Terug thuis

Sophia is vandaag één week thuis. Een week waarin ons leven van vóór de bevalling grondig is overhoop gegooid. Ons normale doen en laten wordt even compleet opgeëist door het kleine ukje hier in huis. We leren met vallen en opstaan hoe we ons kindje moeten verzorgen en troosten. En zij leert beetje bij beetje ons en het nog kleine wereldje rondom haar kennen.
Veel mensen geven ons het advies er hard van te genieten “want ze veranderen zo snel”. En dat proberen we zeker, al is dat bij momenten niet altijd evident, zeker niet als ze ‘s nachts om ons onbekende redenen ligt te schreeuwen of ‘s avonds een lastig uurtje heeft. Smelten doen we dan weer als ze met een gelukzalige blik ligt te dobberen in haar bad of als ze zorgeloos in slaap valt in onze armen. En haar eerste groeispurt op dag 9 hebben we ook al overleefd.

Luxeleven
Op deze momenten in mijn leven besef ik weer eens in wat voor luxepositie wij ons bevinden in dit kleine landje. In de materniteit werden we omringd met de beste medische en andere zorgen, zelfs in het midden van de nacht. De hospitalisatieverzekering van het werk zorgt ervoor dat de meeste kosten worden terugbetaald. Kind en Gezin komt langs in de materniteit en thuis om het kindje en ons te adviseren en op te volgen. Het kind heeft nu al een grotere garderobe dan mij (mensen kopen graag kleedjes voor meisjes, zo te merken). Ikzelf heb 10 dagen betaald vaderschapsverlof, de mama 3 maanden. Dat we niet te klagen hebben, zeg ik.

Officieel
Vandaag zijn we haar ook gaan aangeven op het gemeentehuis. Vanaf vandaag is ze officieel in de bevolkingsannalen ingeschreven als Sophia Andrea Lucia. De tweede en derde naam zijn gekozen naar de peter en meter en omdat ze mooi aansluiten bij haar eerste naam. Een leuk en ook wel plechtig moment, vond ik. Als iemand ooit een stamboom gaat opstellen over de familie, dan komt die de geboorteakte die we vandaag ondertekend hebben onder ogen.

Je eigen kind
We hebben al veel jonge ouders gezien en hun verhalen gehoord. Maar ik besef nu pas wat het allemaal zo’n beetje inhoudt om een kindje te hebben. Je moet ‘t gewoon aan den lijve ondervinden, weet ik nu. En aan die verhalen te horen staan ons nog één en ander te wachten. Ondertussen koester ik alvast deze eerste dagen met ons meisje.