En daar stond een meisje van anderhalf tussen. Een meisje dat net een beetje leert praten en bijna een vormpuzzeltje in elkaar kan steken. Een kindje waar ik zó een stukje schattigheid uit zou willen bijten. Een dotje dat in mijn herinneringen verdrongen is door een leergierige, aandachtvragende en de-grenzen-exponentieel-verleggende kleuter van bijna 3. Maar waar ik gelukkig nog dat ukkie van anderhalf in herken.
Ik laat u meegenieten.

Gelukkig kwamen er geen grote verrassingen. Ze gaat enorm graag naar school, zo hoorden we. En dat is in een instapklas uiteindelijk het belangrijkste. Als ze zich goed voelt in die omgeving kan ze de wereld die school heet rustig beginnen ontdekken.
Verder vertelde de juf nog dit : een enorm goed geheugen, zéér taalvaardig, soms dominant, af en toe een moeilijk te bedwingen driftbui, vlot meewerkend, soms imitatiegedrag (om aandacht te krijgen ?). Ofwel : geen abnormaal gedrag voor een kleuter van die leeftijd. Een eerste goed rapport dus. Oef !
Het omgaan met die driftbuien was ook al ter sprake gekomen bij de zorgjuf. En dat gaf me een goed gevoel bij onze schoolkeuze, dat ze hun kinderen van zo nabij opvolgen.
De nostalgie kwam instant binnen toen we op de bureaus van de zorg- en de turnjuf mochten komen. Oude lokaaltjes die dezelfde sfeer ademen als de ruimte waar ik in een ver verleden op een mechanische typemachine heb zitten hameren. Dat die ruimtes toen bestonden … maar nu dus nog altijd ! Het onderwijs trekt zich goed uit de slag, denk ik dan. Net genoeg centen om een degelijke opvoeding te bieden, maar een lege portemonnee als het op eigen leerkrachteninfrastructuur aankomt. Dat kan nog beter, Pascal Smet !

Bij K&G werd uiteraard ook gemeten : Juliette meet ondertussen 64 cm (P75) en 7.450 kg (P90). Een stevig dotje dus !

En tijdens het wachten op de dokter trok mijn liefste the cutest picture so far van onze kleinste. Allemaal : “Oooooooh …”

(crosspost vanop Het Kleine Verlangen)

1 jaar een klein mensje in ons leven. Het cliché dat ik vaak te horen kreeg van mensen-met-kinderen “je leven verandert helemaal” is van toepassing, en ook weer niet. Praktische veranderingen zijn er zeker. Het kind heeft haar ritme en dat respecteren we zoveel we kunnen, ook al gaat dit soms in tegen ons “vorige” leven. De eigen vrije tijd krimpt wat. Het huis ligt er rommeliger bij, ook dat aanvaarden we (meestal). En als koppel veranderen de prioriteiten vaker : eerst 3, dan 2, dan 1. Al proberen we daarop beducht te zijn.

Maar tegelijk verandert dat het leven ook niet. Er komt alleen maar veel liefde bij. Onvoorwaardelijke liefde. En vanzelfsprekendheid, alsof ze er altijd geweest is. En opvoeden vanuit het buikgevoel. Niet teveel nadenken, maar gewoon leven. En beleven.

Als PS een jaar Sophia in 24 foto’s. Fascinerend hoe zo’n gezichtje verandert op 1 jaar en je het pasgeboren baby’tje nog altijd herkent.

Laat me beginnen met dit : speelgoed dat geluid of licht maakt, daar zijn we niet zo gek van. Maar een gegeven paard kijk je niet in de bek, toch ?
In elk geval, Sophia is zot van haar autootje. Ze kan er ondertussen zelf op en af kruipen. En als ze haar teentjes tot het uiterste strekt kan ze ermee aan de grond en zichzelf een beetje voortduwen. Ik vermoed dat hier nog veel rondjes door de living gereden zullen worden met dit speeltuig.

Plan A. Een 2 weken durende zomervakantie in 2010 met de vriendjes, net zoals in 2008. Na veel overlegetentjes en vruchteloos gepuzzel met agenda’s geraakten we er niet uit. Jammer.

Plan B dus : een weekje samen naar de Ardennen om Nieuwjaar te vieren. Afin, Ardennen. Huisje geboekt vlakbij Chimay en verlangen tot we konden vertrekken om nog eens onder mekaar wat tijd door te brengen.
Vorige maandag stonden we vertrekkensklaar, maar besloten we toch maar eerst even langs de kinderarts te passeren. Sophia had een paar muggenbeetachtige plekjes op haar lijf en was een beetje zeurderig. Ons gevreesde vermoeden werd bevestigd : windpokken. Het kind had er niet echt last van. Maar de combinatie windpokken en het meereizende gezelschap was een moeilijker combinatie. Lien bevalt binnen afzienbare tijd en een zieke Janne zo nét voor de bevalling wilden we Peter en Lien niet aandoen. Om het risico uit te sluiten besloten we om hen niet te vergezellen. Jammer, stom, spijtig, overmacht en helaas niets aan te doen. Het zij zo. Er komen nog gelegenheden om samen erop uit te trekken.

Plan C : thuisblijven. En er het beste van maken. Genieten van de vakantie, van de plots vrijgekomen tijd, van mekaar en van Sophia. Alles laten komen zoals het komt.
En met oudjaar op het laatste moment vrienden uitgenodigd, lekker gekookt en op een fijne manier het nieuwe jaar ingeluid. Al hadden we liefst plan A uitgevoerd, dat spreekt. Om het een klein beetje goed te maken, zijn we toch een namiddagje richting Chimay getrokken om de vriendjes te ontmoeten (en de andere kinderen ver genoeg van Sophia te houden). Een bezoek aan de brouwerij van Chimay is dan weer jammerlijk mislukt, omdat er blijkbaar geen bezoeken meer worden toegestaan. Maar we waren al blij even de illusie te hebben “op weekend” met onze vrienden te zijn.

De windpokken zijn inmiddels overgewaaid (pun not intended). Al heeft het kind er nooit echt last van gehad, op een zeurderige voormiddag na. Zelfs van de vervelende jeuk is ze grotendeels gespaard gebleven. En littekens zal ze er ook niet aan overhouden, vermoeden we, aangezien de pokken zich niet extreem gemanifesteerd hebben. Voila, de eerste kinderziekte zit er al op.

En zo zijn de kerstvakantie en het oudejaarsfeestje helemaal anders uitgedraaid dan gepland. Onze eerste ervaring met het plannen maken met een kind. ‘t Zal niet de laatste keer zijn, ik voel het aan mijn kleine teen. Anders, maar ook leuk.

Oja, voor wie hier af en toe komt lezen, kijken, … Ik wens u een gelukkig en gezond nieuwjaar, voor u en uw geliefden. En al de rest komt vanzelf.

[ti_audio media="891"]

Maar gelukkig maal ik meestal niet om dat alles. Want ik zie het zich ook voor mijn neus openbaren, datzelfde leven. Een stukje leven opgeven om het op een wonderlijke manier terug te krijgen. Mezelf gereflecteerd zien in dat kleine wezentje dat we Sophia genoemd hebben.

Vijf maanden zijn voorbij gevlógen. Van een versgeboren, hulpeloos, opgerold lijfje naar een beweeglijke baby die guitig naar me lacht, met haar handjes naar alles grijpt, vast voedsel ontdekt en sociaal begint te wezen. Een vies ochtendhumeur of een stresserende werkdag smelten weg van zodra mijn kind me aankijkt.

En ik verbaas me er nog dagelijks over dat het zo hard gaat, dat opgroeien. Reuzestappen moeten dat voor zo’n kind zijn, elke dag weer. Soms zoek ik vruchteloos naar de pauzeknop om een moment vast te houden en haar éven zo klein te kunnen houden. Het veelgehoorde cliché “geniet ervan, want het gaat zo snel” doorkruist regelmatig mijn gedachten.

Van de momenten alleen of met mijn liefste geniet ik nu des te meer, omdat ze schaarser geworden zijn. Je moet het af en toe missen om te weten wat je hebt, zoiets. Soms voel ik dat ik die momenten bewust moet opzoeken en er tijd voor maken. En dan blijft de boel de boel maar even, so be it. Maar langzamerhand komt dat “oude” stukje leven weer terug en versmelt het zich met het nieuwe. Een blijvende evenwichtsoefening, vermoed ik, maar één die ik ten volle wil aangaan. Of om het met een ander cliché te stellen : “La vie vaut la peine d’être vécue”.

… hebben we ons zondag met ons drie aan een eerste “verdere” uitstap gewaagd. H&L hebben ons hartelijk ontvangen en er een échte, oergezellige zondag van gemaakt, met dessert, koffie en pousse-café toe. Merci daarvoor !

… ben ik een 2-tal weken terug aan het werk. Niet altijd evident, ik merk dat ik soms concentratiestoornissen heb door een af en toe verstoorde slaap ‘s nachts. Niet dat we hard te klagen hebben, ze slaapt al redelijk, maar ik ben erg gevoelig voor slaaptekort. Ach, thuiskomen van het werk en dat kind kunnen vastpakken maakt al de rest irrelevant. Clichés, clichés.

… is ze al hard veranderd. Nog een cliché (“Geniet ervan, want het gaat zo snel”) dat ik alleen maar kan bevestigen, nu al.

… zijn mijn liefste en ik 8 jaar samen. Ons bescheiden plan om kort te gaan dineren is mislukt. De nacht ervoor besloot onze dochter ons een paar uurtjes wakker te houden, waardoor we op onze verjaardag behoorlijk zombie waren en dan maar thuis gecocoond hebben.

… zou ik soms kunnen blèten van contentement als ik mijn liefste en mijn dochter dicht bij me heb.

… is de online tijd gedecimeerd en beperkt die zich tot diagonaal emails en blogs doornemen. Het schrijven van een korte blogpost als deze is dan ook ook over meerdere dagen gegaan.

… is fotograaf en vriend-aan-huis Leopold Oosterlynck op bezoek geweest en heeft ie ons van enkele digitale plaatjes voorzien. Voila !

(Foto Leopold Oosterlynck)