Vannacht zat ik mee aan de onderhandelingstafel. Dat bleek tot mijn teleurstelling gewoon een plastieken witte tuintafel te zitten. Die in een witte partytent stond. Het was donker buiten, dat kon ik zien door de plastieken raampjes in de tent.
Er stonden een tiental politici in de tent in kleine groepjes met elkaar te praten. Er hing een bezige sfeer en iedereen leek erg begaan met de onderwerpen van gesprek. Naast mijn stond Vic Anciaux. Hij had nieuws over wie de burgemeester van Westvleteren zou worden. Iemand riep plots : “Maar krijgen we nu nog een regering ?”.
Plots kwam Elio Di Rupo binnen met zijn gevolg. Hij droeg een geruit hemd dat dichtgeknoopt was tot boven. Hij droeg ook een das, die hij over zijn linkerschouder had gegooid. Hij ging voor de plastieken tuintafel staan en spreidde beide handen vooruit op de tafel. “Ja,” antwoordde hij, “omdat we een degelijke staatsstructuur hebben uitgewerkt en we garanties hebben voor de toekomst.”
“Jamaar, wie wordt dan burgemeester van Westvleteren ?” riep Quickie uit. Alle koppen draaiden zich richting Vic Anciaux. Vic hield de lippen stijf op elkaar en zijn gezicht in een strenge plooi.
“Wel, wie wordt het, Vic ?” vroeg Di Rupo.
Vic aarzelde. “Dat kan en mag ik jullie niet zeggen. Dat is van staatsbelang !”
Er steeg geroezemoes op uit de monden van de omstaanders. De gesprekken van daarnet werden verder gezet.
