30% versleten

20111128-174528.jpg Een aantal jaren geleden begon ik last te krijgen van mijn oren. Suizingen, plotseling opkomende fluittonen die even mysterieus verdwenen, minder goed horen, … Er zijn leukere dingen dan te denken UFO-geluiden te horen, hypersensitief te zijn voor bepaalde microgolven of te vrezen een breintumor te hebben.

De verklaring was echter niet ver te zoeken : in mijn studententijd nam men het nog niet zo nauw met het decibelniveau. In onze fakbar werd, toen het te gortig begon te worden, een decibelmeter geïnstalleerd. Die was eerder bedoeld om de politie te weren, dan om de buurt rustig te houden. En toch was een blauw zwaailicht voor de deur nog schering en inslag. Ik bedoel maar : je bent jong en je wil wat (en je denkt niet aan de gevolgen).
Een andere aanslag op mijn gehoor liep ik in Italië op. We stonden op de Piazza del Campo in Siena, klaar voor de start van de Paleo (een uniek moment, overigens). Wat ik niet wist is dat dit startschot gegeven wordt door middel van een kanon. En dat ik op 3 meter van dat kanon stond. De rest van de Paleo had een monotone piep als soundtrack. En de rest van mijn leven.

Spoelen we door naar 2008. Het Depot in Leuven hield een avond over gehoorschade, voornamelijk bedoeld voor muzikanten. Ik daarheen, gelokt door het feit dat enkele mensen een gratis gehoortest konden ondergaan. Ik was bij de “gelukkigen” die uitgeloot werden. De test wordt gedaan aan de hand van OAE of oto-akoestische emissie. De uitleg die op de info-avond werd gegeven vind je terug op de DIY Beo-site.
Het resultaat van mijn test was niet meteen opbeurend. Links 19% gehoorschade, rechts 11%. Slik. Toch net iets meer dan een gemiddeld persoon van mijn leeftijd, wist men mij te vertellen. De schade was voornamelijk aanzienlijk in het frequentiegebied tussen 4 en 5.5 kHz frequentie. Een simpel voorbeeld : dit gebied heb je onder andere nodig om de letters s en f te kunnen onderscheiden.
In het verslag stond onder andere dit : Nog niet echt een probleem, maar de trend is al gezet. De dip wordt bij verdere blootstelling aan lawaai dieper en breder.
Wel opmerkelijk verschil tss links en rechts. DJ?

Ik ben geen DJ die een koptelefoon aan één oor drukt. Misschien wel teveel lawaai aan één kant op een fuif of een concert. Of de Paleo aanslag. Feit is dat ik blijvend een verminderd gehoor heb, wat in sommige situaties een beginnende handicap is. Op plaatsen waar veel geroezemoes is kan ik moeilijker gesprekken volgen. Andere keren hoor ik soms antwoorden op mijn vragen niet. Waarna ik het nog eens moet vragen en dat kan onbeleefd overkomen. Of ik reageer niet op een vraag omdat ik ze niet gehoord heb (wat mijn vrouw ook moge beweren). Met de tinnitus zelf heb ik leren leven, dat is een kwestie van mentale uitschakeling. Al lees ik dat hier al zelfmoorden aan te wijten zijn.

Kom ik eindelijk tot de aanleiding van mijn verhaal. Op 20 december 2011 organiseert Het Depot opnieuw gehoortesten. Deze keer kan iedereen zich laten testen, maar betaal je wel 54 € exclusief BTW. Of de prijs gerechtvaardigd is laat ik in het midden (her en der vind ik “gratis tests” op internet), sowieso is het interessant te weten hoe het met je oren is gesteld.

Natuurlijk is gehoorbescherming de betere en wegblijven van te hard lawaai de beste oplossing, maar daarover een andere keer.

FacebookShare

Parijs-Brest-Parijs voor het goede doel

Vriend Kris gaat de ziel uit zijn lijf fietsen. Eind augustus neemt hij deel aan Parijs-Brest-Parijs, een bovenmenselijke uitdaging om in 3 (!) dagen 1250 (!) km te fietsen. Il faut le faire …
Hij laat zich sponsoren, met als goed doel de momenteel heersende ellende in het oosten van Afrika. Ik geef het even mee. Doen !
__________________________

Eind deze maand neem ik deel aan Parijs-Brest-Parijs,het oudste wielerevenement ter wereld en met 1250 km in drie dagen op het programma ook een van de zwaarste fysieke uitdagingen om aan te gaan.
Voor het wielermagazine Grinta! breng ik er een verslag over en als cyclosporter voor Artsen Zonder Grenzen zal ik die tocht ook fietsen ten voordele van het noodhulpfonds van Artsen Zonder Grenzen.

De media berichten elke dag over de humanitaire ramp in het oosten van Afrika, maar de respons in ons land is met een gemiddelde gift van amper 0,30 euro per Belg nu niet bepaald een hulp voor de miljoenen mensen die met de hongerdood bedreigd worden…Misschien wil je dat povere gemiddelde ook naar omhoog en inspireert mijn tocht voor een (extra) gift. Dat kan op volgend sponsorrekeningnummer van de Sporters voor Artsen zonder Grenzen :

BE45 1420 5130 0089 (GEBA BE BB)

Met vermelding van ‘Parijs-Brest-Parijs 2011′

Giften vanaf €40 zijn fiscaal aftrekbaar en uiteraard gaat het bedrag integraal naar het noodhulpfonds van Artsen Zonder Grenzen.
Meer over de acties van Artsen Zonder Grenzen in Somalië en de buurlanden op de site van www.msf-azg.be en via www.sportersvoorazg.be

Alvast heel veel dank,
Kris

FacebookShare

Vrije tijd

Wat Licht In De Duisternis schrijft over vrije tijd :

http://lichtindeduisternis.wordpress.com/2010/12/15/vrije-tijd/

Ik kan het alleen maar beamen. Het Grote Verlangen is soms romantischer of aantrekkelijker dan de realiteit.

FacebookShare

1 jaar Sophia

Ze is ondertussen al 13 maanden, maar vorige maand hebben we 1 jaar Sophia gevierd. Vanaf nu is ze officieel dreumes, al blijft ze natuurlijk onze kleine baby. Tempus fugit.

1 jaar een klein mensje in ons leven. Het cliché dat ik vaak te horen kreeg van mensen-met-kinderen “je leven verandert helemaal” is van toepassing, en ook weer niet. Praktische veranderingen zijn er zeker. Het kind heeft haar ritme en dat respecteren we zoveel we kunnen, ook al gaat dit soms in tegen ons “vorige” leven. De eigen vrije tijd krimpt wat. Het huis ligt er rommeliger bij, ook dat aanvaarden we (meestal). En als koppel veranderen de prioriteiten vaker : eerst 3, dan 2, dan 1. Al proberen we daarop beducht te zijn.

Maar tegelijk verandert dat het leven ook niet. Er komt alleen maar veel liefde bij. Onvoorwaardelijke liefde. En vanzelfsprekendheid, alsof ze er altijd geweest is. En opvoeden vanuit het buikgevoel. Niet teveel nadenken, maar gewoon leven. En beleven.

Als PS een jaar Sophia in 24 foto’s. Fascinerend hoe zo’n gezichtje verandert op 1 jaar en je het pasgeboren baby’tje nog altijd herkent.

FacebookShare

Winterblues


Vandaag was weer zo’n dag. Het voelde de hele tijd aan alsof ik in het midden van de nacht uit mijn warme nest was gesleurd. Als een robotje reed ik naar het werk en richtte mijn slaapkop richting computerscherm. Een paar Nespresso’s verder veranderde er niets in mijn hoofd. Noch in mijn lijf. De dag bleef donker en koud. Ik deed vriendelijk tegen mensen zoals gewoonlijk, maar het voelde als een routineuze plichtpleging. Terug thuis ontdooide ik door, vergeef me de kleffe clichés, een klein meisje te zien lachen en spelen en een groot meisje naast me in de zetel te hebben.

De periode tussen nieuwjaar en begin maart vind ik de lastigste periode van de winter. Gedaan met de gezellige warmte van de kerst- en nieuwjaarsdagen, donker en koud als je opstaat, donker en koud als je van het werk naar huis rijdt. Er is aan mij geen kandidaat verloren gegaan om in het Hoge Noorden te gaan wonen.
En eens januari is het lijdzaam afwachten en zien hoe de dagen tergend langzaam minuut per minuut lengen. “Dat het gauw winter wordt” neurie ik alleen mee tijdens het eerste stukje van dit seizoen. In 2010 begint de astronomische lente op 20 maart om 18u32.

FacebookShare

Magie

Tijdens de kerstdagen heb ik altijd nood aan een portie magie. De magie zoals ze in de kinder-, familie- of ook grote mensenfilms zo mooi wordt verpakt. Dan voel ik mij weer even kind. Ik krijg dan weer voor even de illusie zeeën van tijd te hebben tijdens de vakantie. Ik verlekker me dan op de sneeuw en de kou buiten en het lekker warme, gezellige gevoel binnenshuis. En dan is er niets leuker dan zo’n film op te zetten en helemaal in de sfeer ervan op te gaan.
Films die het voor mij doen zijn de Harry Potters, Disneys en Pixars van deze wereld. Maar nog het liefst de films die ook wat kerstmagie hebben. Deze vakantie heb ik vooral genoten van Mr. Magorium’s Wonder Emporium, Nanny McPhee en Toy Story. Maar ook van de trilogie van The Matrix, die ik op 2 dagen uitgekeken heb (een kind dat een middagdut doet en mijn liefste die nog even moest werken had toch één voordeel).
De trilogie van Lord of the Rings, die ik als nieuwjaarscadeau gekregen heb (dank u H. !), ligt nog te lonken …

FacebookShare

Plan B

Ik weet het, de titel is een teaser. Laat me dan maar eerst plan A uitleggen. Of eigenlijk was plan A al plan B en plan B plan C. U volgt nog ?

Plan A. Een 2 weken durende zomervakantie in 2010 met de vriendjes, net zoals in 2008. Na veel overlegetentjes en vruchteloos gepuzzel met agenda’s geraakten we er niet uit. Jammer.

Plan B dus : een weekje samen naar de Ardennen om Nieuwjaar te vieren. Afin, Ardennen. Huisje geboekt vlakbij Chimay en verlangen tot we konden vertrekken om nog eens onder mekaar wat tijd door te brengen.
Vorige maandag stonden we vertrekkensklaar, maar besloten we toch maar eerst even langs de kinderarts te passeren. Sophia had een paar muggenbeetachtige plekjes op haar lijf en was een beetje zeurderig. Ons gevreesde vermoeden werd bevestigd : windpokken. Het kind had er niet echt last van. Maar de combinatie windpokken en het meereizende gezelschap was een moeilijker combinatie. Lien bevalt binnen afzienbare tijd en een zieke Janne zo nét voor de bevalling wilden we Peter en Lien niet aandoen. Om het risico uit te sluiten besloten we om hen niet te vergezellen. Jammer, stom, spijtig, overmacht en helaas niets aan te doen. Het zij zo. Er komen nog gelegenheden om samen erop uit te trekken.

Plan C : thuisblijven. En er het beste van maken. Genieten van de vakantie, van de plots vrijgekomen tijd, van mekaar en van Sophia. Alles laten komen zoals het komt.
En met oudjaar op het laatste moment vrienden uitgenodigd, lekker gekookt en op een fijne manier het nieuwe jaar ingeluid. Al hadden we liefst plan A uitgevoerd, dat spreekt. Om het een klein beetje goed te maken, zijn we toch een namiddagje richting Chimay getrokken om de vriendjes te ontmoeten (en de andere kinderen ver genoeg van Sophia te houden). Een bezoek aan de brouwerij van Chimay is dan weer jammerlijk mislukt, omdat er blijkbaar geen bezoeken meer worden toegestaan. Maar we waren al blij even de illusie te hebben “op weekend” met onze vrienden te zijn.

De windpokken zijn inmiddels overgewaaid (pun not intended). Al heeft het kind er nooit echt last van gehad, op een zeurderige voormiddag na. Zelfs van de vervelende jeuk is ze grotendeels gespaard gebleven. En littekens zal ze er ook niet aan overhouden, vermoeden we, aangezien de pokken zich niet extreem gemanifesteerd hebben. Voila, de eerste kinderziekte zit er al op.

En zo zijn de kerstvakantie en het oudejaarsfeestje helemaal anders uitgedraaid dan gepland. Onze eerste ervaring met het plannen maken met een kind. ‘t Zal niet de laatste keer zijn, ik voel het aan mijn kleine teen. Anders, maar ook leuk.

Oja, voor wie hier af en toe komt lezen, kijken, … Ik wens u een gelukkig en gezond nieuwjaar, voor u en uw geliefden. En al de rest komt vanzelf.

FacebookShare