De verklaring was echter niet ver te zoeken : in mijn studententijd nam men het nog niet zo nauw met het decibelniveau. In onze fakbar werd, toen het te gortig begon te worden, een decibelmeter geïnstalleerd. Die was eerder bedoeld om de politie te weren, dan om de buurt rustig te houden. En toch was een blauw zwaailicht voor de deur nog schering en inslag. Ik bedoel maar : je bent jong en je wil wat (en je denkt niet aan de gevolgen).
Een andere aanslag op mijn gehoor liep ik in Italië op. We stonden op de Piazza del Campo in Siena, klaar voor de start van de Paleo (een uniek moment, overigens). Wat ik niet wist is dat dit startschot gegeven wordt door middel van een kanon. En dat ik op 3 meter van dat kanon stond. De rest van de Paleo had een monotone piep als soundtrack. En de rest van mijn leven.

Spoelen we door naar 2008. Het Depot in Leuven hield een avond over gehoorschade, voornamelijk bedoeld voor muzikanten. Ik daarheen, gelokt door het feit dat enkele mensen een gratis gehoortest konden ondergaan. Ik was bij de “gelukkigen” die uitgeloot werden. De test wordt gedaan aan de hand van OAE of oto-akoestische emissie. De uitleg die op de info-avond werd gegeven vind je terug op de DIY Beo-site.
Het resultaat van mijn test was niet meteen opbeurend. Links 19% gehoorschade, rechts 11%. Slik. Toch net iets meer dan een gemiddeld persoon van mijn leeftijd, wist men mij te vertellen. De schade was voornamelijk aanzienlijk in het frequentiegebied tussen 4 en 5.5 kHz frequentie. Een simpel voorbeeld : dit gebied heb je onder andere nodig om de letters s en f te kunnen onderscheiden.
In het verslag stond onder andere dit : Nog niet echt een probleem, maar de trend is al gezet. De dip wordt bij verdere blootstelling aan lawaai dieper en breder.
Wel opmerkelijk verschil tss links en rechts. DJ?
Ik ben geen DJ die een koptelefoon aan één oor drukt. Misschien wel teveel lawaai aan één kant op een fuif of een concert. Of de Paleo aanslag. Feit is dat ik blijvend een verminderd gehoor heb, wat in sommige situaties een beginnende handicap is. Op plaatsen waar veel geroezemoes is kan ik moeilijker gesprekken volgen. Andere keren hoor ik soms antwoorden op mijn vragen niet. Waarna ik het nog eens moet vragen en dat kan onbeleefd overkomen. Of ik reageer niet op een vraag omdat ik ze niet gehoord heb (wat mijn vrouw ook moge beweren). Met de tinnitus zelf heb ik leren leven, dat is een kwestie van mentale uitschakeling. Al lees ik dat hier al zelfmoorden aan te wijten zijn.

Kom ik eindelijk tot de aanleiding van mijn verhaal. Op 20 december 2011 organiseert Het Depot opnieuw gehoortesten. Deze keer kan iedereen zich laten testen, maar betaal je wel 54 € exclusief BTW. Of de prijs gerechtvaardigd is laat ik in het midden (her en der vind ik “gratis tests” op internet), sowieso is het interessant te weten hoe het met je oren is gesteld.

Natuurlijk is gehoorbescherming de betere en wegblijven van te hard lawaai de beste oplossing, maar daarover een andere keer.

Eind deze maand neem ik deel aan Parijs-Brest-Parijs,het oudste wielerevenement ter wereld en met 1250 km in drie dagen op het programma ook een van de zwaarste fysieke uitdagingen om aan te gaan.
Voor het wielermagazine Grinta! breng ik er een verslag over en als cyclosporter voor Artsen Zonder Grenzen zal ik die tocht ook fietsen ten voordele van het noodhulpfonds van Artsen Zonder Grenzen.

Alvast heel veel dank,
Kris

http://lichtindeduisternis.wordpress.com/2010/12/15/vrije-tijd/

Ik kan het alleen maar beamen. Het Grote Verlangen is soms romantischer of aantrekkelijker dan de realiteit.

1 jaar een klein mensje in ons leven. Het cliché dat ik vaak te horen kreeg van mensen-met-kinderen “je leven verandert helemaal” is van toepassing, en ook weer niet. Praktische veranderingen zijn er zeker. Het kind heeft haar ritme en dat respecteren we zoveel we kunnen, ook al gaat dit soms in tegen ons “vorige” leven. De eigen vrije tijd krimpt wat. Het huis ligt er rommeliger bij, ook dat aanvaarden we (meestal). En als koppel veranderen de prioriteiten vaker : eerst 3, dan 2, dan 1. Al proberen we daarop beducht te zijn.

Maar tegelijk verandert dat het leven ook niet. Er komt alleen maar veel liefde bij. Onvoorwaardelijke liefde. En vanzelfsprekendheid, alsof ze er altijd geweest is. En opvoeden vanuit het buikgevoel. Niet teveel nadenken, maar gewoon leven. En beleven.

Als PS een jaar Sophia in 24 foto’s. Fascinerend hoe zo’n gezichtje verandert op 1 jaar en je het pasgeboren baby’tje nog altijd herkent.

Vandaag was weer zo’n dag. Het voelde de hele tijd aan alsof ik in het midden van de nacht uit mijn warme nest was gesleurd. Als een robotje reed ik naar het werk en richtte mijn slaapkop richting computerscherm. Een paar Nespresso’s verder veranderde er niets in mijn hoofd. Noch in mijn lijf. De dag bleef donker en koud. Ik deed vriendelijk tegen mensen zoals gewoonlijk, maar het voelde als een routineuze plichtpleging. Terug thuis ontdooide ik door, vergeef me de kleffe clichés, een klein meisje te zien lachen en spelen en een groot meisje naast me in de zetel te hebben.

De periode tussen nieuwjaar en begin maart vind ik de lastigste periode van de winter. Gedaan met de gezellige warmte van de kerst- en nieuwjaarsdagen, donker en koud als je opstaat, donker en koud als je van het werk naar huis rijdt. Er is aan mij geen kandidaat verloren gegaan om in het Hoge Noorden te gaan wonen.
En eens januari is het lijdzaam afwachten en zien hoe de dagen tergend langzaam minuut per minuut lengen. “Dat het gauw winter wordt” neurie ik alleen mee tijdens het eerste stukje van dit seizoen. In 2010 begint de astronomische lente op 20 maart om 18u32.

Plan A. Een 2 weken durende zomervakantie in 2010 met de vriendjes, net zoals in 2008. Na veel overlegetentjes en vruchteloos gepuzzel met agenda’s geraakten we er niet uit. Jammer.

Plan B dus : een weekje samen naar de Ardennen om Nieuwjaar te vieren. Afin, Ardennen. Huisje geboekt vlakbij Chimay en verlangen tot we konden vertrekken om nog eens onder mekaar wat tijd door te brengen.
Vorige maandag stonden we vertrekkensklaar, maar besloten we toch maar eerst even langs de kinderarts te passeren. Sophia had een paar muggenbeetachtige plekjes op haar lijf en was een beetje zeurderig. Ons gevreesde vermoeden werd bevestigd : windpokken. Het kind had er niet echt last van. Maar de combinatie windpokken en het meereizende gezelschap was een moeilijker combinatie. Lien bevalt binnen afzienbare tijd en een zieke Janne zo nét voor de bevalling wilden we Peter en Lien niet aandoen. Om het risico uit te sluiten besloten we om hen niet te vergezellen. Jammer, stom, spijtig, overmacht en helaas niets aan te doen. Het zij zo. Er komen nog gelegenheden om samen erop uit te trekken.

Plan C : thuisblijven. En er het beste van maken. Genieten van de vakantie, van de plots vrijgekomen tijd, van mekaar en van Sophia. Alles laten komen zoals het komt.
En met oudjaar op het laatste moment vrienden uitgenodigd, lekker gekookt en op een fijne manier het nieuwe jaar ingeluid. Al hadden we liefst plan A uitgevoerd, dat spreekt. Om het een klein beetje goed te maken, zijn we toch een namiddagje richting Chimay getrokken om de vriendjes te ontmoeten (en de andere kinderen ver genoeg van Sophia te houden). Een bezoek aan de brouwerij van Chimay is dan weer jammerlijk mislukt, omdat er blijkbaar geen bezoeken meer worden toegestaan. Maar we waren al blij even de illusie te hebben “op weekend” met onze vrienden te zijn.

De windpokken zijn inmiddels overgewaaid (pun not intended). Al heeft het kind er nooit echt last van gehad, op een zeurderige voormiddag na. Zelfs van de vervelende jeuk is ze grotendeels gespaard gebleven. En littekens zal ze er ook niet aan overhouden, vermoeden we, aangezien de pokken zich niet extreem gemanifesteerd hebben. Voila, de eerste kinderziekte zit er al op.

En zo zijn de kerstvakantie en het oudejaarsfeestje helemaal anders uitgedraaid dan gepland. Onze eerste ervaring met het plannen maken met een kind. ‘t Zal niet de laatste keer zijn, ik voel het aan mijn kleine teen. Anders, maar ook leuk.

Oja, voor wie hier af en toe komt lezen, kijken, … Ik wens u een gelukkig en gezond nieuwjaar, voor u en uw geliefden. En al de rest komt vanzelf.

Eén of meerdere sujetten hadden geprobeerd een raam open te krijgen door met een schroevendraaier het hout en daarmee ook het sluitingsmechanisme kapot te wringen. Door een interne beveiliging in het raam is dat uiteindelijk niet gelukt en hebben ze hun poging maar gestaakt. Niets gestolen dus, maar wel een vernield, niet meer te sluiten raam dat diezelfde avond nog door een nooddienst hermetisch werd dichtgetimmerd. De politie zag onmiddellijk dat het om amateurs ging. Waren het professionelen geweest, dan hadden we de schade aan het raam nog niet eens gemerkt maar was ons huis wel leeggeroofd, vertelden ze me.

Ik stelde me onmiddellijk de vraag wat ze nu van échte waarde konden meegrissen in ons huis. Wat elektronica misschien, maar daar houdt het dan ook bij op. En al wat in die categorie te zwaar is laten ze vermoedelijk links liggen. Verder hebben wij geen dure juwelen of kunst, geen cash of merkkledij, laat staan een dure auto. Dan vraag ik me af wat ze in een huis als het onze zien dat ze het toch eens proberen. En de dingen die ik niet zou kwijtwillen, de persoonlijke bezittingen met sentimentele waarde (foto’s, boeken, brieven, …) zijn voor dat schorem waardeloos. En wie zijn dat dan, vroeg ik me nog af ? Gissingen bestempelen al vlug bepaalde bevolkingsgroepen, dus daar waag ik me verder niet aan. Of toch één vaststelling : krapuul is het.

En nu zitten we daar nog steeds met dat volledig versplinterde, dichtgetimmerde raam, midden in het bouwverlof. Na talloze telefoontjes was er één timmerman bereid om te komen kijken naar de schade. Toen we ‘m vroegen iets op papier te zetten zodat we de herstellingswerken op gang konden trekken, zei de man laconiek dat ie al een kwartier in bouwverlof was. *zucht* Dan maar aftellen tot 31 juli zeker ?

Maar gelukkig maal ik meestal niet om dat alles. Want ik zie het zich ook voor mijn neus openbaren, datzelfde leven. Een stukje leven opgeven om het op een wonderlijke manier terug te krijgen. Mezelf gereflecteerd zien in dat kleine wezentje dat we Sophia genoemd hebben.

Vijf maanden zijn voorbij gevlógen. Van een versgeboren, hulpeloos, opgerold lijfje naar een beweeglijke baby die guitig naar me lacht, met haar handjes naar alles grijpt, vast voedsel ontdekt en sociaal begint te wezen. Een vies ochtendhumeur of een stresserende werkdag smelten weg van zodra mijn kind me aankijkt.

En ik verbaas me er nog dagelijks over dat het zo hard gaat, dat opgroeien. Reuzestappen moeten dat voor zo’n kind zijn, elke dag weer. Soms zoek ik vruchteloos naar de pauzeknop om een moment vast te houden en haar éven zo klein te kunnen houden. Het veelgehoorde cliché “geniet ervan, want het gaat zo snel” doorkruist regelmatig mijn gedachten.

Van de momenten alleen of met mijn liefste geniet ik nu des te meer, omdat ze schaarser geworden zijn. Je moet het af en toe missen om te weten wat je hebt, zoiets. Soms voel ik dat ik die momenten bewust moet opzoeken en er tijd voor maken. En dan blijft de boel de boel maar even, so be it. Maar langzamerhand komt dat “oude” stukje leven weer terug en versmelt het zich met het nieuwe. Een blijvende evenwichtsoefening, vermoed ik, maar één die ik ten volle wil aangaan. Of om het met een ander cliché te stellen : “La vie vaut la peine d’être vécue”.

Ik heb me, in willekeurige volgorde, in de huid van volgende personae gewrongen : elektricien, bakker, echtgenoot, kok, wandelaar, tuinman, nachtwaker, kat oppas, vogelaar, poetsman, plongeur, masseur, vader, reisbureauconsulent en epicurist.

En u ?

… hebben we ons zondag met ons drie aan een eerste “verdere” uitstap gewaagd. H&L hebben ons hartelijk ontvangen en er een échte, oergezellige zondag van gemaakt, met dessert, koffie en pousse-café toe. Merci daarvoor !

… ben ik een 2-tal weken terug aan het werk. Niet altijd evident, ik merk dat ik soms concentratiestoornissen heb door een af en toe verstoorde slaap ‘s nachts. Niet dat we hard te klagen hebben, ze slaapt al redelijk, maar ik ben erg gevoelig voor slaaptekort. Ach, thuiskomen van het werk en dat kind kunnen vastpakken maakt al de rest irrelevant. Clichés, clichés.

… is ze al hard veranderd. Nog een cliché (“Geniet ervan, want het gaat zo snel”) dat ik alleen maar kan bevestigen, nu al.

… zijn mijn liefste en ik 8 jaar samen. Ons bescheiden plan om kort te gaan dineren is mislukt. De nacht ervoor besloot onze dochter ons een paar uurtjes wakker te houden, waardoor we op onze verjaardag behoorlijk zombie waren en dan maar thuis gecocoond hebben.

… zou ik soms kunnen blèten van contentement als ik mijn liefste en mijn dochter dicht bij me heb.

… is de online tijd gedecimeerd en beperkt die zich tot diagonaal emails en blogs doornemen. Het schrijven van een korte blogpost als deze is dan ook ook over meerdere dagen gegaan.

… is fotograaf en vriend-aan-huis Leopold Oosterlynck op bezoek geweest en heeft ie ons van enkele digitale plaatjes voorzien. Voila !

(Foto Leopold Oosterlynck)

Vannacht om 2u25 is onze dochter Sophia geboren. 49 cm, 3.115 kg en alles erop en eraan.

Meer vreugde op Het Kleine Verlangen

En daar zal het volgende ongetwijfeld bij helpen. Persoonlijk wordt 2009 het jaar van het Grote Onbekende. Of ook van Het Kleine Verlangen. De goede verstaander had uit vorige haiku alras begrepen dat er nieuw leven aan zit te komen hier ten huize. En dat duurt niet eens meer zo lang : nog een kleine 3 weken als de mensen die het kunnen weten het goed hebben. Onbekende en spannende tijden staan aan te breken dus …

Volgens Lien hebben mijn liefste en ik sinds dinsdag leer verdiend. 2 jaar getrouwd ondertussen. En dat zou naar ik hoor uit mijn omgeving al een prestatie zijn ? Ach, met liefde, vertrouwen en respect gaat dat redelijk vanzelf.

Wat er ook van zij, gevierd moest ‘t worden ! Plan A was om een tafeltje te boeken in het restaurant op de trouwlocatie, maar dat was enkel nog toegankelijk voor seminaries. Ook de chambre d’hôtes alginder is sindsdien niet meer toegankelijk voor particulieren. Jammer !

Restaurant Tasso werd het dan, waar mijn verjaardag ook al eens werd gefêteerd. Ook deze keer werden we voortreffelijk ontvangen en was wat op het bord kwam van eenzelfde superieure kwaliteit. Een glaasje Veuve Cliquot, gevolgd door filet van speenvarkentje met zomerse groenten en gratin aardappel en om af te sluiten Coupe Negresco en espresso.

Op naar de eiken bruiloft, liefste ?