Zaterdag had ik ineens 10 vrouwen op mijn dak. In mijn eigen huis. Dat kon maar één ding betekenen (of meer, maar dat past niet in dit betoog) : een Tupperware party. Een échte, geen sensuele variant. Een vriendin van mijn liefste had zich net in de plastic business gesmeten en zocht gastadressen. Taart, cake en koffie werd aangerukt, de mazoutketel opgestookt en een blike winterse gezelligheid opengetrokken.

Het Tupperware universum was mij totaal onbekend, of het moest om het magische zuchtje gaan. We hebben geen Tupperware traditie in de familie, zoals dat bij sommige deelnemers wel het geval was. Tupperware als erfstuk zeg. Ik keek dan ook mijn ogen uit toen de demonstratrice allerlei kleurig spul in alle vormen en maten tevoorschijn toverde en op de demonstratietafel (mét Tupperware tafelkleed) etaleerde. Het blijft ook een aparte marketingstrategie : geen verkoop in winkels, alleen via demonstraties en via enkele spaarzame standjes in winkelcentra. Het zal werken zeker voor zo’n product ?

Eénmaal de demonstratie echt begon heb ik me teruggetrokken. De spreekwoordelijke hond in het kegelspel, weet u wel. Het blijft toch een vrouwending. Maar bij het plaatsen van de bestelling heb ik me even gemoeid. Handig gerief toch als je graag in de keuken vertoeft. Nu nog uittesten of het zijn prijs waard is ! En zo hebben we binnenkort in huis : de Hak-M-Snel (u verzint het zelf niet), Antartica diepvriesdozen, de Squeeze-it, de CheeSmart Mini, de Bord-M-Vast en nog wat andere Tupperware parafernalia.