Category Archives: Run Forrest, run

Joggen in de maat

Posted on by
Reply

Kijk, deze functionaliteit heb ik altijd al gewild op op de iPod/Nike+. En nu komt Philips ermee af. Ik citeer even vanop de site van HET Magazine :

In april brengt Philips de DirectLife Activa op de markt, een mp3-speler voor joggers. … Ook beschikt de speler over TempoMusic. Deze functie analyseert de muziek en selecteert de nummers die het best bij je tempo passen, zodat je lekker op de maat kunt joggen. T

Dat doet me er aan denken dat ik nog eens de Nike+ sportband moet uittesten die ik van Lien te leen gekregen heb. Hmm, nog even wachten op langere, warmere dagen …

FacebookShare

De 20 km door Brussel editie 2008, een verslag

Posted on by
3

De week vóór de wedstrijd : elke morgen vermoeid opstaan en elke avond vermoeid thuiskomen wegens aanhoudende sinusitis. Niet de beste aanloop …

Anderhalf uur vóór de start : de laatste druppels van een fikse regenbui vallen uit de lucht. Toch nog een droge 20 kilometer ?

Een half uur voor de start : ik sta te wachten in het startvak en de zon breekt volop door. De regen begint te verdampen en zorgt voor een broeierige atmosfeer. Ik sluit mijn ogen en luister naar de Bolero van Ravel. De zenuwen ebben weg. Ik zoek en vind de gele Spa ballonnen in de massa. Het zijn de hazen die me op een tijd van 1u40 moeten binnenbrengen.

Km 1 : ik zie Freddy Tielemans, burgemeester van Brussel, vrolijk wijven naar lopers die zijn naam roepen. Net vóór de registratiemat stoppen nog een hoop deelnemers om van wat vloeibare ballast af te geraken.

Km 2 : al geen gele ballonnen meer te zien, zelfs de groene van 1u50 niet. Dan maar op eigen houtje de wedstrijd zien te lopen.

Km 3 : ik probeer gaten te vinden in het solide blok hobbyjoggers voor me. Met alle respect, maar dit bevordert het verloop van de wedstrijd niet. Mensen die een gemiddeld tempo van 7 km/u halen stonden vóór mij in de startblokken ? Het kost me teveel energie om continu te slalommen, te vertragen, te versnellen. Ik wil uit die logge massa, mijn eigen tempo kunnen lopen. Maar ik baad nu al in het zweet, geen goed teken.

Continue reading →

FacebookShare

De laatste rechte lijn naar Brussel

Posted on by
Reply

Nog een dikke week voor de 20 km door Brussel. Voor mijn trainingsschema betekent dat vanaf maandag rust, of toch zeker al te zware trainingen meer.

Voorbije maandag heb ik nog anderhalf uur bijeen gelopen. En dat ging goed. Tijdens het lopen geen zware dip gehad. Ik was wijselijk ook maar om 20u ‘s avonds vertrokken om de brandende zon te vermijden. En dan nog was het puffen. Na het lopen eens een ijsbad geprobeerd (gelezen bij Ann’s blogspot). Onmiddellijk erna voelde ik wel effect (lees : ik kon vlotter uit de zetel na wat stilzitten), maar de dag erop was er toch evenveel stijfheid in de bovenbeenspieren te merken als anders. Misschien heb ik niet lang genoeg in het bad gezeten. Een minimum van 10 minuten heb ik niet volgemaakt. Na de 20K nog eens proberen.

Gisteren dan lag een rustig, kort loopje in het verschiet, maar mijn lichaam protesteerde. Een kwartier later had ik ook een geldig excuus : het regende oude wijven.

De laatste, grotere training wordt dus iets voor morgen. Ik twijfel nog tussen een duurloop van 1u of een 10 miles. Het zal van Franks voorspelling afhangen, denk ik.

Met de conditie zit het dus snor. Al wat me nu nog rest in de laatste rechte lijn naar Brussel is één langere duurloop morgen, daarna rusten en glycogenen (pasta) beginnen stapelen. En de honger om terug te lopen stilaan laten aanwakkeren.

FacebookShare

Heet, nat, warm

Posted on by
Reply

In 3 woorden de weersomstandigheden van mijn voorbije trainingsweek.
Zondag een week geleden stond een training van 1u30 op het programma. Zo ongeveer een maand vóór de 20 km mag dat al geen probleem meer zijn en dat wou ik dan ook testen. Eigenlijk was het veel te heet om te lopen. Maar goed, het weer op de 20 km valt ook niet te regelen, dus ik besloot me alvast te harden in geval van zonnebrand. ‘k Had mijn tocht zo uitgestippeld dat ik halverwege thuis langsliep om bij te tanken en me te verfrissen. En dat het nodig was ! Na 3 kwartier kwam de stoom al behoorlijk uit mijn oren en had ik een tomaatrood hoofd. De hartpomp moest enkele tandjes bijsteken bij deze tropische temperaturen en dan vergt lopen minstens 10% extra energie voor hetzelfde resultaat. De volgende 2 dagen weigerde mijn lichaam dan ook alle fysieke dienst. Ik was loom en lui en kon met de beste wil nergens de energie vinden om dat te veranderen. Duidelijk diep en tegen mijn grens aan gegaan dus. Maar tevreden toch, over die 18 km.

Donderdag had ik het verdiend een klein loopje te doen. Het moet niet altijd afbeulen zijn op training, een korte afstand inlassen is dan des te plezanter.
Ik had mijn hoop gesteld op een nog aarzelende zonnetje. Maar de weergoden waren duidelijk mijn relaas over in de regen lopen ter ore gekomen en besloten mij nog eens te trakteren op een bui. Ach, ‘t was maar een saloavloahske (West-Vlaams voor malse regen ter weldaad van de planten). En nu weet ik ook dat mijn nieuwe Nike armband voor de iPod nano spatwaterdicht is. Op de teller bij thuiskomst : 8 km.

Om mijn wekelijks doel te halen wou ik voorbije zondag nog een “10 miles” (ofte 16 km) afhaspelen. Opnieuw warm weer, al was het gelukkig iets minder heet dan de zondag ervoor. En ik had mijn lesje geleerd, dus vloog ik pas uit de startblokken rond 18u30. De warmte hing toch nog in de lucht, in tegenstelling tot de zuurstof die ik hard nodig had. Opnieuw was het opletten om niet te oververhitten. Ik zeg u, de warmte is mijn grootste vijand op de 20 km. Eén uur en 16 minuten later kon ik douchen.
Vandaag functioneer ik normaal. Geen spierpijn, geen loomheid. De kastijding van de voorbije week begint op te brengen. Op naar de laatste rechte lijn naar 25 mei !

FacebookShare

Running in the rain

Posted on by
2

Drie dagen na de 10 miles begon het alweer te kriebelen. Geen spoor van stijfheid meer te merken in de spieren, wat betekent dat mijn lichaam snel gerecupereerd geraakt en de conditie dus op peil staat. Eens ik op dreef ben voel ik me onrustig en niet goed in mijn vel als ik niet regelmatig kan trainen. Ik moést een toerke kunnen doen vandaag.

De hele dag zag ik zon vanaf mijn werkplek. Ik zag er erg naar uit om vanavond weer de loopschoenen aan te trekken. Maar dat was buiten de wispelturige weergoden gerekend. Regen tikte op het viving dak toen ik thuiskwam.
Drie kwartier gewacht tot het ergste over was. Maar het bleef druppelen. Foert, dacht ik, dan word ik maar nat ! En ik ben voor een loopje van 10 km gegaan, zonder streefdoel. En heerlijk dat het was ! De lucht zat tjokvol zuurstof en een overweldigende bosgeur bracht me tot rust. Ik had het hele park voor mij alleen. En ik had vleugeltjes aan mijn benen. Nee, een drupje regen houdt me niet binnen.

FacebookShare

Kwestie van organisatie

Posted on by
1

Nog één keer over de 10 miles. Vanmorgen zat er een mailtje van de organisatie in mijn mailbox met mijn persoonlijke uitslag. Met mijn nettotijd (maar wel mijn “bruto” plaats in het klassement). Service noem ik dat.
Over het algemeen een goed georganiseerde wedstrijd, die 10 miles. De info op de website was behoorlijk volledig, inschrijven ging soepel. Ter plaatse verliep de bewaring van de sporttassen vlot, er waren hopen medewerkers om alles in goeie banen te leiden, er was een mooi parcours uitgestippeld, …

Maar, om het met de leuze van Marc Uytterhoeven te zeggen, alles kan beter. Enkele tips om de volgende editie nóg beter te maken.

  • Zorg voor EHBO in de tunnels ! Middenin de Waaslandtunnel, heb ik een aantal mensen tegen de vlakte zien gaan. Pas nadat lopers die het hadden zien gebeuren uit de tunnel waren konden ze de hulpdiensten verwittigen.
  • Duid wegobstakels duidelijk aan en bescherm de lopers ervoor. Ik heb een aantal paaltjes, betonblokken en vluchtheuvels ternauwernood kunnen ontwijken, vooral omdat ik gewaarschuwd werd door toeschouwers. Een strobaal of autobanden kunnen al heel wat onheil vermijden.
  • Ik heb nergens kilometeraanduiding gezien, mijn medelopers ook maar enkele. 16 duidelijk zichtbare borden plaatsen, moeilijk kan dat niet zijn. Toch ?
  • Maak startvakken voor snellere en tragere lopers. Ik zag frustratie op het gezicht van snelle lopers die (te) laat aan de start kwamen.
  • Spreid de waterbedeling beter en signaliseer ze enkele tientallen meters vooraf. Met zo’n warm weer is kilometer 7 te laat voor de eerste waterstop. En deel flesjes van 20 cl uit, da’s meer dan voldoende.
  • Stel het klassement op aan de hand van de nettotijd. In een brutotijd is niemand geïnteresseerd. In het klassement sta ik tegen de 4000ste plaats, maar op basis van nettotijd ben ik bij de eerste 3000. Waarom liepen we anders met een chip ?
FacebookShare

De “17.99 km” van Antwerpen

Posted on by
4

Wie bij het vorig bericht goed heeft opgelet heeft het zeker gezien. Volgens mijn Nike+ heb ik 17.99 km gelopen zondag, 2 kilometer verschil dus. Ik wist op voorhand wel dat er wat afwijking zou zitten op de gemeten afstand, maar niet dat het zoveel zou zijn. Niet dat het me heeft misleid tijdens de wedstrijd, ik had ‘t in mijn achterhoofd gehouden dat ik er niet teveel kon op rekenen.

Dringend tijd om het ding eens te kalibreren. Ik dacht eerst om dat te gaan doen op een looppiste. Maar hoe weet je of die exact 400 meter is ?
Ik plan 1 kilometer te rijden met de auto en diezelfde afstand dan te gebruiken om de kalibratie van de Nike+ mee uit te voeren. Dat ga ik doen ja, bij het eerstvolgende loopje.

FacebookShare

10 miles van Antwerpen : the day after

Posted on by
2

(*de kilometeraanduiding in dit verslag is benaderend, u leest straks hoe dat komt)

Zondagmiddag, 14u45. Het startvak staat goed vol, ik sta met mijn collega’s al flink achteraan. De zon schijnt stevig, dat wordt zweten en geregeld drinken straks. Er heerst een gemoedelijke sfeer, geen zenuwachtigheid of prestatiestress te bespeuren. Om 15u wordt het startschot gegeven, maar het duurt nog een dikke 6 minuten vooraleer we echt aan lopen toekomen.

Kilometer 3. Belofte aan mezelf : nooit meer voluit starten. De eerste kilometers heb ik de ziel uit mijn lijf gelopen om de grote, tragere massa achter me te kunnen laten. Ik deed dat door op de Blancefloerlaan op het gras van de middenberm te gaan lopen. Mijn lichaam spoort me aan mijn eigen tempo te zoeken, mijn motor mag niet oververhit raken. De zon doet me te hard zweten en wind is er ook al niet.

Kilometer 4. We duiken de Kennedytunnel in. Net vóór de ingang staat een vrolijke menigte aanmoedigingen te schreeuwen. De duisternis en de relatieve koelte doet me goed, al ben ik nog altijd geen fan van tunnels. Geen publiek, geen uitzicht en ik twijfel aan de luchtkwaliteit van een plaats waar dagelijks auto’s roet uitstoten. Ik kom Frank Van Linden tegen, een moedige man in een handbike. Vanachter op zijn zitje lees ik www.hetkan.be.
Continue reading →

FacebookShare