Ze is ondertussen al 13 maanden, maar vorige maand hebben we 1 jaar Sophia gevierd. Vanaf nu is ze officieel dreumes, al blijft ze natuurlijk onze kleine baby. Tempus fugit.

1 jaar een klein mensje in ons leven. Het cliché dat ik vaak te horen kreeg van mensen-met-kinderen “je leven verandert helemaal” is van toepassing, en ook weer niet. Praktische veranderingen zijn er zeker. Het kind heeft haar ritme en dat respecteren we zoveel we kunnen, ook al gaat dit soms in tegen ons “vorige” leven. De eigen vrije tijd krimpt wat. Het huis ligt er rommeliger bij, ook dat aanvaarden we (meestal). En als koppel veranderen de prioriteiten vaker : eerst 3, dan 2, dan 1. Al proberen we daarop beducht te zijn.

Maar tegelijk verandert dat het leven ook niet. Er komt alleen maar veel liefde bij. Onvoorwaardelijke liefde. En vanzelfsprekendheid, alsof ze er altijd geweest is. En opvoeden vanuit het buikgevoel. Niet teveel nadenken, maar gewoon leven. En beleven.

Als PS een jaar Sophia in 24 foto’s. Fascinerend hoe zo’n gezichtje verandert op 1 jaar en je het pasgeboren baby’tje nog altijd herkent.