Ik ben een radio-mens. Aangezien mijn liefste meer een tv-mens is en radio en tv in één ruimte moeilijk te verenigen zijn, wint de tv het meestal. Ook al omdat ik meer voor tv voel dan zij voor de radio.

Vandaag was ik alleen thuis en dan grijp ik de kans met beide handen aan om de radio te laten heersen over ons huis. Zo kan ik enorm genieten van “trage” radio-uitzendingen met de namen Alaska of Titaantjes. Documentaire radio die je volle aandacht vereist en de tijd neemt even stil te staan bij de Dingen des Levens of gewoon bij een interessante anekdote. Geen geluid dat als behang moet dienen om de stilte te verdringen, en al helemaal niet onderbroken door irritante reclame. Een vol uur word je ondergedompeld in een of ander klein universum waarvan je ‘t bestaan niet afwist, maar dat vanaf minuut 1 boeit en je helemaal in de uitzending zuigt.

De podcasts van de afgelopen weken die nog op mijn harde schijf stonden te blinken kwamen dan ook goed van pas. Wouter Deprez interviewde zijn vader in het sappig Westvlaams, voor de nieuwe reeks That’s Life van Alaska. Het was aandoenlijk en humoristisch tegelijk. Een puur stukje familiegeschiedenis zoals je ‘t enkel aan de koffietafel op zondagmiddag kan horen. Vader Deprez vertelt ook over de armoede die zijn ouders en grootouders gekend hebben. Een schrijnend moment toen de de man brak, maar o zo eerlijke radio.
Of dan de Titaantjes met Ivo Niehe of Najib Amhali. Het viel me op dat beide figuren, hoeveel ze elk ook te betekenen hebben in hun vakgebied, toch het meest gelukkig zijn met de kleine dingen in hun leven. Succes maakt niet gelukkig, of zoiets.

Mij een zorg dat ze Radio 1 binnenkort door de vernieuwingsmolen halen. Zolang ze maar trage radio blijven maken.