Yay ! Flipboard is vanaf vandaag voor de iPhone beschikbaar. Big deal, hoor ik u zeggen, er verschijnen elke dag nieuwe apps.
Klopt, maar deze is toch een killer app, zoals men dat zo cool tracht te verwoorden op tech websites.

Flipboard is de allereerste app die ik op de iPad heb geïnstalleerd. En ik was meteen flabbergasted. Een elektronische gazet ! Met prentjes ! Al mijn saai gepresenteerde rss content uit Google Reader en berichten uit Twitter en Facebook kwamen instant tot leven. Geen enkele app heeft mij daarna nog zo zwaar kunnen overtuigen.
Op de iPad kon ik ‘m niet meer gebruiken, omdat mijn liefste die ter hare beschikking heeft en er maar één account per “dienst” kan ingelogd zijn. Van zodra de Flipboard accounts op de iPad app ook beschikbaar zijn kan het weer wel.

Ik ben geen trouwe klant wat rss-lezers betreft op de iPhone, maar misschien omdat ik het ideale gerief nog niet gevonden heb. Reeder heeft een tijdje dienst gedaan om rss feeds te lezen en gesynchroniseerd te houden op Mac en iPhone. Toen raakte ik overtuigd door Feedly, dat ik sinds als alternatief tijdens het wachten op Flipboard heb gebruikt.
Nu wordt het nog even dubbel gebruik om te zien of Flipboard Feedly van de troon kan stoten. Het ziet er voorlopig naar uit, al is het nog afwachten of die extra grafische content in Flipboard mijn 3G-dataverbruik niet te hard de hoogte injaagt.

PS : En terwijl ik dit publiceer merk ik dat Flipboard helegans op zijn gat ligt. Hiermee is het duidelijk dat alle content via de Flipboard servers loopt en niet rechtstreeks wordt binnengetrokken in de app. ‘k Weet nog niet of dat zo’n goed idee is …

Vloemans stond met 5 andere muzikanten en instrumenten op het podium : trompet, drums, bas, toetsen, gitaar en trombone. Een hedendaagser keuze wellicht, maar ik miste toch een contrabas. Sam Vloemans als beatboxer hebben we even vluchtig kunnen aanschouwen, naar het schijnt is hij er goed in.

De muziek ging over stijlen als fusion, funky, cuban/latin, big band met zelfs een stukje elektronica erdoor gemixt. De nummers uit de CD waaieren dus vele richtingen uit. Naar mijn mening hadden ze er misschien beter aan gedaan de latin stijl uit te diepen, een genre dat ze met meer passie en plezier brachten dan de andere liedjes.

Halverwege het optreden sprak hij het publiek aan met de vraag of ze wilden meezingen. De studenten van de muziekacademie voelden zich niet erg aangesproken. En al zeker niet toen ze toch werden aangespoord en wat uitgelachen werden om hun hormonaal aangetaste toonvastheid. Niet doen dus, Sam. Ook niet “Er mag gedanst worden” bij de bisnummers. Maar bon, elk zijn goesting.

Fragmenten van de CD zijn op iTunes te beluisteren. Van het concert zelf (en de Aflligem Christmas) heb ik genoten, al overtuigde het me niet om de CD te kopen. Maar oordeel vooral zelf.

Binnenkort krijg ik Sam Vloemans terug op de planken te zien, maar dan met Duveltjeskermis.

En daar stond een meisje van anderhalf tussen. Een meisje dat net een beetje leert praten en bijna een vormpuzzeltje in elkaar kan steken. Een kindje waar ik zó een stukje schattigheid uit zou willen bijten. Een dotje dat in mijn herinneringen verdrongen is door een leergierige, aandachtvragende en de-grenzen-exponentieel-verleggende kleuter van bijna 3. Maar waar ik gelukkig nog dat ukkie van anderhalf in herken.
Ik laat u meegenieten.

De verklaring was echter niet ver te zoeken : in mijn studententijd nam men het nog niet zo nauw met het decibelniveau. In onze fakbar werd, toen het te gortig begon te worden, een decibelmeter geïnstalleerd. Die was eerder bedoeld om de politie te weren, dan om de buurt rustig te houden. En toch was een blauw zwaailicht voor de deur nog schering en inslag. Ik bedoel maar : je bent jong en je wil wat (en je denkt niet aan de gevolgen).
Een andere aanslag op mijn gehoor liep ik in Italië op. We stonden op de Piazza del Campo in Siena, klaar voor de start van de Paleo (een uniek moment, overigens). Wat ik niet wist is dat dit startschot gegeven wordt door middel van een kanon. En dat ik op 3 meter van dat kanon stond. De rest van de Paleo had een monotone piep als soundtrack. En de rest van mijn leven.

Spoelen we door naar 2008. Het Depot in Leuven hield een avond over gehoorschade, voornamelijk bedoeld voor muzikanten. Ik daarheen, gelokt door het feit dat enkele mensen een gratis gehoortest konden ondergaan. Ik was bij de “gelukkigen” die uitgeloot werden. De test wordt gedaan aan de hand van OAE of oto-akoestische emissie. De uitleg die op de info-avond werd gegeven vind je terug op de DIY Beo-site.
Het resultaat van mijn test was niet meteen opbeurend. Links 19% gehoorschade, rechts 11%. Slik. Toch net iets meer dan een gemiddeld persoon van mijn leeftijd, wist men mij te vertellen. De schade was voornamelijk aanzienlijk in het frequentiegebied tussen 4 en 5.5 kHz frequentie. Een simpel voorbeeld : dit gebied heb je onder andere nodig om de letters s en f te kunnen onderscheiden.
In het verslag stond onder andere dit : Nog niet echt een probleem, maar de trend is al gezet. De dip wordt bij verdere blootstelling aan lawaai dieper en breder.
Wel opmerkelijk verschil tss links en rechts. DJ?
Ik ben geen DJ die een koptelefoon aan één oor drukt. Misschien wel teveel lawaai aan één kant op een fuif of een concert. Of de Paleo aanslag. Feit is dat ik blijvend een verminderd gehoor heb, wat in sommige situaties een beginnende handicap is. Op plaatsen waar veel geroezemoes is kan ik moeilijker gesprekken volgen. Andere keren hoor ik soms antwoorden op mijn vragen niet. Waarna ik het nog eens moet vragen en dat kan onbeleefd overkomen. Of ik reageer niet op een vraag omdat ik ze niet gehoord heb (wat mijn vrouw ook moge beweren). Met de tinnitus zelf heb ik leren leven, dat is een kwestie van mentale uitschakeling. Al lees ik dat hier al zelfmoorden aan te wijten zijn.

Kom ik eindelijk tot de aanleiding van mijn verhaal. Op 20 december 2011 organiseert Het Depot opnieuw gehoortesten. Deze keer kan iedereen zich laten testen, maar betaal je wel 54 € exclusief BTW. Of de prijs gerechtvaardigd is laat ik in het midden (her en der vind ik “gratis tests” op internet), sowieso is het interessant te weten hoe het met je oren is gesteld.

Natuurlijk is gehoorbescherming de betere en wegblijven van te hard lawaai de beste oplossing, maar daarover een andere keer.

Gelukkig kwamen er geen grote verrassingen. Ze gaat enorm graag naar school, zo hoorden we. En dat is in een instapklas uiteindelijk het belangrijkste. Als ze zich goed voelt in die omgeving kan ze de wereld die school heet rustig beginnen ontdekken.
Verder vertelde de juf nog dit : een enorm goed geheugen, zéér taalvaardig, soms dominant, af en toe een moeilijk te bedwingen driftbui, vlot meewerkend, soms imitatiegedrag (om aandacht te krijgen ?). Ofwel : geen abnormaal gedrag voor een kleuter van die leeftijd. Een eerste goed rapport dus. Oef !
Het omgaan met die driftbuien was ook al ter sprake gekomen bij de zorgjuf. En dat gaf me een goed gevoel bij onze schoolkeuze, dat ze hun kinderen van zo nabij opvolgen.
De nostalgie kwam instant binnen toen we op de bureaus van de zorg- en de turnjuf mochten komen. Oude lokaaltjes die dezelfde sfeer ademen als de ruimte waar ik in een ver verleden op een mechanische typemachine heb zitten hameren. Dat die ruimtes toen bestonden … maar nu dus nog altijd ! Het onderwijs trekt zich goed uit de slag, denk ik dan. Net genoeg centen om een degelijke opvoeding te bieden, maar een lege portemonnee als het op eigen leerkrachteninfrastructuur aankomt. Dat kan nog beter, Pascal Smet !

Ik heb het over Momento, nu tijdelijk te koop voor 0.79 € (normaal 2.39 €). Het is een app die je als dagboek kan gebruiken. Je kan erin schrijven en foto’s toevoegen aan de tekst. Het taggen van berichten met mensen, plaatsen, gebeurtenissen, custom tags maakt het nog handiger. Je wil iets opzoeken in je dagboek ? Eén woord intikken en je krijgt meteen alle berichten met dat woord. Of een persoon kiezen en je kan herinneringen ophalen aan alle momenten met die mens.

Het taggen maakt dat je ook andere zaken dan dagboekschrijfsels kan bijhouden. Ik gebruik het bijvoorbeeld om quotes die ik wil onthouden te stockeren. Of mijn gewicht op (on)regelmatige tijdstippen. Bedenk het maar, ’t is eindeloos.

Maar je kan het ook gewoon passief gebruiken zonder te hoeven schrijven. Momento kan alle soorten feeds binnentrekken : Twitter, Facebook, Flickr, Last.fm, Instagram, Foursquare en Gowalla checkins, Youtube en Vimeo videos. En als dat nog niet genoeg is kan je rss-feeds van bijvoorbeeld je eigen blog binnenhalen.

Eén goeie raad : regelmatig backuppen ! Het ding laat nog geen iCloud backups toe.

Last but not least, het design is geweldig mooi en intuïtief.

Rep u naar de Apple Store !

Het was première van de solotour van de Admiraal, zo bleek ook nog. Al was de man daar weinig aan gelegen. Hij had 6 gitaren mee, een dozijn mondharmonica’s en er stond een piano klaar. En 8 playlists, zoals hij zelf zei.

1 man op het podium en daar stond de show. Vanaf het begin deed hij zijn eigenzinnige ding en bracht een mix van frêle, intieme nummers, nog ongepolijste brokken muziek en melancholische nachtgeluiden. Hij was ook niet te beroerd om een nummer halverwege te stoppen, een absurd verhaal af te steken en daarna stante pede verder te zingen. Halverwege zei hij zelfs niet meer te weten wat te spelen en riep hij de hulp in van het publiek. Amper respons, waar zijn antwoord : “Weinig mensen die titels van nummers kennen.” Typerend voor Admiral Freebee, denk ik. Telkens hij een “bekend” nummer inzette, moest ik ook hard zoeken naar de titel. En toch werd ik helemaal meegetrokken in zijn universum.

Een concert heeft soms niet meer nodig, als de juiste man/vrouw met de juiste songs op het podium staat. Geen hard ingestudeerde nummers, straffe begeleiding of een caleidoscopische lichtshows. Just a man and his guitar.

Mijn liefste zei na afloop : “Die man is in het verkeerde land geboren.” Wie weet. Maar ondertussen krijgt u wel mooi de kans om ‘m bezig te zien, te lande.

Gezien in CC Strombeek op 23/11/2011

PS: wel even uitkijken wat u doet als u Google voorbij ziet rijden (via 9-eyes.com)

Er stonden een tiental politici in de tent in kleine groepjes met elkaar te praten. Er hing een bezige sfeer en iedereen leek erg begaan met de onderwerpen van gesprek. Naast mijn stond Vic Anciaux. Hij had nieuws over wie de burgemeester van Westvleteren zou worden. Iemand riep plots : “Maar krijgen we nu nog een regering ?”.
Plots kwam Elio Di Rupo binnen met zijn gevolg. Hij droeg een geruit hemd dat dichtgeknoopt was tot boven. Hij droeg ook een das, die hij over zijn linkerschouder had gegooid. Hij ging voor de plastieken tuintafel staan en spreidde beide handen vooruit op de tafel. “Ja,” antwoordde hij, “omdat we een degelijke staatsstructuur hebben uitgewerkt en we garanties hebben voor de toekomst.”
“Jamaar, wie wordt dan burgemeester van Westvleteren ?” riep Quickie uit. Alle koppen draaiden zich richting Vic Anciaux. Vic hield de lippen stijf op elkaar en zijn gezicht in een strenge plooi.
“Wel, wie wordt het, Vic ?” vroeg Di Rupo.
Vic aarzelde. “Dat kan en mag ik jullie niet zeggen. Dat is van staatsbelang !”
Er steeg geroezemoes op uit de monden van de omstaanders. De gesprekken van daarnet werden verder gezet.

En bij die synopsis bleef het ook een beetje. Ja, ze krijgen een relatie met elkaar (voorspelbaar) en ze weten niet goed hoe daarmee verder te gaan. Ze zijn oud, ze hebben spijt van gemiste kansen. Zo kabbelt het een beetje voort. Nooit komt het echt tot een catharsis (mijn theaterdada) die het stuk opheft. Na een half uur sloeg het stuk zelfs even helemaal om en leek ik naar een deurenkomedie te zitten kijken. Een misplaatste wending was dat.

Intrigerend vond ik het wel om na de grappen-en-grollen-scène Lomme en Demeyere mekaar te zien aanraken in een breekbaar moment. Ik voelde me zelfs plaatsvervangend gênant (je ouders zien vrijen, dat gevoel) en wist niet goed waarom.

En wat een spuuglelijk decor zeg ! Geen idee hoe dat in de productie is verzeild geraakt. Wie gezegd heeft : “Ja, dat zetten we op het podium, klasse” en ook : wie dat niet heeft durven tegenspreken.

Ook positieve noten, gelukkig. Het stuk werd zeer stevig gedragen door het onmiskenbare metier van deze 2 rasacteurs. En daardoor bleef ik kijken, anders had ik de zaal na een klein uur al verlaten. Hoe ze verdriet neerzetten of gemis uitbeelden. Krachtig en eenvoudig als je ’t ziet, maar het verraadt jarenlange ervaring.

Het idee van decennia verloren kansen is intrigerend en de acteurs waren goed gekozen. Maar het had nog meer kunnen opleveren, naar mijn bescheiden mening.

Gezien in CC Westrand, Dilbeek op 17/11/2011

Bij K&G werd uiteraard ook gemeten : Juliette meet ondertussen 64 cm (P75) en 7.450 kg (P90). Een stevig dotje dus !

En tijdens het wachten op de dokter trok mijn liefste the cutest picture so far van onze kleinste. Allemaal : “Oooooooh …”

Dat zit zo :
1) Ik kreeg een email van de strijkdienst dat er 3 dienstencheques geïnd moeten worden. En dat op een moment dat ik geen strijk had binnengedaan. Gelukkig viel mijn euro snel en contacteerde ik de klantendienst. Al snel kreeg ik antwoord dat ze op de verkeerde klant gefactureerd hadden. It wasn’t me. Gelukkig.
2) Ik parkeerde mijn auto en sms’te om te betalen. Ik kreeg op het einde van de betalende periode een sms dat de parkeertijd afloopt. Daarop stuurde ik een sms om zeker de parkeersessie af te sluiten. Dacht ik. In realiteit had ik een nieuwe parkeersessie gestart. P, Q, … wie weet het nog ? De volgende dag (feestdag) weer een sms dat de parkeersessie afloopt : 0 euro. De dag erna opnieuw : nu wel te betalen. Mijn auto stond al die tijd thuis voor de deur en daar valt niet te betalen. Een email en een snelle reactie van de klantendienst later is mijn schuld kwijtgescholden. Mijn fout deze keer. Mea culpa.

Automatische systemen, ik ben daar volledig voor. Maar het zijn nog altijd mensen die ze gebruiken en er kan al eens iets fout gaan. Al goed dat het geen domiciliëringen waren, mijn gedacht.