The Insiders : 2 keer geluk

Mwoh, kijkt nu. Op 2 weken tijd ben ik twee keer geselecteerd door The Insiders om dingen uit te testen. Het eerste ding is een Braun scheermachine. Buiten één amechtige en mislukte poging met een scheermachine scheer ik al gans mijn leven nat en glad. The best a men can get, u kent het wel.Benieuwd of dat elektrisch ding even smooth zijn werk gaat doen. De mensen die mijn soms aanwezige stoppelbaard verachten zullen blij zijn.

Het tweede ding dan : de wake-up light van Philips ! Altijd al eens zo’n lamp willen testen, wegens in de winter vaak moeilijk uit bed geraken. Dat heeft te maken met een extra dekentje, maar ook met het feit dat het nog donker is buiten dan. En hopelijk kan aan dat laatste iets gedaan worden met die lamp. Ik had geen zin om een dure uitgave te doen enkel om ze te testen en misschien tot de bevinding te komen dat het niets voor mij is. Maar hey, nu kan ik het gratis testen. En sinds we kinderen hebben is die wake-up niet altijd meer zo vandoen :-)
Gratis is het wel, maar The Insiders vragen voor beide toestellen een waarborg via de kredietkaart. En nu ben ik toch wel twee keer gekozen zeker. Moet ik een verband zoeken ? Of verpruts ik daarmee mijn kansen voor een volgende test ?
Hoedanook, binnenkort vertrek ik hopelijk kwiek en gladgeschoren naar het werk !

FacebookShare

Doodgravers

Doodgravers, ‘t is een mysterieus beroep. Wie al eens van dicht of ver bij een begrafenis betrokken was, weet wel een beetje hoe het eraan toe gaat. Maar verder is ‘t een zwarte doos. Zouden er trouwens met de komende Openbedrijvendag begrafenisondernemers te bezoeken zijn ?
Als je een inkijk in het wereldje wil zonder je te verplaatsen, dan kan ik de uitzending van 27/9 van De Uil van Athena aanraden (Canvas). Dan werd F. Deneyer uitgezonden, een kortfilm over een pensioengerechtigde begrafenisondernemer uit de Marollen.
Ik mocht de film al bekijken op de voorbije editie van Docville. Mijn verwachtingen waren balsemingen te zien, lijkenhuisjes, verdriet en de aanschijn des doods. Wat er volgde was een mengeling van humor, nuchterheid, respect, tristesse en een boel uiteenlopende manieren om met de dood om te gaan. Een heerlijk figuur, die F. Deneyer. En een bijzondere kortfilm. Nog even op Net Gemist te zien, als het goed is.

FacebookShare

Sam Vloemans – Otrabanda

Afgelopen week deed Sam Vloemans met zijn groep CC Strombeek aan om zijn nieuwe CD Otrabanda voor te stellen. Otrabanda, zo vertelde hij, verwijst naar “de andere oever”, de wijk waar hij in Curaçao is geboren. Voor de gelegenheid was de foyer van het CC verbouwd tot (een weliswaar cleane) jazzclub met seventies allures, met tafeltjes waarop bieren uit de stevigere regionen werden genuttigd.

[flickr id="6432308251" thumbnail="medium" overlay="false" size="small" group="" align="center"]

Vloemans stond met 5 andere muzikanten en instrumenten op het podium : trompet, drums, bas, toetsen, gitaar en trombone. Een hedendaagser keuze wellicht, maar ik miste toch een contrabas. Sam Vloemans als beatboxer hebben we even vluchtig kunnen aanschouwen, naar het schijnt is hij er goed in.

De muziek ging over stijlen als fusion, funky, cuban/latin, big band met zelfs een stukje elektronica erdoor gemixt. De nummers uit de CD waaieren dus vele richtingen uit. Naar mijn mening hadden ze er misschien beter aan gedaan de latin stijl uit te diepen, een genre dat ze met meer passie en plezier brachten dan de andere liedjes.

Halverwege het optreden sprak hij het publiek aan met de vraag of ze wilden meezingen. De studenten van de muziekacademie voelden zich niet erg aangesproken. En al zeker niet toen ze toch werden aangespoord en wat uitgelachen werden om hun hormonaal aangetaste toonvastheid. Niet doen dus, Sam. Ook niet “Er mag gedanst worden” bij de bisnummers. Maar bon, elk zijn goesting.

Fragmenten van de CD zijn op iTunes te beluisteren. Van het concert zelf (en de Aflligem Christmas) heb ik genoten, al overtuigde het me niet om de CD te kopen. Maar oordeel vooral zelf.

Binnenkort krijg ik Sam Vloemans terug op de planken te zien, maar dan met Duveltjeskermis.

FacebookShare

Admiral Freewheel

Eén concert uit ons cultuurabonnement viel onlangs uit de boot wegens andere verplichtingen. De tickets ruilden we in voor een concert van Admiral Freebee. Ik had geen hoge verwachtingen. En zoals dat clichématig gaat werd ik prettig verrast.

Het was première van de solotour van de Admiraal, zo bleek ook nog. Al was de man daar weinig aan gelegen. Hij had 6 gitaren mee, een dozijn mondharmonica’s en er stond een piano klaar. En 8 playlists, zoals hij zelf zei.

[flickr id="6390874601" thumbnail="medium" overlay="true" size="medium" group="" align="none"]

1 man op het podium en daar stond de show. Vanaf het begin deed hij zijn eigenzinnige ding en bracht een mix van frêle, intieme nummers, nog ongepolijste brokken muziek en melancholische nachtgeluiden. Hij was ook niet te beroerd om een nummer halverwege te stoppen, een absurd verhaal af te steken en daarna stante pede verder te zingen. Halverwege zei hij zelfs niet meer te weten wat te spelen en riep hij de hulp in van het publiek. Amper respons, waar zijn antwoord : “Weinig mensen die titels van nummers kennen.” Typerend voor Admiral Freebee, denk ik. Telkens hij een “bekend” nummer inzette, moest ik ook hard zoeken naar de titel. En toch werd ik helemaal meegetrokken in zijn universum.

Een concert heeft soms niet meer nodig, als de juiste man/vrouw met de juiste songs op het podium staat. Geen hard ingestudeerde nummers, straffe begeleiding of een caleidoscopische lichtshows. Just a man and his guitar.

Mijn liefste zei na afloop : “Die man is in het verkeerde land geboren.” Wie weet. Maar ondertussen krijgt u wel mooi de kans om ‘m bezig te zien, te lande.

Gezien in CC Strombeek op 23/11/2011

FacebookShare

Achter de wolken – ‘t Arsenaal

‘k Was er niet zo zot van, van Achter de wolken van ’t Arsenaal. Chris Lomme en Jo Demeyere voor het eerst samen op de planken, was zowat de slogan om het stuk aan de man te brengen. En de synopsis : 2 mensen die mekaar 40 jaar niet meer gezien hebben en wat dat geeft na al die tijd.

20111118-202947.jpg

En bij die synopsis bleef het ook een beetje. Ja, ze krijgen een relatie met elkaar (voorspelbaar) en ze weten niet goed hoe daarmee verder te gaan. Ze zijn oud, ze hebben spijt van gemiste kansen. Zo kabbelt het een beetje voort. Nooit komt het echt tot een catharsis (mijn theaterdada) die het stuk opheft. Na een half uur sloeg het stuk zelfs even helemaal om en leek ik naar een deurenkomedie te zitten kijken. Een misplaatste wending was dat.

Intrigerend vond ik het wel om na de grappen-en-grollen-scène Lomme en Demeyere mekaar te zien aanraken in een breekbaar moment. Ik voelde me zelfs plaatsvervangend gênant (je ouders zien vrijen, dat gevoel) en wist niet goed waarom.

En wat een spuuglelijk decor zeg ! Geen idee hoe dat in de productie is verzeild geraakt. Wie gezegd heeft : “Ja, dat zetten we op het podium, klasse” en ook : wie dat niet heeft durven tegenspreken.

Ook positieve noten, gelukkig. Het stuk werd zeer stevig gedragen door het onmiskenbare metier van deze 2 rasacteurs. En daardoor bleef ik kijken, anders had ik de zaal na een klein uur al verlaten. Hoe ze verdriet neerzetten of gemis uitbeelden. Krachtig en eenvoudig als je ’t ziet, maar het verraadt jarenlange ervaring.

Het idee van decennia verloren kansen is intrigerend en de acteurs waren goed gekozen. Maar het had nog meer kunnen opleveren, naar mijn bescheiden mening.

Gezien in CC Westrand, Dilbeek op 17/11/2011

FacebookShare

Soyjoy

Hoera, weer een uitdeelpakket van The Insiders ontvangen ! Deze keer met Soyjoy, een uit Japan overgewaaide gezonde reep op basis van soja(meel) en gedroogd fruit.

20110524-045926.jpg

Eerste reactie van mijn collega’s toen ik ze liet proeven : “is dat in Japan zelf geproduceerd ?”, alluderend op de Fukushima ramp. Ahem, volgens de verpakking dus wel. De fabricatiedatum kon ik niet achterhalen op de verpakking. En waren die repen al in het land op het moment van de meltdowns van de kernreactoren ten gevolge van de aardbeving alginder ? Iemand van The Insiders die daar info over heeft ?

Verdere reacties varieerden van “lekker !”, over “not my favorite cookie” tot “een bizarre snack”. Gematigd positief, maar niet meer. Wat ook mijn idee samenvat over dit nieuwe reepje. Qua uitzicht lijkt het op broodpudding, maar het is droger. Qua smaak leunt het aan bij de zachte Grany koekjes met fruit. De gefermenteerde smaak van soja (beetje melkachtig zelfs) is een mindere smaaksensatie. Wellicht omdat we zo’n smaak niet gewoon zijn ? Ik ga de rest van de staaltjes nog verorberen, maar daarna wordt het geen blijver voor mijn tienuurtje.

FacebookShare

Natura Verde getest

Op de valreep geef ik nog mijn bescheiden mening over de Natura Verde producten die ik via The Insiders mocht testen.
Deze productlijn Natura Verde (overkoepelende naam voor producten van Soupline, Ajax en Palmolive) wordt in de markt gezet als zijnde “natuurlijk”, “biologisch afbreekbaar” en “met natuurlijke ingrediënten”. Alles ademt ecologie en groen uit. En dat was ook de reden waarom ik me testkandidaat gesteld heb toen The Insiders het me vroegen. Die ecologische voetafdruk kan altijd kleiner.
Maar toen de producten toekwamen en ik de campagneblog en het boekje bekeek kwam ik er echter niet achter of dit nu ecologische producten zijn. Wat betekent biologisch afbreekbaar voor deze producten ? Waar kan ik resultaten van testen vinden ? Zijn er grotere navulverpakkingen ? Is het produceren van natuurlijke ingrediënten minder milieubelastend dan ze te maken ?
Op geen enkele plaats vond ik het woord “ecologisch” terug. Bewust eromheen gefietst ? Windowdressing of echte natuurproducten ? Meegesurft met de trends om ook iets “groen” in het assortiment te hebben of echt groene producten ?Als informatiehongerige consument kwam ik er niet achter.

Het testen dan maar, dat zich beperkt tot het subjectieve (Vind ik het een goed product ? Is het lekker/aangenaam in gebruik ?).

Palmolive afwasmiddel “Clementines en gember”
Toen ik de fles voor de eerste keer vastnam dacht ik : wie verzint het om voedselgeuren in reinigingsproducten te steken ? Niet alleen zeer verwarrend vind ik dat (en ik vermoed ook kleuters), maar ook totaal overbodig. A la limite mag mijn afwas nog citroenfris ruiken, maar daar ligt voor mij de grens.
Het afwasmiddel op zich doet zijn werk. Maar ik vond de combinatie van geuren niet zo geslaagd en ook te sterk. Bovendien bleef het afgewassen goed ook na afdrogen nog naar het afwasmiddel ruiken. Als je dan moet beginnen koken in die potten … En neen, ik ben niet te gul geweest met de dosering.
Dit is misschien een interessant product voor mensen die af en toe eens iets anders willen bij de afwas, maar voor mij geen reden om te veranderen.

Ajax allesreiniger met Siciliaanse citroen
Ik kan erin komen dat marketeers af en toe eens hun product moeten “vernieuwen”, maar vernieuwen om te vernieuwen zal mij geen “nieuw” product doen kopen. Citroen, OK. Maar Siciliaanse ? Kan u de geur van een Spaanse citroen onderscheiden van die van een Siciliaanse ? Ik heb dus hetzelfde probleem met dit product als met het vorige.
En wat ik me nog afvroeg : hoeveel citroenen moeten er op Sicilië gekweekt worden om aan die behoefte te voldoen ? Al maak ik me geen illusies : de geur van Siciliaanse citroen komt meer dan waarschijnlijk uit hetzelfde labo als de smaak van “echte” aardbeien in yoghurt (ooit het verhaal gehoord dat om aan de behoefte in aardbeien voor yoghurt te voorzien gans Europa vol met aardbeien zou moeten staan).
Opnieuw een product dat doet wat het moet doen (reinigen), maar er voor mij niet uitspringt.

Soupline wasverzachter met lavendel en groene thee
Het beste product in het rijtje. De was rook verfrissend euh … fris. Een nieuwe geur die die van mijn huidig product (Ecover wasverzachter) een beetje deed verbleken. We hebben er meteen nog een fles van gekocht toen het staal op was.

Besluit
Vermoedelijk val ik niet in de goeie doelgroepen voor deze productlijn. “Vernieuwde” producten zijn niet direct aan mij besteed, al kan ik me inbeelden dat er een markt voor is. Ik ken mensen die echt àlles kopen waar “nieuw” opstaat en dat op tv komt. En over het groene imago van de lijn ben ik nog niet overtuigd.
Alleen de Soupline wasverzachter wordt waarschijnlijk een blijver. Vroeger gebruikten we al eens Soupline. En nu die hopelijk (?) minder milieubelastend is kunnen we die af en toe nog eens in huis halen.

FacebookShare

Natura Verde

De doos van The Insiders met producten van Natura Verde is aangekomen. Maar ze zijn wel vergeten er een Mister Proper in te steken om het werk te doen… Binnenkort eens aan de slag ermee.

FacebookShare

Magie

Tijdens de kerstdagen heb ik altijd nood aan een portie magie. De magie zoals ze in de kinder-, familie- of ook grote mensenfilms zo mooi wordt verpakt. Dan voel ik mij weer even kind. Ik krijg dan weer voor even de illusie zeeën van tijd te hebben tijdens de vakantie. Ik verlekker me dan op de sneeuw en de kou buiten en het lekker warme, gezellige gevoel binnenshuis. En dan is er niets leuker dan zo’n film op te zetten en helemaal in de sfeer ervan op te gaan.
Films die het voor mij doen zijn de Harry Potters, Disneys en Pixars van deze wereld. Maar nog het liefst de films die ook wat kerstmagie hebben. Deze vakantie heb ik vooral genoten van Mr. Magorium’s Wonder Emporium, Nanny McPhee en Toy Story. Maar ook van de trilogie van The Matrix, die ik op 2 dagen uitgekeken heb (een kind dat een middagdut doet en mijn liefste die nog even moest werken had toch één voordeel).
De trilogie van Lord of the Rings, die ik als nieuwjaarscadeau gekregen heb (dank u H. !), ligt nog te lonken …

FacebookShare