkings te nemen. De Lijn had nochtans voor 20 extra trams gezorgd, maar het succes van het evenement bleek groter dan verwacht. Dat spreekt enkel voor het evenement zeker ?
Volgend jaar terug ? Ik ben geneigd ja te zeggen. 19 april 2009 staat al aangekruist in mijn agenda.

Morgen meer !

Ter voorbereiding van de 10 miles van Antwerpen stond er een laatste, rustig loopje van 8 km op het programma. Na 3 km liet mijn lichaam me een lichte steek ter hoogte van de achillespees voelen. Negeren, zei mijn hoofd, dat is al vaker gebeurd. Al even snel als het gekomen was was het ook verdwenen. Voldaan en nog vol energie kwam ik thuis en besloot nog even licht te stretchen. Iets wat ik zelden doe, maar mijn kuiten stonden wat gespannen. Een fout idee, besloot een pees of spier in mijn rechteronderbeen. Ik vrees net iets te hard doorgeduwd te hebben toen mijn rechterbeen strak gespannen achteruit stond.

Zoals het er nu naar uit ziet vrees ik voor mijn deelname aan de 10 miles van Antwerpen zondag. Afwachten tot zondagmorgen om te zien of de pijn verdwenen is en mijn enkel terug soepel draait. Ik heb vreselijk veel zin om erin te vliegen en nog eens een wedstrijd te lopen. Maar ik wil mijn deelname aan de 20 km door Brussel binnen een maand ook niet hypothekeren door het letsel misschien te vergroten. Verdorie eh …

Nog even over dat stretchen. De eerste twee mensen die ik vertelde over mijn letsel zeiden : stretchen na het lopen is het slechtste wat je kan doen ! Het tinternet helpt me ook niet verder, je vindt er veel tegenstrijdige opinies. Dynamisch stretchen na het lopen is fout, daar is iedereen het wel over eens. Maar als ik sporadisch stretch is het enkel statisch. En ook dat zou niet goed zijn ? Iemand ?

Eén van de grootste motivaties om te blijven lopen is merkwaardig genoeg mijn Nike+. Of beter de combinatie iPod nano, Nike+ en de Nike+ website. Vroeger hield ik mijn tijden en afstanden bij in Excel en op de (nog oude) Asics website. Maar sinds ik het gemak van Nike+ ontdekt heb wil ik niets anders meer. Terugkomen van het lopen, iPod inpluggen en klaar. En dan de mooie grafiekjes van Nike+ aanschouwen.

Nike+ vertelt mij dat ik ondertussen 18 runs gelopen heb voor een totaal van 171 km. Dat brengt mijn gemiddelde op 4’41″ per km. U kan alles ook in de rechterbalk hiernaast volgen dankzij de Nike+ iPod Stats plugin.
Het enige wat ik nu nog mis is een connectie, of beter nog een integratie, van mijn hartslagmeter met Nike+. Daar zit ongetwijfeld nog een kanjer van een groei in op de verkoopscurve van Apple.

Het ultieme doel is dit jaar uiteraard weer de 20 km door Brussel (schrik niet als de site opent). Mijn nummer heb ik gelukkig al op zak, want vanaf dag 1 ingeschreven. Op dag 3 waren alle 25000 nummer de deur uit, om maar te zeggen.
Maar ook voor de 10 miles van Antwerpen ben ik ingeschreven. Een 16 km-wedstrijd een maand voor Brussel, da’s een goeie voorbereiding om terug het wedstrijdgevoel aan te scherpen en de conditie even te polsen.
Over de Stadsloop Gent ben ik nog in beraad. 12 mei valt heel slecht in mijn trainingsschema en het risico op letsels is bij een wedstrijd toch altijd groter dan op training.

Maar eerst dus Antwerpen zondag. Het ziet ernaar uit dat het weer alvast meezit. Hopelijk het parcours ook, ‘t wordt de eerste keer dat ik het loop.
De organisatie zit precies nog om wat deelnemers verlegen, want ik kreeg net nog een email. Inschrijven kan nog ter plaatse, op vrijdag, zaterdag en zondag.

De verleiding was te groot om geen iPod te kopen wijl ik in de US of A was. Met een historisch lage dollarprijs (bijna 1.5 dollar voor 1 euro) kon ik dit begeerlijke kleinoodje kopen voor dezelfde prijs als in Europa, maar dan wel met het meest kapitalistische valutateken ter wereld, zijnde de dollar, erachteraan. Een snelle rekensom leert dat mijn iPod nano 8Gb (want die heb ik) me maar 138 euro gekost heeft in plaats van 199.

Jamaar, je had toch een goeie mp3-speler (hoorde ik mijn liefste vragen) ? Klopt wel. Ik was tevreden van mijn Sony Walkman. Compact en mooi design en een batterij die razendsnel oplaadt. Alleen de software om te synchroniseren rammelde, maar dat was na een upgrade verholpen.

Maar wat me over de streep getrokken heeft om tot het Apple-kamp te gaan behoren is net de software. Sinds ik iTunes gebruik voelde ik de nood tot aankoop van compatibele hardware groeien. Een pracht van een muziekbibliotheek stond daar te blinken, maar telkens als ik iets wou overzetten moest ik dat opnieuw inladen in de Sony software en vandaar transfereren.

Een tweede reden om overstag te gaan was de perfide marketingcampagne van Nike. Op de 20 km van Brussel hebben ze zwaar op me ingewerkt. Op een punt in de race waar ik het hard nodig had, passeerde ik een stand van Nike waar een PowerSong met bombaste bassen uit de speakers galmde. Ik kreeg een ongelooflijke boost en kon er weer tegenaan. En jawel, ik was verkocht aan Nike+, meteen het eerste accesoire dat ik gekocht heb voor mijn iPod. Ik wacht nog op een Nike+ hartslagmeter.

Oja, en ik had voor mijn liefste ook nog een cadeautje mee. Want ja, ik kon toch niet alleen naar het leger ?

Toen ik na het werk naar huis reed wist ik niet of dat nog zo’n goed idee was. Ze hadden het op het nieuws over processierupsen. Die beestjes zijn momenteel in groten getale in de natuur aanwezig en kunnen schadelijk zijn voor de mens, zo zegt Wikipedia :

De brandharen van de rups vormen voor de mens een gevaar voor de gezondheid. De haren zijn 0,2 tot 0,3 millimeter lang. Elke rups heeft er honderdduizenden tot een miljoen van. Het zijn pijlvormige haren, die bij een bedreiging worden afgeschoten. De haren kunnen dan makkelijk de huid, de ogen en de luchtwegen binnendringen. De stoffen die van de haren afkomen veroorzaken een op allergie lijkende huiduitslag, zwellingen, rode ogen en hevige jeuk, die tot twee weken kan aanhouden.

De nieuwsvrouw berichtte verder nog dat er op zo’n 180 bomen in Vilvoorde van die rupsen gesignaleerd waren. En laat Vilvoorde, en meer bepaald het 3 fonteinen-park aan de VTM, nu net de plaats zijn waar ik vaak ga lopen. Geen goed idee dus om net nu in een dichtbebost park te gaan lopen.
Geen probleem, ik bedacht snel een alternatieve route die me niet tot in het park zou brengen, maar langs een weg met maar af en toe een boom. Pas op het moment dat ik door die straat loop en naar boven kijk realiseer ik me dat de bomen die langs die weg staan … eikenbomen zijn. En waar komen die rupsen, voluit eikenprocessierupsen, voor ? Juist ja. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan !
Ik ben heelhuids thuis geraakt, geloof ik. Geen uitslag of kortademigheid, geen jeuk of rode ogen. Tot nu toe zit ik gezond achter de pc. Volgende keer toch nog maar een andere route uitstippelen. Eén zónder bomen.

Maar hoe zit dat nu met die grote poppenrover ? Dat is, nog volgens Wikipedia, de natuurlijk vijand van die rups. Een fabuleuze naam, vind ik dat. De grote poppenrover. Een fijne aanzet voor een sprookje ?

De start : omdat ik me had ingeschreven om de groene haas te volgen, mocht ik in het vak 6000-8750 gaan staan. 20 minuten voor de start begeef ik me naar het startvak … dat ik niet vond. Ik moest me eerst nog door het vak 11500-28000 wurmen want dat stond al eivol. Eigenlijk mocht ik met mijn nummer in het vak 801-1200 gaan staan, maar daar was het risico om omver gelopen te worden bij de start te groot.
Ik heb mijn laatste slokjes isotone drank nog maar op of daar klinkt al het startschot. Nu goed, het is toch nog 5 minuten wachten en aanschuiven om uiteindelijk traag op gang te komen. Net vóór de tijdsregistratiematten doen nog veel mensen een plasje.

km 2 : het tempo wordt er al goed ingehouden. Even zie ik de groene ballonnen niet meer in de Wetstraat. Ik besluit wat sneller te gaan om ze op te zoeken maar dat is moeilijk omdat de mensenmassa nog te dicht opeengepakt zit. Als ik ze even later toch zie opduiken ben ik wat geruster. Ik probeer mijn eigen ritme te vinden maar het lukt me niet. Teveel geduw en getrek nog, teveel oppassen dat je niemand op de hielen loopt.

km 4 : we duiken de tunnels in. Ik zie een mistige stofwolk onder het plafond van de eerste tunnel hangen. De blazers helpen niet veel, ze verplaatsen alleen het stof en de nare zweetgeurtjes. Volgend jaar een deo-fabrikant als hoofdsponsor aub ?

km 5 : de hazen lopen sneller dan voorzien. We passeren het bord van 5 km al na 25 minuten, terwijl ze er normaal maar 27.30 over moesten doen. Dat betekent een tempo van 5 minuten per kilometer. Mij goed, zolang ze ik ze kan volgen maak ik kans op een strakke tijd. Al moet ik oppassen me niet te verbranden voor we goed en wel halverwege zijn.

km 7 : ik vind nog steeds mijn draai niet. Mijn hartslag zit ook nog te hoog. Soms worden de doorgangen nauwer en moeten meer mensen dichter opeen gaan lopen, wat het constante ritme niet bevordert. Er zitten ook nog teveel snellere en tragere lopers bijeen en die hinderen mekaar onvermijdelijk. Toch even stoppen om de blaas te ledigen.

km 9 : Terkamerenbos geeft de het duizendkoppige lopersmonster dat zich door de stad kronkelt wat meer ademruimte en schaduw. De zon is vanachter de wolken gekropen en geeft goed warmte. Ik maak handig gebruik van de verharde grond naast de weg om op iets zachtere ondergrond te lopen (zoals mijn trainingsparcours) en uit de zon en de massa weg te blijven.

km 10 : De hazen beginnen op mijn systeem te werken. Ik voel me eerder een ezel die een wortel achternaloopt en nooit dichterbij komt. Wanneer de hazen iets stagneren in de bocht van de 10 km, grijp ik de gelegenheid om ze achter me te laten.
“Ge zijt er bijna !” roept een mededeelnemer me ook nog na, wanneer ik hem voorbijkom. Niet echt, de wedstrijd begint voor mij pas aan km 15.

km 11 : de grote massa is wat uitgespreid, ik kan ademhalen. Ik merk ook meer lopers met hetzelfde tempo rond mij en dat maakt me rustig. Ik concentreer me op mijn ademhaling en krijg mijn hartslag beter onder controle (rond de 165).
Ik krijg mijn eerste kick. Een rush gaat door me heen wanneer ik de Nike+ stand nader. Een wall of sound komt me tegemoet en het overweldigt me enorm. Ik voel mijn lichaam niet meer, ik loop op wolkjes en geniet van dit spirituele moment dat runner’s high heet. Daarvoor alleen al zou ik maanden trainen en de wedstrijd meelopen. Het kan verslavend werken, vermoed ik.

km 14 : Ik zie veel mensen stilaan sterven, maar mijn stoomlocomotief stampt stevig door. Ik ben eindelijk volledig in wedstrijdritme en voel nog geen vermoeidheid. Om te vermijden dat de energiereserves straks in het rood gaan prop ik een Power Gel in mijn mond, een plakkerig goedje dat in één klap goed is voor 700 calorieën snel beschikbare energie. De Gatorade bevoorrading laat ik links liggen, al lopend kan ik toch niet goed drinken en met klotsende vloeistof in mijn maag kan ik niet voluit lopen.

km 17 : de beruchte “bergop” van de Tervurenlaan. Ik merk dat ik vrij vlot doorga, ook al gaat mijn hartslag terug de hoge kant op. Boven gekomen moet ik het wel even temporiseren wil ik het einde halen. Het lastigste moment van de koers voor mij, maar ik plooi gelukkig niet.

km 19 : de erehaag van mensen juicht alle passanten toe. Ik voel me terug gesterkt, ik put moed uit de aanmoedigingen en de opzwepende ritmes van de bandjes die langs het parcours staan. Je kan niet geloven wat een motivatie dat geeft. Bedankt aan alle (anonieme) enthousiastelingen !
Ik passeer nog een blinde loper die, onder begeleiding, ongeveer gelijk met mij binnenkomt. Sterke prestatie !

km 20 : ik klok af op 1u42 minuten en ben bijzonder tevreden. 10 minuten beter als vorig jaar, ik had het niet durven dromen.
De spieren beginnen onmiddellijk op te stijven omdat ik niet kan uitlopen. Maar het indienen van de chips die de tijd meten is beter georganiseerd dan vorig jaar. Overal waar blauwe ballonnetjes hangen kan ik terecht om de chip los te knippen van mijn schoen. Ik geraak al vlug door de massa en zoek een bankje op om de spieren los te gooien. Van een aantal omstaanders hoor ik dat de eersten hebben uitgelopen op een uurtje. Onvoorstelbaar …
Ik zoek mijn supporters op aan de TV Brussel-stand. Mijn liefste zorgt onmiddellijk voor bevoorrading en kledij om niet af te koelen. Droge koekjes en een banaan hebben nog nooit zo goed gesmaakt.

En verder ? Het zal er nu op aankomen niet stil te vallen en te blijven lopen. Ik ben dus op zoek naar een nieuw doel om de motivatie hoog te houden. Iemand weet van een plezante 15 of 20 km loop in het najaar ?

Vorig jaar heb ik hetzelfde scenario al eens uitgetest en goed bevonden, de energiereserves waren goed aangevuld. Dus probeer ik me deze week vol met koolhydraten te proppen. Vooral pasta, maar bananen, aardappelen en rijst kunnen ook.
De categorie pasta op Kokeneten.be komt van pas !

Foto door Onio-n

Al bij al denk ik evenveel, maar minder gedisciplineerd getraind te hebben als vorig jaar. Mijn Asics trainingsschema heb ik maar half en half gevolgd en ook het plichtmatig invullen van de resultaten zat er niet altijd in. Aan de andere kant, de basisconditie van vorig jaar was nog goed blijven hangen, na enkele weken zat ik al veel verder dan na enkele maanden vorig jaar.

Anderhalve week geleden was het van generale repetitie. 2 uur op voorhand een stevige kom pasta naar binnen gespeeld, regelmatig gedronken en een kwartiertje voor de start nog wat isotone drank naar binnen gespeeld. De eerste 15 km gingen vlotjes. De laatste 5 waren meer op karakter, zeg maar. Mijn trainingsschema was niet van die aard dat ik die 20 km een aantal keer zou lopen. Eén keer moet volstaan, en daarnaast nog een aantal keer 15 à 17 km. Maar voor die laatste 5 km moest de laatste jus wel uit de benen geperst worden. Uiteindelijk heb ik afgeklokt op 1 uur 45 minuten. En gezien dit een training was, dus niet op wedstrijdritme, ziet het er wel goed uit voor zondag.
Ik heb me ook ingeschreven om de haas te volgen zondag. Als het goed gaat probeer ik tussen de gele en de groene haas te eindigen.

Vandaag nog eens een half uurtje gelopen met de handrem op. Gemiddelde hartslag : 145. Het lichaam terug honger doen krijgen naar een flinke explosie en veel rusten is deze week de boodschap. Donderdag of vrijdag doe ik nog een heel klein rondje en dan is het aftellen naar zondag. Duimen voor niet al te warm weer en veel zuurstof in de lucht. En ik neem al mijn supporters mee !

Voor de 20 km van Brussel, that is. Jaja, het is weer zover. En nu ik mijn nummer heb is er geen weg meer terug.

Ik zou me aanvankelijk inschrijven via het werk. Toen ik de contactpersoon vroeg hoe het nu met mijn inschrijving zat had hij slecht nieuws, de inschrijvingen waren afgesloten wegens uitverkocht. Hmmpf, niet leuk. Ik was al stevig aan het trainen geslaan en ik had het heel jammer gevonden niet te kunnen meedoen.
Maar vorige week mailde onze 20-km man op het werk me dat hij zelf niet kon meedoen en ik zijn nummer mag hebben. Dat betekent ook dat ik vrij vooraan zal staan bij de start. Die gast loopt de 20K in een vlotte 1u20, ik in 1u50. Dat wordt stevig oppassen om niet te hard van stapel te lopen als het startschot weerklinkt. De hartslagmeter zal mijn vriend zijn.

Met het trainingsschema zit het wel snor. Enkele maanden terug ben ik bij het eerste waterzonnetje er weer op uit getrokken. Niets zo leuk als buiten lopen. De loopband is een OK alternatief als het echt moet, maar er gaat niets boven de buitenlucht en wat tarmac onder de zolen. Begonnen met een schuchtere 5 km en kilometer per kilometer langzaam opgebouwd. Twee weken terug liep ik alweer 15 km zonder onmenselijke inspanningen.

Als het een beetje meezit na ons weekje Barcelona doe ik mee aan Dwars door Brugge op 6 mei.

Jawel, Forrest is back on track.

Foto : Cazasco

Maar gisteren dus wel. Het bescheiden rondje van 4 km dat ik in het begin van mijn “loop”baan afhaspelde ging me nog redelijk vlot af. De kadans kwam niet zo snel terug, maar tegen het einde vind ik toch mijn ritme. Alleen vandaag … De stijfheid in de benen was goed te voelen ! Een signaal dat de conditie en de spiermassa serieus zijn geslonken. Er is terug werk aan de winkel om de conditie op peil te krijgen. Maar het voelt goed om er terug aan te gaan staan ! Misschien is het volgende doel om te trainen de Molenloop, georganiseerd door een collega.